Pathmanabha

EPRLF Central Committee

2009-08-11T23:58:00.000+05:30

Our Leader and Mentor

19th June 1990 is a day that will always be in our memories a day that signals an irreplaceable loss to our people and our Party. It is also a day that signals restitution and a firm resolve that our struggle against Fascism and for peace. Democracy and social progress shall continue regardless of the magnitude of the task and setbacks.

19th June was the day when Comrade Pathmanabha was Gunned down by the Fascist Tigers’. His personality was manifest even in his death, when he stood in front of his other comrades taking the full blast of the first volley of fire. In order to fully grasp the personality, charisma and leadership qualities of Comrade ‘Nabha’. it is essential to place him within the wider context of the struggle of the Eelam Tamils to exercise their inalienable right of self - determination, the struggle of the exploited and oppressed sections within the Eelam social formation against class exploitation and caste dominance and the specific role of the EPRLF in these struggles. Comrade Nabha lived for his People and his Party - and eventually died for them. He had no existence that was separate and distinct from that of the people and Party.

Comrade Pathmanabha was born on 19th November 1951 into a middle class family from Kankesanthural in Jaflha. Despite a stable and a harmonious family background, comrade Nabha refused to be lulled into a self centered complacency that Is typical of any ‘middle class’ existence. His first exposure to social movements that was able to demonstrate its capacity to challenge the rigidity and backwardness of the caste ridden Jaffna society was the anti-caste struggle of the mid 60s. Although Comrade Nabha’s family belonged to the dominant vellala caste, he was particularly sensitive towards and angered by the human degradation inherent in an acutely caste ridden and caste conscious society. The anti caste movement in the middle 60s. which encompassed the broad left and progressive Intelligentsia, had a lasting impact on Comrade Nabha who was then In his mid-teens. It is necessary to mention here that one of the centers of the anti-caste agitation was the Mavattapuram Hindu Temple which was located in the neighborhood where Comrade Nabha lived and notorious for barring entry to those of the depressed castes.

During the late 60s and early 70s. Comrade Nabha was caught-up in the turmoil of youth unrest and student movement which then had become a world-wide phenomenon. While the youth movements all over the world were closely linked to agitations against U.S. Imperialist aggression against the Vietnamese people, they also had their internal dimensions and specificities depending on the socio-economic and political situation prevailing In each society. In the Sri Lankan context, the youth movement was the direct result of unemployment and landlessness. while the upheavals amongst the Tamil youths were, in addition to the above factors, fuelled by stale discrimination in the sphere of land, employment and education. The 1971 insurrection led by the Janatha Vimukthi Peramuna (JVP). despite its adventurist nature, introduced for the first time into the Sri Lankan polity, the element of armed struggle.

The Introduction of armed struggle into the agenda of the Tamil National Movement, was however, still In its formative stage. The main emphasis was still on peaceful agitations and an increasing emphasis on the “Indian Factor” prompted by the liberation of Bangladesh with direct support from India. Comrade Nabha and his Comrades in the Tamil Student Federation, established around 1972. However were not prepared to neglect the need to create the necessary International conditions for the emancipation of the Eelam Tamils. They also were beginning to adopt an internationalist perspective and grapple with the problems of nationalities and national liberation movements in other societies. It was a period of youth militancy coupled with an increasing awareness of the external dimensions.

The brutal repression of the Tamil youths and students, who were no where close to challcnging state power. by the SLFP-!ed coalition and the indiscriminate firing by the Police in Jaffna on the crowds that had gathered to watch the concluding session of the 1974 International Tamil Conference, brought the element of armed resistance into the agenda of the Tamil Youth Movement. To Comrade Nabha. Who served in the volunteer youth corps at the conference dealing with security and organisational aspects, the brutal use of state power against a defenceless gathering at a cultural event made him to irrevocably accept the inevitability and the necessity of armed resistance.

From the mid-70s onwards Comrade Nabha dedicated himself to the task of forging an organisation that would transcend mere individual terrorism on the one hand, and opportunistic parliamentary politics, on the other. These efforts led to the formation of the Eelam Liberation Organisation of which Comrade Nabha was a co-founder along with comrade Varatharajaperumal and others. However, in view of state repression and other limitations inherent in the organization. ELO becamedormantand eventually ceased to exist. Comrade Nabha who was himself incarcerated left for London on his release. Although his parents were keen on their only son pursuing higher studies, comrade Nabha once again plunged into political activism during this period of self-exile. He came into contact with the London-based leadership of the Eelam Revolutionary Organisers (EROS). During this period he also became exposed to anti-racist and anti Imperialist movements, including contacts with the Palestinian Resistance. It was while in London that he also came Into contact with Comrade Yogasankary, our former Member of Parliament for Jaffna who laid down his life alongside Comrade Nabha.

Just a few months after his arrival in London, Comrade Nabha along with Comrade Premachandran and 13 other Comrades left for Lebanon to be trained by the PLO with whom the EROS had established fraternal relations. On completion of his training. Comrade Nabha returned to his motherland and dedicated himself to the task of recruiting and politicising youths and In formulating a politicomilitary strategly that would go be- u yond individual terrorism and encompass broad sections of society. During this period. Comrade Nabha lived with agricultural labourers, including quarry workers and directly experienced the travails and the day to day problems of that section of the working class.

There were two other developments in the late 70s which further shaped his perspective, as well as helped to lay a solid foundation and social base for the EPRLF. which was to be formed later. The first was the migration of the plantation Tamils to the Northern and Eastern Provinces following the 1977 anti - Tamil pogrom and the ongoing repatriation of plantation Tamils to Tamil Nadu. The second event was the cyclone of 1978 which devastated the Eastern Province, in particular Battcaloa.

As regards the upcountry Tamils. Comrade Nabha was convinced that neither repatriation nor migration was the solution. He adopted the position that the rights of the plantation Tamils, both, as a working class as well as a national minority, would best be met by being a part of the working class movement, at the national level, while simultaneously becoming as integral component of the Tamil National Movement. This position was taken solely from the viewpoint of the interests of the plantation Tamils themselves. He further rejected repatriation to Tamil Nadu as a solution, particularly given the continued exploitation that they faced on their return.
where In some cases they were relegated to the status of bonded labourers by landed interest and corrupt officials. During his intermittent period of self-exile in Tamil Nadu. Comrade Nabha was instrumental in forming an organization which was primarily entrusted with the task of collecting data on the socio - economic existence of the repatriates. His presence in the upcountry region in Sri Lanka was devoted to forging links with plantation based trade unions and the progressive intelligentsia. It was also during this period that he came into direct contact with the “Sinhala Left”. His accumulated experience with the left as well as. the trade union movement was to leave a lasting impact on com. Nabha as regards both the potentials and the weaknesses of the organized working class and left movements in the country.

In addition to his political tasks in the Plantation areas. Comrade Nabha was also active in the Eastern Province with the specific track of combatting regional parochialism and sectarianism. The cyclone of 1978 which devastated the Eastern Province. In particular the Districts of Amparai and Batticaloa. created untold miseries amongst the people. Comrade Nabha led a team of volunteers from Jaffna to Batticaloa and plunged himself in the task of organizing relief and rehabilitation work. Even in the field of refugee rehabilitation work, he was able to witness the ugly face of rabid sinhala chauvinists. All official government relief agencies adopted a clear bias In favor of Sinhalese victims who had been displaced and dislocated, to the extent of siphoning away essential provisions that were ear-marked for the Tamil-speaking areas. There were also cases of corruption on ethnic lines.

Despite these setbacks Comrade Nabha and his volunteer corps formulated and executed numerous projects which involved hard labour and sheer perseverance. If. till this day the EPRLF has a solid base in the Eastern Province, it is because of the role played by Comrade Nabha in the rehabilitation o work in areas devastated by the 1978 J; cyclone and his sincere attempt at combatting regionalism.

By the late 70s. the London based leadership of EROS began to come under criticism from the leadership that had emerged on the land. The main criticisms centered around the absence of a coherent and a viable political and working programme based on concrete realities prevailing in Sri Lanka and the absence of democratic - centralism within the Organisation. Comrade Nabha did his utmost to prevent a split. But the intransigence of the London based leadership prevented an amicable solution. As a result, the majority tendency within EROS broke away and at an Organizers Conference held in October 1981 the decision was taken to form a separate Organization. The Eelam People’s Revolutionary Liberation Front (EPRLF) was. thus, formed and Comrade Nabha in view of his selflessness, leadership qualities and organizational capabilities was elected as the Secretary-General.

It was during the deliberations and discussions at the 1981 Organizers’ Conference that Comrade Nabha presented his ideas on the nature of relations between the Party and its armed wing and that of the Party and frontal organizations. It was his belief that, at the early stages, the party should remain underground but carry out its political programmed through a network of mass and frontal organizations aimed at mobilizing broad sections of the working people and the intelligentsia. It is in this regard that the decision was taken to further expand the scope of activities of the Genral Union of Eelam Students (CUES), the student wing of EROS which broke away and joined the EPRLF. whilst forming other frontal organizations that would address the day to day problems of other social categories. The decision was, therefore taken to form the following frontal organizations: (1) The Rural workers and Peasants Front (RWPF) . Plantation Proletariat Front (PPF) Eelam Womens’ Front. Fishermens’ Union etc. As regards the activation of a military programme, comrade Nabha argued in favour of a separate military wing. The recruits were to comprise of comrades who undergo a specified period of political work and orientation by working in the frontal organizations. He firmly believed that arms should be subordinated to wider political and social goals and on this basis the decision was taken to form the People’s Liberation Army (PLA). At the first Party Congress held In June 1984. by which time the EPRLF has surfaced as a major politico - military organization. Comrade Nabha enunciated on the correct treatment of Marxist ideology. In his presidential address before the Congress Comrade Nabha observed The contribution of Marxism - Leninism to our struggle lies in the fact that it paved the way to scientifically study and correctly understand the history of our land and our people... It is true that at the early stages of our induction into Marxism -Leninism, we made many mistakes. However, we were able to rectify these lapses and prevent them from assuming massive proportions, through the process of criticism and self criticism and mass contact campaigns. It was through this that we were able to build our organization to the present level”.

The role of Comrade Nabha. following the Intensification of the military option by the Colombo regime and the military response by the Eelam Resistance, particularly after the anti -Tamil pogrom of July 1983. began to be concentrated on the forging of unity y amongst the various Tamil militant El organizations. After a sustained period of talks, the Eelam National Liberation Front was formed in April 1984. The ENLF was essentially a united front comprising of EROS, TELO and EPRLF. The LTTE look the decision to Join the ENLF the following year and became a constituent member in April 1985. This was a watershed in the history of the Eelam Resistance. At the Thimpu Peace Talks in mid - 1985. mediated by the government of lndia. the Eelam Resistance was made to speak with one voice and expose the attempts by the Sri Lankan government to unilaterally impose a totally unacceptable solution to the Tamil question. Here the role of Comrade Nabha. although he was not physically present at the talks, was vital. He remained in constant touch with the leaders of the fraternal parties Impressing on them the need for a unified approach.

The emphasis placed on unity by Comrade Nabha. unlike that of the LTTE. was not purely tactical. lie strongly believed that unity must filter down to the base. Unfortunately the LTTE saw the ENLF as a threat to its pursuit of hegemony and their decision to join the United Front was with the specific purpose of paralyzing it from within. Although Comrade Nabha gave priority to the forging of unity amongst the Tamil organizations, he was not prepared to ignore certain fundamental differences for the sake of unity. In particular, he was critical of the LTTE for the massacre of innocent Sinhalese civilians, as In the case of the Anuradhapura massacre, as well as. Internal killings that became rampant In certain other organizations. He Firmly believed that EPRLF should utilise the United Front as a forum for the dual task of forging a Tamil consensus, whilst, bringing into the agenda a politico-military strategy that would go beyond narrow Tamil nationalism and address the basic question of how to bring about a fundamental social transformation based on democracy, social progress and equality for all peoples of Sri Lanka. He was also particular that there should emerge a secular forces working amongst the Tamil. Muslim and Sinhala peoples.

When the ENLF ultimately collapsed in late 1986 he did not lose heart. He was mainly instrumental in the efforts taken by the EPRLF to forge unity amongst the left sections within the Eelam Resistance in early 1987. Although these attempts came to nought due to left-opportunism and dogmatism adopted by certain other forces, it laid a foundation for a future working programme which, we have no doubt, will one day vindicate initiatives taken by Comrade Nabha in this regard.

It was in the period following the signing of the Indo - Sri Lanka Accord that comrade Nabha was to demonstrate in practice the essence of the “Indian Factor”. Comrade Nabha always took a consistent position that India had a legitimate role to play in the region in view of its foreign policy that was anti-imperialist in orientation. This aspect, unfortunately, was not utilised to the full by the left progressive forces in Sri Lanka in view of the pulls and pressures of Sinhala chauvinism. Comrade Nabha and the EPRLF took a consistent and a principled position as regards India’s role. This was to a large extent made possible by the interaction that he and his party had with the Sandinistas in Latin America the Palestinian Resistance, the ANC and Pollsario In the African continent all of whom shared immense admiration and respect for the role played by u India in supporting world wide E struggles against colonialism, neo- m colonialism. Zionism and racism. As regard the specific case of the Tamil question in Sri Lanka, Comrade Nabha took a clear and a consistent position that If external intervention becomes inevitable then that factor can only be India or a combination of forces which recognize India’s legitimate concerns In the region. In addition, neither Comrade Nabha nor the EPRLF were prepared to be apologetic about this position despite labels of “collaborators” and “quislings” which were tagged on us by the real collaborators and quislings of imperialism and their military - intelligence agencies.

At the time of the provincial Council elections when EPRLF took the decision to contest, it was Comrade Nabha who suggested the slogan “Peace Democracy and Unity” as the political platform from which the party would launch a mass contact campaign. This stand was vindicated by the massive turnout at the polls despite threats and intimidation by the LTTE . The EPRLF, despite having sufficient seats to form a government, took the decision to form a coalition government that would be pluralist’ and multiethnic In nature. Comrade Nabha was particular that the EPRLF should set an .example to the entire country on how to create a pluralist and a secular government. It should be also noted that when the party represented Comrade Nabha to be the Chief Minister of the North - East Provincial government, he disclaimed. His was a conscious decision as he wanted to concentrate on the building of the party without in any way impinging on the autonomous functioning of the EPRLF - led coalition government.

The collaboration of the LITE which the Sri Lankan government and the security forces in destabilising the EPRLF - led government and the devolution process did not in any way influence Comrade Nabha’s resolve. He constantly reminded the party of the ephemeral nature of the interim solution made possible under the provincial Council system on the basis of the 13th Amendment to the Constitution. This stemmed from his understanding of the nature of the Sri Lankan state, as well as that of the ruling party and the potency of Sinhala chauvinism. It was clear to him that the resolution of the Tamil Question within united Sri Lanka necessitated a process linked to fundamental social transformation all over the island. In the meantime, he stressed that the party had no option but to remain firm on the inalienable right of self-determination , including the right to secede -and . if necessary, make the quantum leap and actually exercise that right.

Our tribute to Comrade Nabha will not be complete if we ignore the nature of the individual within him. He was a humane person. He personified all the attributes of humane socialism. He was constantly engaged in introspection. Which was not divorced from his wider social and political commitments. He was unaffected by poverty or affluence. Both seemed irrelevant to him. However, he liked to see others happy and content. It was that which gave him Immense Joy. Similarly, he could not bear to see others suffer. He felt that every cadre had a role to play, irrespective of the specific task entrusted to them. Although he devoted himself to the party and to the struggle, he was not alienated from his family. He was a loving and a dedicated son. brother and husband and fortunate to have a mother, sisters and loving wife who understood his visions and a mission In life. His death did not signal a mere personal loss to the family circle for they realised that it was a loss shared by all of us and those who came into contact with him.

His death, although irreplaceable, shall not be in vain - for in his death he has given us determination and resolve which shall never again be shaken.

Comrade Nabha remains within all of us.

RAJIV GANDHI

2009-08-11T23:56:00.000+05:30

ALL INDIA CONGRESS COMMITTEE
DELHI

RAJIV GANDHI, M.P
PRESIDENT

I met Thiru K. Pathmanabna in Delhi just a few days before his tragic assassination. It is hardly believable that one so young, so bright, so full of life, with so much to contribute to his people, should no longer be with us. That our Government was unable to provide him protection is a matter of national shame. We extend our sincerest sympathies to his wife and the other members of his family.

Our Sri Lanka policy was designed to ensure the safety and security of the Tamils and the full realisation oy them of their human rights and the full exercise of their political rights within a united Sri Lanka and in all those parts of the island where the Tamil population is predominant. The Indo-Sri Lanka Agreement of 1987 opened the doors to this dream becoming a reality. Unfortunately, the doors have been banged shut upon us on account both of mistakes made by the Sri Lanka Government as well as the National Front Government in India.

Thiru Pathmanabha shared a birthday with my mother. Both fell martyrs to a great cause. I pay my tribute to his .memory.

NATWAR SINGH

2009-08-11T23:53:00.000+05:30

A SOURCE OF INSPIRATION

V. Natwar Singh, former Minister of state , Government of India

The Late mr. K. Pathmanabha was a young dedicated and dynamic leader of the EPRLF. He was murdered in cold blood.

He had a bright future beforehim.He would have contributed much forresolving the ethnic poblem in Sri Lanka and bring peace to histroubled land.

His example will be a source ofinspiration to many who wish to put on end to the rule of the gun. Mr.Pathmanabha gave his lifeserving the cause he cherished.

MOHIT SEN

2009-08-11T23:42:00.001+05:30

Remembering Comrade Pathmanabha

Mohit Sen, General Secretary, United Communist Party of India.

The Eelam People’s Revolutionary Liberation Front (EPRLF) is an extraordinary organisation. It is the product and the vanguard of the Tamil people of Sri Lanka who have fought so valiantly for their identity and their rights. But it has always seen this struggle in the light and perspective of the broader battle of the progressive forces of Sri Lanka and the entire region. Indeed it is one of those national revolutionary organisations which had a firm historical and internationalist outlook without losing its attachment to its people and land.

Long before the current wave of reform and renewal of the ideology of Marxism-Leninism in the direction of increasing universali-sation, the EPRLF based itself on an ideology that was similar if not identical. Yet these unassuming revolutionaries never ceased to seek to learn from those they regarded as somehow more learned.

The EPRLF demonstrated through its practice and if one may say, through its agony that it could continue the use of weapons for democratic administration. If they had to face a severe setback this was inspite of all that they were and all that they had done. After all, the victory of the national front in the general elections of 1989 was not of their choice or doing.

All this has been written because the martyr and hero and personal friend, Pathmanabha was the embodiment and indeed, the architect of all the virtue and strength of the organisation which he headed. And it is, therefore, not only the EPRLF which has lost so priceless a leader. The revolutionaries of Sri Lanka, India and the world have lost a great leader by his physical elimination. And so many, including the present writer,

have lost a gentle and dear companion. We shall be much lonelier without him.

I had heard of comrade Pathmanabha, some time before I met him. In particular, the late comrade M.Kalyana sundaram - not a person given to exaggeration-was highly appreciative of his steadiness, strength and humility. TRR, as the crusading editor of “Makkal Kural” and “News Today” is affectionately known, spoke with more than his usual gusto of his qualities.

And then I saw him in Madras. The whole experience has remained deeply etched in my memory. My two younger comrades, Dalit and Bhasker had arranged a meeting in 1986 in honour of Nelson Mandela at a place where many of the young militants of the EPRLF had gathered. It was a rainy day and when the meeting had begun the lights failed, so it was in the light of burning candles that I saw this bearded young leader listening intently amidst those younger cadres. After that I had many meetings with him and his colleagues. We discussed so much, not only about Sri Lanka and India but about the entire world revolutionary process. It was an invigorating experience giving flesh and blood to the concept of revolutionary internationalism.

Comrade Pathmanabha was totally non-sectarian and realistic. He knew what the strength of different parties and forces in India were. As the leader of a party which was playing the crucial role not just in the North Eastern provinces of Sri Lanka and the entire island but in cementing the relations between India and his country and people, he knew with whom he had to maintain close relations. This also applied to the organised left forces in India.

Yet he understood what international support meant to our party, the United Communist Party of India. when it was in the process of formation. We shall never forget the solidarity the EPRLF displayed at that time. Regardless of what might be the reactions of the established communist parties, whose support it cherished and was grateful for, Comrade Pathmanabha sent not just greeting but a high power delegation. In a sense, we had done nothing to deserve such an expression of fraternity beyond being their brothers and fellow fighters. The EPRLF set an example from which much mightier and older revolutionary parties would and have begun to draw appropriate lessons. Tactical considerations degenerate into opportunism when principles and limits are abandoned. Comrade Padmanabha as the leader of the EPRLF, did not do that. He helped the UCPI greatly but suffered no loss himself and for the EPRLF since the struggle they waged, could not be by passed by anybody. He proved that principle and nobility pays.

After that there were many meetings with comrade Pathmanabha. The later ones were in days of great difficulty for all of us who refused to reconcile with the counter revolutionary destabilisers unlike some much stronger constituents of the left. For the EPRLF, in particular, extrordinary skill was received to try to salvage as much as possible and for as long as possible the gains that had been made, what skill and courage they displayed. Despite them the process of deterioration could not be stopped. But there is a reality of historical and people’s memory which resumes itself at an appropriate time. Principled and realistic effort is never wasted.

It was at this time that on the 12th of this June we met for the last time. Comrade Pathmanabha came later than scheduled, much later an obvious necessity of security as I later realised. Other friends were also there. The main theme of the Discussion.

was how to alert public opinion in India about the danger to the security of the entire region that was building up because of the LTTE’s fascist like drive for power and the rampant chauvinism of the Sinhala Government. What the Rajiv Gandhi - Jaya wardhana accord had managed to forestall was now in danger of staging a comeback. The EPRLF leader was well aware of the dubious role being played by the DMK Government but since it was a part of the ruling National Front, circumspection and tact were obviously in need in relations with it. Among others, Sri. P.N. Haksar and Sri. Nikhil Chakravarthy were among those who had helped by advice and in other ways. The non partisan and statesmanlike approach of Sri. Rajiv Gandhi was highly appreciated.

All this serious talk did not prevent the eruption of heavy laughter when we both warned our young comrade Elangovan about the “perils’ which awaited him in Norway where he was proceeding to attend a summer camp. We both told him to come back soon.

Comrade Pathmanabha said that we would again soon in Madras where the Central Committee of the UCPI was to have its session from June 26 to 28. He wanted to meet all our comrades. I told him that it would be an inspiration and honour for us.

And as he rose to bid good by and we shook hands, we asked him to be careful. He smiled and nodded in assent. And then he went to his death. It is a tragedy and disgrace for all of us that we failed to protect so good and precious a friend.

The EPRLF is not alone in its great sorrow and immense loss. We of the UCPI, in particular are utterly stricken and would take long to fully recover. Yet that comrade Pathmanabha built will endure and will be with us on the day of triumph whenever that inevitable day comes. Nothing and nobody will be forgotten then and in whatever long stretch of time and space we have to traverse to reach there.

HARKISHAN SING SURJEET

2009-08-11T23:41:00.000+05:30

He was aware of imperialistic Intrigues

HARKISHAN SING SURJEET
Member Political Bureau, Communist Party Of India (Marxist)

I had the opportunity to get acquainted with late K.Pathmanabha, the General Secretary of the EPRLF in the course of political discussion with many leaders of the Tamil groups of Sri Lanka in connection with the complex problems of Sri Lanka. I was impressed by Pathmanabha’s sincerity, seriousness and dedication to the cause of democracy. He had sober attitude to the difficult problems faced by the Sri Lankan Tamils in their tortuous struggle for protecting their democratic rights and for safeguarding of their ethnic identity.

K. Pathmanabha had a balanced approach to these problems. He had clear perception that the problems of the Tamils would be solved only in cooperation with the Left and democratic forces of Sri Lanka. He did his best to fight narrow chauvinist tendencies within the movement. He realised the importance of friendship with India. He was constantly aware of the dangers of imperialist intrigues. All these perceptions helped the EPRLF and many other Tamil groups to take firm political positions in favour of the India - Sri Lanka Agreement. He upheld the Accord as the solution to the Sri Lankan problem in a manner providing for the safeguarding of the interests of the Tamil people while at the same time ensuring the unity and integrity of Sri Lanka.

The setting up of the North East Provincial Council was a measure which came about due to the leadership provided by Pathmanabha and the EPRLF. Unfortunately the refusal by the Sri Lankan government to devolve powers sabotaged its functioning.

K.Pathmanabha and the EPRLF under his leadership strived their best to get the accord implemented even in the midst of most vicious attacks on it from reactionary Sinhalese and Tamil chauvinist forces. He tried till the end to unite all sections of the Tamils to struggle for their just cause. For this reason K.Padmanabha and some of his colleagues became the victims of the bullets of the cowardly assassins at Madras.

The tragic death of this devoted fighter for a just cause is undoubtedly a great loss to the democratic and progressive forces in Sri Lanka. Let me express the hope that progressive sections of the Tamil youth would draw inspiration from the ideals and concepts for which K.Pathmanabha laid down his life.

K.P. SILVA

2009-08-11T23:39:00.000+05:30

His Death has Created Void in
Sri Lankan Politics

K.P.Silva, General Secretary, Communist Party of Sri Lanka.

The tragic death of K.Pathmanabha , Secretary General of the Eelam People’s revolutionary Liberation Front has created a void in Sri Lankan politics that is hard to be filled.

Pathmanabha was one of the most prominent leaders of the new generation of Tamil politicians who came to the fore with the intensification of the struggle of the Tamil people for their national rights. His dedication and sincerity to the cause of the Tamil people are widely acknowledged. He died a martyr to that cause which he expoused all his adult life.

Under the influence of Marxist thought Pathmanabha led the EPRLF to make a realistic re-appraisal of the course of the struggle of the Sri Lankan Tamil people for self determination and social emanicipation. He concluded that the Sri Lankan Tamil people would be best served by exercising their right of self determination by seeking autonomy for the Tamil nationality within a united Sri Lanka and by cooperating with the progressive sections of the Sinhala people for its realisation.

Contacts between the CPSL and EPRLF grew under Padmanabha’s stewardship of the EPRLF. Despite differences on several issues we had fruitful cooperation with the EPRLF on a number of matters of national and regional importance.

Padmanabha led the EPRLF to support the Indo-Sri Lanka Accord, surrender its weapons and enter the democratic process, when elections were held for the North-East Provincial Council Pathmanabha was at helm of of an alliance of Tamil Political parties which boldly participated in the elections and thereby helped to begin the devolutionary process. He was also behind the fight of the EPRLF led administration of the North East Provincial Council for proper and effectful devolution.

It was the Government’s reluctance to devolve necessary powers to the North-East Provincial Council and its act of undermining the authority of the Council in concert with the LTTE that further complicated the efforts to find a political solution to the remaining problems of the Tamil Nationality. The present war as well as the brutal assassination of Pathmanabha were the results of this destructive policy of the Government.

Pathmanabha’s contribution to the fight for the national rights of the Tamil people, towards the restoration of national unity and finding a political solution to the demands of the Tamil nationality will always be remembered.

M. FAROOQI

2009-08-11T23:37:00.000+05:30

One of the Noblest sons of the Tamil People

M.Farooqi, Secretary, National Council, Communist Party of India

The brutal assasination of Comrade. K.Pathmanabha, General Secretary of EPRLF by a killer gang believed to be belonging to LTTE in Madras was a heavy personal loss for me. I knew him for some time. I had met him only a couple of days before he was assassinated. I have a very good impression of him. He was one of the noblest sons of the Tamil people of Sri Lanka and a great champion and fighter of their legitimate rights. Comrade Pathmanabha’s dedication for the just cause of Sri Lanka’s Tamil people will always be remembered by his own people as well as the Indian people.

HECTOR ABHAYAVARDHANA

2009-08-11T23:35:00.000+05:30

Killing was the hight of Anty - Sociality

Hector Abhayavardhana, Lanka Sama Samaja Party (LSSP)

It is no exaggeration to characterise the assassination in Madras on 19 June 1990 of K.Pathmanbha. Secretary-General of the EPRLF, and 14 of his principal associates as an act of supreme folly. There is little doubt today that this act was the work of the LTTE. A recent newspaper report referred to the arrest of a number of men in Tamilnadu, some of whom were alleged to be members of the LTTE, on suspicion of involvement in this assasination.

Pathmanbha did not figure prominently in the events that constituted the recent history of the struggle of the Tamil people for their national rights in Sri Lanka. He chose not to occupy a place too close to the footlights. There were others to figure in the more prominent parts and assume the necessary responsibility. But Pathmanbha was the leader of his party and at the time of his assassination he was in council with members of his executive committee assembled at his residence. The assassins literally invaded a private residence and ruthlessly shot down everybody within reach.

Pathmanabha was not. perhaps, as popular in Tamilnadu as Prabhakaran, his antagonist. And even if Prabhakaran’s LTTE appeared to enjoy the patronage of the Tamilnadu Chief Minister, this did not provide him with let or licence to invade private residences and kill people inside them with impunity. There were signs for quite some time that the people of Tamilnadu generally were beginning to be impatient with the boorish manners and open commission of crimes in both public and private places by heavily armed LTTE gangs. But the murder of Pathmanbha and his 14 associates was the highest of anti sociality: if tolerated, it would make social existence itself impossible.

Speaking for myself, I did not have the privilege of knowing Pathmanbha personally, though I did know some of the members of his party. I am certain, however, that he wouldnot look for any tears to be shed on his behalf. What, perhaps, would most concern him is the sorry pass at which social existence has arrived in Sri Lanka. For Pathmanabha and his 14 comrades were not the only victims of savagery that passes as politics in our country in recent times. The LTTE appears to believe that the killing of their most prominent political opponents constitutes the shortest cut to power. The murder of TULF leaders Amirthalingam and Yogeswaran and EPRLF MP Sam Thambimuthu and his wife may never have taken place for concern that the Government of Sri Lanka and its police force have displayed in regard to them. And though public admission of responsibility for many of these murders has been made by the LTTE, that has not deterred the President of Sri Lanka from consorting with LTTE leaders as his state guests and negotiating with them as harbingers of peace.

VASUDEVA NANAYAKKARA

2009-08-11T23:28:00.000+05:30

History alone Would Peace him in high Position

VASUDEVA NANAYAKKARA, M.P., LEADER, NAVA SAMA SAMAJA PARTY (NSSP)

Comrade Pathmanbha is no more. He along with 13 other EPRLF comrades, was gunned down recently in Madras by the LTTE, which knows no end of killing of its opponents, there by exposing its own political nakedness and losing rather than gaining popular support. Comrade Nabha led the EPRLF as its Secretary - General from its inception. He will always by remembered by the progressive forces for leading the EPRLF along anticapitalist and anti - imperialist lines as the wayout for the Tamil-speaking people.

When what was originally the EPLF, before long, metamorphoses into the EPRLF, that in itself provided a pointer as to the progressive nature of the path the organisation was beginning to tread. The EPRLF started working patiently to mobilise the people, particularly all downtrodden layers, the peasants, the tody workers and all working people and thereby inter-twined the national liberation struggle with working class struggles. This alone speakes well of the maturing perspectives of Comrade Pathmanbha who eschewed parochialism and identified the EPRLF with the problems faced by the working class and peasant masses in the South.

We of the NSSP who have been unswervingly in the forefront of the fight for self-determination of the Tamil speaking people, and complete equality for them, have naturally defended the aspirations which Comrade Pathmanbha sought to achieve for the Tamil speaking people. However, that has in no way deterred us from criticising the EPRLF whenever it was, and is, necessary to do so. Comrade Nabha himself cautioned the rank and file of his organisation way back in the mid - 1980s to “keep correcting themselves through self- criticism, love the people and win over their affection without which it would not be possible to mobilise the masses”. The best tribute one can pay Comrade Pathmanbha is to live up to his expectations always. Under Comrade Nabha’s guidance, the EPRLF strove very hard to get adequate powers for the North - East Provincial Council which could have obviated their desire for the unnecessary dependence on the IPKF. The reactionary UNP Govt’s refusal to devolve due powers in good season led to a situation where Comrade Nabha who brought the EPRLF into mainstream politics had to leave the country for want of security. So the Premadasa Govt. is largely responsible for the murder of Comrade Nabha, in that it is no secret that the Govt. connived with the LTTE at all stages of the events that finally led up to the murder of Comrades Pathmanbha. Yogasankari and others.

The criminals will be indicated by history and history alone would place Comrade

Nabha in the high position he verily deserves.

The NSSP pays homage to Comrade Nabha’s memory.

P.N. HAKSAR

2009-08-11T23:26:00.000+05:30

Crusader of Interracial Unity

P.N. Haksar, 4/9, Shanti Niketan, New Delhi -110 021.

I have visited Sri Lanka only once in my life. That single visit generated within me conflicting emotions. I was enchanted by the beauty of the island and the grace of its people. At the same time I returned with a sense of tragedy brooding over the island that the exquisitely fair and beautiful island of Sri Lanka should be so unnecessarily full of ethnic conflict. I simply could not understand why the Sinhala and Tamil could not live together work together and share together the joys and sorrows of living. I was horrified to find that a totally false racial ideology was being built up to permanently divide “Aryan Sinhala from the Dravidian Tamils” and the division was sought to be reinforced by alleged divide between the Hindus and the Buddhists.

The brooding sense of tragedy to which I have referred takes on a sharper edge when I recall the face of 39 year old Shri K. Pathmanabha whose life has been so cruelly extinguished by bullet. On the few occasions that I met him in Delhi, I was deeply moved by Shri. Pathmanabha’s warmth and humanity. Despite all odds, he continued to believe that Sri Lankans and Tamils could work together and that each could live with a dignity in that island.

Pathmanabaha’s crucifixion would, I devoutly hope, make those in power in Sri Lanka think once again about the need of reconciliation rather than continue stoking of conflicts by inciting Sinhalese, who constitute the majority against small minority of Tamils who should be able to live in peace and tranquility without loss of their identity. I believe that Shri Pathmnanabha continued to have faith in that sort of a vision. I should like to pay my homage to his life and work.

G.G. PONNAMBALAM

2009-08-11T23:23:00.000+05:30

Physically Eliminated but
Politically very much alive

G.G.Ponnambalam (Jr.), General Secretary, All Ceylon Tamil Congress.

I have not had the occasion to meet the late Mr. K.Pathmanabha personally nor to speak to him. Therefore, this appreciation of Mr. Pathmanabha is. for that reason, limited.

Mr. Pathmanabha was the leader of the Eelam People’s Revolutionary Liberation Front, a recognised political party of this country, which is fighting for the rights of the Tamil speaking people. Even though politically we might have our strong differences of opinion with the party which Mr.Pathmanabha was a leader. We say that no party can claim, even for a moment, to be the sole representatives of the Tamils. We do not subscribe to Divine Right to Rule Theory.

We, the refore, appreciate all the good efforts made by Mr. Pathmanabha and his party for the liberation of the Tamils from oppression.

Any party which has entered the democratic process has a right to voice its opinion, and nobody has the right to silence that opinion with a gun. Anybody who chooses the gun to silence political opinion or opposition only proclaims to the World his own lamentable inadequacy and bankruptcy to eliminate his opponent politically. To this extent, therefore, it could be said that though Mr. Pathmanabha has been eliminated physically, politically he is very much alive.

A. RAGHAVAN

2009-08-11T23:22:00.000+05:30

A Patriot Moulded in Anti-Imperialism

A. Raghavan, Chief of Delhi Bureau, BLITZ

It was shocking that he died so young. But what elevated my spirit when I read the news was a surge of memory that so many social reformers and revolutionaries died so young.

I had the privilege of meeting Comrade Pathmanabha a couple of times in our office. His colleagues used to communicate to us what was topical about the Eelam struggle. Nabha, a man of few words. spoke seldom, only when he must to stress a point. As a journalist I had noticed the same taciturnity among some of those engaged in the Telengana armed struggle.

As a student he took the same route as some of the radical Indian leaders with whom I am familiar. To London for study and then back to the barrack, not to any berth, generally longed for by the middle classes.

Tamil Eelam was very dear to Comrade Pathmanabha but I found in him not a trace of pan-Tamil racialism. Nor was he an India baiter as some other Eelam leaders have been. As a patriot moulded in anti-imperialism, he could visualise and fight for a Tamil setup in a larger framework. On this he differed from many of his contemporaries. I imagine that it was for this crucial difference of approach towards a Tamil homeland Nabha had to die at the hands of chauvinists of both Sri Lanka and Tamil Nadu. Even a single meeting with him will convince anybody that Pathmanabha, who headed a fighting organisation like the EPRLF, was very modest in his personal behaviour and extremely unassuming. So it was no surprise to me that when the North-Eastern provincial council was formed he declined the offer of its chief ministership.

I am convinced that the Tamils fighting for a place under the sun in Sri Lanka will finally accept Comrade Pathmanabha’s perspective. In that event his martyrdom may not have gone in vain.

Professor S.D. MUNI

2009-08-11T23:19:00.000+05:30

FIGHTER FOR A CAUSE

S.D.Muni, Professor, South Asia Studies, Jawaharlal Nehru University, New Delhi

It was a hot, sultry evening in June. When I answered the door bell, I saw Ketheeswaran and Shanthan of the EPRLF standing at the threshold. Behind them was a tall, well built young man whose face reflected self-confidence, mixed with a deep-down concern. Yes, he was Comrade Pathmanabha or comrade. Nabha, as he was affectionately called by his friends and associates the leader and builder of EPRLF. I took a few seconds to recognise him because he had shaved off his beard that used to give him a robust revolutionary look. Despite his decision to shave-off his beard, clearly an attempt to conceal his identity, he was more than casual in his sense of personal security. This became evident when he was assassinated in Madras only three days after this brief meeting I had with him in my house.

Why was the LTTE gunning for him? The clash was certainly more than that of personality or power ambitions. It centered mainly on two points related to the approach towards the Tamil question and its resolution in the Sri Lankan context. One was regarding the Lilt’s insistence on a political order that allowed no room for dissent or pluralism. This was not acceptable to comrade. Nabha and his EPRLF. For they stood for social justice and equality for Tamil community in relation to the Sinhalese, on the one hand, and to the deprived sections within the Tamil society which had always been hierarchical ridden with caste and status differentiation.

While both LTTE and the EPRLF agreed to on the necessity of armed struggle for liberating the Tamils and undoing their discrimination in the hands of Sinhala chauvinism, they had divergent perspectives on the organisation of Tamil polity and society. The LTTE had no respect for democratic order and, therefore, did not hesitate in taking recourse to arms in silencing any dissent against their pursuit for hegemony. The EPRLF looked for a just, plural and democratic socio-political order for the Tamils. This explains why comrade. Nabha though reluctantly, was willing to work with the LTTE within the framework of a democratic structure. Not only was the LTTE invited to contest provincial council elections, but even later, the EPRLF was willing to accomodate the LTTE representatives into the North-East Provincial Council, so as to promote the overall cause of the Tamils.

A critical difference of opinion between comrade. Nabha and his EPRLF, on one hand, and the LTTE, on the other, lay in their respective approaches towards India in securing help for resolving the Tamil issue. The LTTE sought to use India in a manner that was to wider Tamil interests, as well as India’s own security concerns. Its primary motive was the pursuit for absolute hegemony. That is why the LTTE did not want to give the India-Sri Lanka Agreement of 1987 a chance and even went to the extent of taking to arms against the IPKF. The LTTE also did not hesitate to join hands with the Sri Lankan Government purely for technical reasons of pushing out the IPKF and humiliating India as a consequence. The LTTE no doubt achieved its objective, but only at the cost of larger Tamil interests, as the recent developments in Sri Lanka clearly reveal. comrade. Nabha, on the other hand, followed a far more realistic and mature approach. He too had been trained abroad and exposed to various internationalist perspectives. But he realised that it was in India alone that the Tamils of Sri Lanka could find a committed well-wisher. In addition, his own anti-Imperialist outlook converged with that of India’s own anti-Imperialist credentials. That is why comrade. Nabha accepted the Indo-Sri Lanka Agreement of July 1987, not withstanding his reservations on some of its key aspects and also notwithstanding his understanding that the Colombo regime could not be trusted. His commitment to India’s role in the search for a long-lasting solution to Tamil question in Sri

Lanka was so deep that he willingly suffered the humiliation of having to leave his soil and live in exile as a refugee in India .

It is indeed unfortunate that the political change in India in 1989 allowed the decision- makers in Delhi to ignore the vitality and significance of the alliance forged by comradc. Nabha with India. It is a sad reflection on India’s political insensitivity that comrade. Nabha was brutaly killed on Indian soil and in a State ruled by Tamils.

The on-going breakdown of all civilisational norms in the North and East of Sri Lanka arising out of the LTTE- Clombo war, should now lead Delhi and Colombo of recognising the need for a balanced and far-sighted approach adopted by comrade. Nabha and his EPRLF New Delhi must start according dignity and respect to the EPRLF cadres staying in India India must also impress upon Colombo the need to take the help of the saner forces amongs the Sri Lankan Tamils, such as the EPRLF, no in its so-called drive for eliminating the LTTE but for impressing moderation on the LTTE and for finding a respectable, just and viable solution to the Tamil question. This would be the best tribute that can be paid to comrade. Nabha who lived, struggled and eventually sacrificed his life for the rights and respect of the Tamils, particularly the deprived and down-trodden among them.

SUMIT CHAKRAVARTHY

2009-08-11T23:18:00.000+05:30

THE HUMAN TOUCH

Sumit Chakravarthy, Editor, Mainstream.

I had returned home quite late that night when the telephone rang. Ketheswaran was at the other end. He spoke in his deep sorrow voice trying to conceal his emotions to the best of his ability. “Have you heard the terrible news? Comrade Pathmanabha and several of our comrades have been gunned down and killed in Madras around 7PM this evening.” And then he narrated the incident as he had come to learn from his colleagues in the Eelam People’s Revolutionary Liberation Front (EPRLF) in Madras.

One could hardly believe him. It was incredable that ‘Nabha’ as K.Pathmanabha - the EPRLF Secretary - General- was known to his close friends, and several of his party men had been butchered in the city of Madras, on Indian soil. Only the other day he was at my place in New Delhi with Khetes and Premachandran, the EPRLF MP who has now succeeded Nabha in the Party. I had offered him Bengali sweets and he ate with relish. The same evening I had taken them out for dinner and we exchanged views on so many developments - from the upsurge of democracy in Eastern Europe, Nepal and Burma to the far-reaching changes in USSR, from the dismal scenario in Sri Lanka to the unfolding events in this country, and of course the frightening prospects of yet another Indo-Pak war.

Nabha spoke little. But he was an intent observer and listener. He had charming face and used to sport a beard that he had shaved off the last time I met him. What was most striking was his magnetic personality.

He has always inspired confidence. And above all, his sincerity of purpose was beyond question.

A mass leader par excellence his live-wire contacts with his people, especially in the eastern part of Sri Lanka (in Trincomalee in particular), endowed him with an extraordinary popularity that stemmed not from the barrel of the gun but dedicated service to the public.

Whenever he was in New Delhi he would make it a point to meet all his friends and acquaintances, young and old. I was privileged to be among them. A man of few words Nabha expressed himself through the warmth of his embrace. It came as a deep shock to all of us that, Nabha, who was married only a year ago, should have his promising life cut short so tragically in the city of Madras from where his wife hailed. Nabha was much more than a Sri Lankan Tamil militant leader. It has the breath of his vision that endeared him to different persons who came in touch with him here. He was always advocated close ties with progressive Sinhales while fighting for the legitimate rights of the Sri Lankan Tamils. At the same time he desired intimate relations with democratic forces in India. He was the finest embodiment of nationalism imbued with the spirit of internationalism in the highest humanist tradition.

We shall forever Miss. Nabha and always cherish his memory. His tragic end should spur us all to exert our maximum and call a halt to the bitter fratricidal bloodshed in Sri Lanka.

The Political Department, PFLP

2009-08-11T23:17:00.000+05:30

Comrade Nabha is the Soul of Eelam People

The Political Department, PFLP

Dear Comrades,

Through this small message, we in P.F.L.P. would like to mention few facts about comrade Nabha. So many people had written about the freedom fighters. Today we will narrate about something special and the special in our opinion is that he contributed something to his people’s struggle against imperialisim and world reactionary forces. So, we request the comrades in E.P.R.L.F. to forgive us because the words will never satisfy the soul of comrade Nabha.

Today on his 39th birthday anniversary we must note that comrade Nabha since his childhood had thought about his people’s right, he faced the sufferings with his people from the reactionary forces and the Government at that time. So it was always in his mind and life, how to get freedom for his people. The truly real solution to the Tamil question was a total revolution and this should be through forming a new party i.e., the EPRLF (at the organisers conference in 1981 Comrade Nabha was elected its Secretary - General). As an immediate priority he organised the frontal organisations of EPRLF in particular the Rural Workers and peasants front and the Eelam women’s Front etc. And we would also note that comrade Nabha has built up very well the military wing within the EPRLF and he was in high contact and good man of armed struggle and at the same time a man of peace.

Dear Readers,

The above mentioned few words of facts are very less compared to his great work and struggle for the party and the people of Eelam directly. This will indicate why the reactionary forces will send the dirty hands to massacre comrade Nabha and his comrades. But we in PFLP believe that comrade Nabha is the soul of Eelam people, and Eelam will get hundreds and thousands of Nabhas to lead and direct their struggle till they get their freedom and victory.

Once again we, the Palestenian people and the PFLP wish the Eelam people and EPRLF victory and victory.

M.H.M. ASHRAFF

2009-08-11T23:16:00.000+05:30

A DYNAMIC PERSONALITY

M.H.M. ASHRAFF. M.P., Leader, Sri Lanka Muslim Congress

Although I knew Comrade Padmanabha only for a brief time, he has left behind in my mind pleasant memories and deep rooted positive impressions. By all standards he was a gentleman par excellence. Within a militant out-fit lay his melting heart for human sufferings. The normal qualities of obstinacy, hardihood, intolerance etc. that are synonymous with an average militant were alien to him. Whilst fighting for the liberation of the oppressed Tamil community, he was revolting against those who were working towards the birth of the ugly tail chauvinism in order to suppress the defenceless Tamil speaking Muslims who lived in the Northern and Eastern Provinces of Sri Lanka. He not only believed in the equality between two individuals; but also in the collective political equality between the Tamil and the Muslim communities. He firmly believed in recognizing and respecting the distinct and separate political identity of the Muslims. He realized the need to workout an early solution to the ethnic question which would be acceptable to the Tamils and the Muslims. He was also conscious of the dangers of allowing the Sinhala chauvinists to take advantage of the difference between the Tamils and Muslims in their effort to deny to both these communities their reasonable share in the political affairs of Sri Lanka. His demise is a great loss to the suffering Muslim community. The respect that the Tamil community could pay to Comrade Padmanabha is to strive towards the realization of his ideals. On behalf of the Muslim community, I take this opportunity to salute his commitment and cause.

S.H. VANKATRAMANI

2009-08-11T01:23:00.000+05:30

Bad Coins Drive the Good out of Circulation

S.H. Venkatramani, Sr. Correspondent.

Comrade. K.Pathmanabha will go down in journalistic files as the deceased Secretary General of the Eelam People’s Revolutionary Liberation Front (EPRLF). The media is used to scratching at the surface. After all, “Medium” is the message.

But Mr.Paadmanabha - Comrade Nabha to EPRLF cadres, Sri Lankan Tamils, and countless admirers around the world was more than just a leader of a Sri Lankan Tamil militant group. In an age when expediency is increasingly becoming the guiding principle in politics, here was a rare bird committed to certain principles and a definite political ideology. He was firmly moored to a leftist political philosophy and wedded to the ideas of equity and distributive justice.

Unlike the leaders of other Tamil militant groups, Comrade Nabha was not at all motivated by a desperate desire to carve out a pocket burrough for himself. True, his EPRLF also initially positioned itself as a group fighting for Eelam. But Eelam, for Mr. Pathmanabha, was not a geographical area to be physically liberated from the clutches of Sri Lankan soldiers. It was a revolutionary political philosophy which motivated him. And he always saw Eelam in the geo -political context of the Indian subcontinent, unlike other Tamil militant leaders who couldn’t see beyond the nozzles of their revolvers.

Most Tamil militants didn’t know, and even now don’t know to make the transition from the militancy to politics. But here was the leader of a militant group who was first and foremost a political ideologue, and who took to militancy as means to subserve his political ideology.

In most political parties themselves, not to speak of militant and guerilla groups, the ideological fervour gets diluted down the line. This doesn’t happen with the EPRLF. comrade. Nabha was able to keep the group knit by a shared commitment to a common political ideology. And for all that, he was unassuming and soft spoken.

There was perhaps an element of inevitability about his falling a victim to the assassin’s bullets. In politics, as in economics, Gresham’s law holds: bad coins drive the good out of circulation. And comrade. Nabha was sterling material.

Dr. VICKRAMABAHU KARUNARATNA

2009-08-11T01:22:00.000+05:30

LTTE EXPLODES ITS OWN CLAIM

Dr. Vickremabahu Karunaratne, General Secretary, Nava Sama Samaja Party.

The brutal murder of EPRLF Secretary General K. Pathmanabha, Jaffna District M.P., V.K. Yogasankari, North-East Provincial Council Finance Minister, Kirupakaran and other leaders of the EPRLF by the LTTE exposes the nature of the LTTE regime in the North-East. It further explodes the claim of the Tigers that they are the sole representatives of the Tamil speaking people. If so, why on earth do they carry out brutal annihilation of all those politicians who are opposed to them? They want to become the sole representatives of the Tamils in Sri Lanka not by consent, but by ruthless repression of all other viewpoint, in particular by murdering Left and socialist Tamil leaders like A.K. Annamalai, Vijayananthan etc.

Tigers have created a new oppressive society where, they have become the Brahmin ruling caste. Those who do not submit passively to their dictatorship are eliminated ruthlessly as ‘parayas’ who disobey the lords. It is the Premadasa regime which helped them to establish total hegemony in the Tamil - speaking areas, with Tamil leaders such as Amirthalingam and Yogeswaran being murdered almost at the doorstep of the Presidential palace. Premadasa wanted to make use of the LTTE to stabilise his reactionary regime.

Now these two reactionary regimes have started a war, with all the untold hard ship and misery it inflicts on the Tamil speaking people in particular and on all working people in general, with the intention of perpetuating their powers separately.

The only way out of this endless misery is to overthrow these reactionary regimes and to establish a revolutionary Left Government capable of delivering democracy, equality and the right of self-determination to all nationalities.

Meanwhile, the present senseless war could well have been avoided if the Premadasa Government had taken meaningful steps to devolve powers on the North-East Provincial Government in good time.

Professor PETER SCHALK

2009-08-11T01:20:00.000+05:30

His Path is a way for Peace in Sri Lanka

Professor Peter Schalk
Uppsala University, Sweden

The Tamil liberation struggle is like so many other liberation struggles of suppressed people in history and all over the world seemingly deemed to pass through a period of moral corruption brutalisation and perfidy. During such a period it is very difficult to reinforce the ideals of humanity and of the original political ideas. Comrade Pathmanabha was a revolutionary who had learned the techniques and tactics of the armed liberation struggle in the Middle East and who also applied them without hesitation in Lanka. But comrade Pathmanabha always subordinated the execution of armed struggle to his original political ideas and humanitarian ideals. Armed struggle never became an end in itself for him.

Three things I shall always connect with comrade Pathmanabha, his humanism which brought him close to the people and prevented him from participating in the killing of Sinhala civilians, of his own comrades and drug trafficking, and his political internationalism which resulted in a practical co operation with progressive Sinhala forces on a socialist basis. He had found a key, as to how to avoid the trap of falling into Tamil chauvinism and into diluted and rootless internationalism. This makes him a rare and exemplary Tamil revolutionary. We are deeply indebted to him to cultivate his heritage and to teach it to a younger generation involved in the Tamil liberation struggle and to the Sinhalese. It is also necessary that his heritage shall be known to the Western world. I am deeply greatful to have met comrade Pathmanaba , a great human being whose path should be trod by those who want peace in Lanka.

WALTER KELLER

2009-08-11T01:19:00.000+05:30

RECALLING ‘NABHA’

Walter Keller, Journalist, West Germany

I was just reading the ‘Broken Palmyrah’ which was published by some very courageous people from Jaffna, including Rajani Tiranagama, the slain activist of the University Teachers for human rights as the news came in about ‘Nabha’s death. The ‘Broken Palmyrah ‘ gives an account of the political fratricide , gives an insight into the brutal killings of the ‘Tigers’ with Nabha and his other comrades, yet more members of another Tamil organisation have perished . As an out sider of the struggle, but at the same time as a permanent observer for the last 15 years I have first met Pathmanabha a few years ago. when he was staying in India. Though, poetically very often not agreeing with his organisation, the EPRLF, I had very high

esteem for him as an honest and sincere man, fighting for a cause without attaching that quantum of Tamil Nationalism or even Chauvinism to his activities. In fact, ‘Nabha’ and the EPRLF were one of the first from the Tamil movements to extend solidarity and friendship to progressive Sinhalese organisations in the South of Sri Lanka. And the EPRLF is probably the only militant Tamil group without a record of atrocities in the form of killing Sinhalese civilians in retaliation for Tamil killings by the forces. ‘Nabha’ was a humble man - a man, who seldom whished to come to the forefront. And yet, his leaderhsip was accepted by his followers. If not for him, EPRLF would have broken up some time back: ‘Nabha’ held it together. I shall remember him, the friend of mine, and wish to extent my deepest sympathies to his wife and all his family members.

M.K.ABBO YUSUF

2009-08-11T01:18:00.000+05:30

A Hero of our Epoch

M.K. Abbo Yusuf.,
Former Transport Minister, North East Provincial Government.

It will not be an exaggeration if we claim that the humanity that is at the threshold of the 21st century is exceptionally weak, because it could not save the life of a great personality like Comrade. K. Pathmanaba. Inspite of the remarkable achievements of science and technology so far made in the sphere of its socio - economic development.

Comrade. Pathmanaba’s death is an eloquent example of the weakness of the development of human civilisation in the recorded history full of stone age barbarism.

All those who are the contemporaries of Comrade. Pathmanaba will admit that he was one of the historic products of the present human development of an overall nature.

It is the logic of history that confirms the fact that the wealth produced by time, if used rationally will cause no destruction to humanity. The evidence of the death of Comrade. Pathmanaba in the cruel hands of LTTE’s fascism expresses the irony that the same wealth produced by time is equally responsible for destruction too.

Comrade Pathmanaba, in very simple terms, symbolised the human friendship in all it’s warmth and charm. It is

evident when we proudly claim that it is the greatest achievement of life to be a contemporary of Comrade Pathmanaba.

The eventful life Comrade Pathmanaba is the lively expression of the grim determination of all the comrades who are selflessly gathering below the banner of “Democratic Socialist Eelam” for the emancipation of our toiling masses. He has left a lasting impression of the stamp of his life’s truth on all of us.

The people who caused the death of Comrade. Pathmanaba will come to know the ferocity with which this death has given life to a revolutionary that will be all out to liquidate the heinous, gruesome and fascist crime of barbarism that was exhibitted by this death.

Comrade Pathmanaba was the product of the struggle that later became the inalienable part of his life and spirit. He was such a firm believer in Marxism - Leninism that made him to comprehend totally the content and form of the present worldwide democratic assault of socialism on capitalism. He flawlessly anticipated the future victory of communism over the total collapse of imperialism and its

appendages. Though he spoke very little in his short and sweet life, he achieved great feats. He was a pilgrim with a definite mission at the cross roads of our epochal history leading all of us towards a victorious struggle to establish socialism all over the world, by saving our national struggle from the influence of bourgeois nationalism. His marriage to Comrade. Anandhi exhibhitted his harmonious will to manure the pasture of revolution with his wedded life and to eradicate the influence of celebacy over revolutionary struggles of our times.

By his childlike smile, his love that kindled the feelings of all who got acquainted with him, his relentless corporation that influenced to work hard, his revolutionary determination to face all the challenges of our age, his understanding of the human weakness, his ability to identify human talents, his outlook that made him to love all humanity by transcending all the barriers of race, caste, language and religion and by his wisdom in accepting the scientific Marxist - Leninist ideology as the beacon of our struggle, Comrade Pathmanaba has become the hero of our epoch. He will live forever in all our hearts in all its depth and width inspite of his premature death.

DAYAN JAYATILLEKA

2009-08-11T01:17:00.000+05:30

The political philosophy and
Praxis of K. Pathmanabha

Dayan Jayatilleka,
Asst. Secretary,, Political Bureau, Sri Lanka Mahajana Party (SLMP)

Comrade Pathmanabha was first of all a revolutionary, a Marxist-Leninist, a national liberationist and a humani-tarian socialist. If we were to forget his characteristics we would then also forget his contribution. Pathmanabha was not just another leader of the Tamil national movement cut down by the LTTE. He was more, and this we should always remember.

Comrade Pathmanabha’s political career goes back to the first years of the decade of 1970’s. He participated in the activities of the rising Tamil student and youth fronts, in protest against the racist policies implemented by the United Front Government of the day. It is this Government, consisting of so called progressives and left parties, that reinforced the foundation of the Tamil Eelam demand, the cornerstone of which was laid by the Bandaranaike policy of Sinhala Only in 1956. Comrade Pathmanabha participated in the early 70’s in the campaigns of agitation launched against media wise and district wise standardisation and discriminatory 1972 Constitution.

His specific contribution to the Tamil nationalist movement and the progressive movement of Sri Lanka as a whole, begins however, in the mid 70’s. He was one of the founders of the very first socialist oriented organisa-tion within the Tamil national libera-tion movement. This was the Eela Viduthalai Munnani Iyakkam or Eelam Liberation Organisation founded in 1974/75. This organisation was formed as a result of the attempts by Pathmanabha and others to give the Tamil nationalist movement a mass base. He was one of the groups of youth militants who were the first to break with the bourgeois and parliamentary policies of Tamil United Front. I think we must stress this fact, since both Velupillai Prabakaran and Uma Maheswaran remained within the political and ideological ambit of bourgeois TULF politics, until much later in the struggle.

Pathmanabha and others attempted to take the message of Tamil national liberation into the countryside and among the working people. In doing so they encountered a fundamental problem. What would the struggle for Tamil Eelam bring to the workers and peasants, particularly the peasantry and those suffering from caste oppression? It is in answer to this question that the political philosophy of Pathmanabha took a sharp turn to the left. This is why the Eela Viduthalai Iyakkam was formed as a social oriented organisation dedicated to the cause of Tamil national liberation.

Pathmanabha believed in the unity of theory and practice and as such the ELO resorted to the tactic of armed expropriations. He participated personally in the Puloly Bank operation, which was one of the first such in the history of the Tamil resistance. In the immediate aftermath of that armed expropriation, Pathmanabha who was on the run, was sheltered, protected and assisted by the people of the area. This deepened his love for and respect for

the so called common or ordinary people. He realised that the people could be a great source of protection and even of wisdom for the national liberation struggle. His pro-people orientation deepened qualitatively as a result of this experience.

The Eela Viduthalai Iyakkam did not survive the repression unleashed as a result of the Puloly Bank operation. As the organisation disintegrated. Comrade Pathmanabha left the country and went to England. He agreed, due to the pressure of his family, to recommence his studies and registered as a student of Accountancy while in London.

But from the very first day he reached England he was a manifestly restless young man. His thoughts were entirely devoted to the task of getting back to his native land as soon as possible. When in London, all his free time, social contacts and his personal interactions were devoted to the attempt to win over friends and acquaintances to the cause of the national liberation struggle. It was while in London that he joined and in fact helped to form the General Union of Eelam Students (GUES) and the EROS. He was in the first batch of Tamil militant activists to receive training from the Palestinian Liberation Organisation in Lebanon. His experiences and those of his comrades in Beirut left in him a permanent love for the Palestinian struggle. Almost a decade later, when he was the head of fairly strong Liberation Organisation himself, he did his very best to give moral, material and political support to the Palestinian fighters. It was during this spell with the Palestinians that Comrade Pathmanabha also developed a strong sense of solidarity with the Eritrean liberation struggle.

Comrade Pathmanabha made his journey back in 1978. Before retum-

ing to Sri Lanka he spent sometime in India laying a firm foundation for the subsequent activities of his organi-sation. His political work in India is also noteworthy, because until that time the connections between Tamil fighters and India had been with smugglers and social bandits and also with the most hard core Tamilnadu nationalists. Pathmanabha, however, established firm links with Marxist Leninist revolutionary elements in Southern India. He learnt much from them himself but his choice of allies is further testimony to his ideological and political clarity and his socialist revolutionary commitment.

Having set up a GUES committee in Madras under Comrade Suresh, he returned to Sri Lanka, working politically not only in Jaffna but also in the hill country. Comrade Pathmanabha made serious and extensive efforts to recruit Tamil youth from the plantaions and those from the Colombo schools for the cause of Tamil national liberation. In doing so he broke with the narrowly limited, Jaffna centric outlook of other Tamil national liberation fighters. Pathmanabha also made a very serious attempt to establish contacts with Sinhala revolutionaries. He met many such and tried to convince them of the need to support the cause of Tamil self determination. He was not successful in most cases. However, what is important is that he had departed completely from any kind of narrow Tamil nationalism or chauvinism.

From these earliest days in 1978, when we first met in Peradeniya, he was very clear that the Tamil national liberation struggle was the first step and stage of an overall socialist revolution throughout Sri Lanka. The Tamil struggle itself would make the transition from its democratic stage and culminate in the sett ting up of a

socialist Tamil Eelam. Of these two propositions Pathmanabha was very convinced and these ideas were ones which he had arrived at independently. His attempt to link up with Sinhala revolutionaries was in consequence of this strategic vision of his.

In 1981, he broke with EROS on the question of the lack of democratic centralism. While that was the issue on which the rupture took place, the founding of the EPRLF permitted Comrade Pathmanabha to operation-alise his own distinctive conception of the national liberation struggle. He attempted to give the struggle both a socialist political education as well as a base in a network of mass organisations. This is why he was insistent on the need to set up an array of popular organisations such as the Rural Work-ers and Peasants Front, the Eelam Women’s Liberation Front, the Fisher-ies Workers Front and the Plantation Proletarian Front. These mas organisations he later attempted to group in a single Popular block called- the Eelam People’s Liberation Front. This was in 1983.

He was very clear that the armed organisation should be based and drawn from the mass organisations and be under the political leadership of the party. Hence his adherence to Mao’s triad of the party, the Army and the United Front. But it was not a dogmatic Maoism. as his idea of the sepa-rate mass organisations subsequently grouped in a popular bloc demon-strates. I believe that he had evolved his own synthesis of the ideas of the PFLP of Dr. George Habash. of the Eritreans and of the Indian Marxist Leninist organisations. As a Marxist, he had great respect and love for Stalin, Mao, the Vietnamese and particularly for Che and Fidel.

Certainly it is obvious that he was not able to fulfill his goals in this regard. It

is obvious that this organisational structure did not function in the way it was meant to and should have. This was due to sets of reasons. One set of reasons consists of avoidable subjective mistakes and organisational errors. The other set of reasons are those due to the trap of history and geography.

Comrade Pathmanabha, like all of us, inherited historically determined conditions and circumstances. He was attempting to build a socialist national liberation organisation within an ethnic and social formation that was characterised by conservatism and ossified social structures. His attempt to fight against caste domination and class exploitation, together with his insistence on the need for women’s emancipation within the national liberation struggle, earned the EPRLF the enormous hostility of entrenched, privileged social strata within the Tamil nation. The result of this was the narrowing of the economic resource base of EPRLF.

When in the aftermath of July 1983 the militant movements sought refuge in South India and made their base there, the EPRLF was distinguished by its refusal to compromise on its ideological convictions. All the other groups benefitted from the largesse of the Tamil Nadu state government and the most nationalistic, even chauvinistic, political and bourgeois elements in Tamil Nadu. Comrade Pathmanabha’s steadfast refusal to attack Sinhala civilian targets in Colombo or elsewhere did not endear him to bourgeois Tamil nationalists in India or the West who were bank rolling the terrorist operations which were undertaken by some other groups despite their verbal commitment to the principles of Marxism.

I feel that the belatedness of the EPRLFs attempt to develop a powerful military apparatus was also due to

Comrade Pathmanabha’s own philosophical conviction that what was most important was a mass struggle, mass organisations and a correct political orientation. It would have been very easy for him, trained in Lebanon by the Palestinians, to have plunged into the ‘prestige race’ of launching military attacks on Sinhala targets. But I believe he restrained himself and consciously refrained from succumb-ing to a militaristic deviation. Perhaps he foresaw in some way the brutalisa-tion that was to set in. in the Tamil liberation struggle. Whatever the rea-son. I would say that history has vin-dicated Pathmanabha’s refusal to take the easy path of militarism at the expense of politics and mass organisation.

When the LTTE launched its attack on Anuradhapura in 1985 and then again on the TELO in May 1986 Pathmanabha and the EPRLF took a very clear position. On both these occasions Pathmanabha went against the tide. He extended full support and solidarity to the TELO and his was the only group to have a hartal in protest at the killing of TELO cadres by the Tigers. He would not have been unmindful of this. But nonetheless he adhered to principles. He did the right thing in the face of injustice.

I would say that Comrade Pathmanabha’s greatness resides not only in his positive achievements but most certainly in the wrong things he consciously desisted from doing. The EPRLF under his leadership did not engage in the killings of Sinhala civilians. It refused to engage in drug smuggling as a source of revenue. On this last issue, the otherwise so gentle Nabha was very firm.

He upheld the idea of the death sentence for any members of the EPRLF who engaged in drug trafficking. He used to say that “all that we do, all our

struggles are based on love for human beings and the ideals of humanism. Drug trafficking results in the destruction of the lives of great many human beings in other countries. This makes nonsense of ideals to which we are committed”. This indicates very clearly the humanism that infused the socialist revolutionary commitment of Comrade Pathmanabha. His refusal to permit internal killings, at the time when other pseudo-socialist organisations in the Tamil Eelam movement were maintaining torture chambers and death camps, attests to his fidelity for the cause of democracy, while his refusal to entertain the idea of killing Sinhala civilians is testimony to his internationalism.

The fact that Comrade Pathmanabha was himself deeply involved in the attempt to construct a join revolution-ary project of Sinhalese and Tamils and did not sub-contract this task to this or that glib ideologue as did other Tamil liberation organisations, is fur-ther proof of his deep personal com-mitment to the goal of what he called the ‘total revolution’ in Sri Lanka. It is not only physically that Pathmanabha stood head and shoulders above other leaders of the Tamil liberation move-ment but also in his internationalism and his humanism. The evolution of the world Communist and Revolution-ary Movement has vindicated Path-manabha’s own ideological formation and synthesis. Pathmanabha stood for, believed in and acted with demo-cratic, humane socialism, which is an ideal the world Marxist Movement has now endorsed as its goal.

In his humanism, Pathmanabha was like Vijaya Kumaranatunge, who was himself profoundly anti-racist and internationalist and totally committed to the idea of a democratic socialism.

Viewing comrade Pathmanabha in historical perspective is no easy task since

there are a great many personal memories and experiences that we have shared in our odyssey. But that is a much longer story, for a different time. I will say that Comrade Pathmanabha was certainly one of the outstanding Marxists produced by the Tamil na-tion of this country - the others being Comrades Vaidyalingam, Kandiah and Shanmugathasan. But I could say that none of these other Marxists had the opportunity or perhaps the capacity and motivation to unite theory with armed revolutionary practice. In that sense it would not be inaccurate to say that Comrade Pathmanabha was the greatest Marxist - Leninist revolution-ary leader produced by the Tamil community. I would even go further. If I am asked who was the greatest revo-lutionary Marxist - Leninist leader that we have produced in Sri Lanka, ‘I cannot think of anyone but Pathmanabha.

The detailed analytical assessment of Comrade Pathmanabha is the task for another forum. But let me say that understanding Pathmanabha brings us face to face with a great many problems of revolutionary strategy and theory of political philosophy and practice - be it the relationship be-tween the political and the military, the party and the united front, the maximum and the minimum pro-gramme, internationalism and nation-alism, socialism and humanism, rela-tions with bourgeois state, and the crisis of the World Communist Move-ment. Pathmanaba’s practice and thinking involved all of that and much more. Understanding Pathmanaba would shed light on the history of Tamil liberation struggles, the nature of the Tamil social formation, the his-tory of the Sri Lankan revolutionary process, the political processes of South

Asia and the trajectories of the revolutionary movements of this complex, violent part of the world and the world as a whole.

Pathmanaba has left behind his organisation which has proved its remarkable resilience whenever it was attacked by the fascist LTTE. He has left his organisation behind in the hands of his close comrade-in-arms Comrade Suresh Premachandran. But above all Pathmanaba has left us with his example. He was never a talker and a writer. But what he stood for, he acted out and acted upon. Therefore we have to gather together, systematise and share our reminiscences of Pathmanaba. And above all we have to follow his example. The Tigers may have killed Comrade Pathmanaba, but as Vijaya Kumaranatunge said at the funeral of Nandana Marasinghe, They may kill the Liberationist, but they cannot kill the liberation struggle. For the liberation struggle is eternal.” Someday when the peoples’ revolutionary forces of the Sinhala. the Tamil and the Muslim communities wage their combined struggle against reaction and Imperialism, the world will know this - for surely at some decisive stage and determinant moment of the struggle, they will unfurl the twin banners of Vijaya and Pathmanaba!

Pathmanaba’s moral and ethical stature does not diminish but grows with each passing day as we reflect on the civilisational crisis of our country and our revolutionary movements. I will conclude this, having searched for a slogan which may synthesise Pathmanaba’s ideas, his theory and practice, our own historic, existential encounter and Indubitable future re encounter. And that slogan is this -SOCIALIST REVOLUTION OR DEATH!

S.P.ARUL KUMAR

2009-08-11T01:16:00.001+05:30

The Importance of the Comman Man...

S.P. Arul Kumar, Frontier Science

History and experience had proved time and again that no struggle ever will succeed without the support and participation of the broader masses. People, had never accepted any movement as their own, if they are not a part of it.

And no highclass thesis is necessary anymore to bringout this truth. Mammoth happenings that are taking place in international political and economic arena are so bold and so clear that the ordinary (common) man of the long suppressed class just watches and understands them. While the established intellectual fumbles to understand the essence of these happenings, it is not so difficult for the common man to understand them. Because they are a great movement in which he is the main part.”

The common man is becoming the most important single factor in everything that is happening around the world. The world is truly becoming the world of the common man.

Not only in the West and North, everywhere it is happening. And in our part of the world the new era had its beginning long before great events that are happening all over the world.

Yes, That was what I understood firmly when I came to know of a man with the name Comrade Pathmanabha.

It is onething to enumerate the political stand that Comrade Pathmanabha had taken at several important turns such as the question of organisation, relationship between ethnic communities and the question of national liberation line, the relationship

with India, unity between political groups and formation of the Provincial Council. One can easliy find, in that dynamism, the political trend of this decade. But it is the other way round, that another, simpler side of him that is the most important side of this common man.

Comrade Pathamanabha had been the Secretary General, the fighter, the organiser. But, above all, he was a simple, extraordinary, common man. It was that side of him which had so widely displayed the modern trend of our decade.

Comrade Pathmanabha, the common people know of was just another common man. In his eyes, he carried the simple message of affection for them. His smile carried compassion that simply won their hearts. His manners were easy, presenting respect for everyone. And hi3 presence made their day simple any hopeful. And who will ever forget those soft words? That voice of a loving son, of an affectionate brother, a responsible father? Comrade Pathmanabha was the language of a common man.

The suppressed people have no room for abstract politics. Comrade Pathmanabha, in that simplicity of a common man, brought them, the message of the future.

Comrade Pathmanabha, it often occurred to me, had always been trying to capture the depth of one’s reason. And he never failed to gather a wide spectrum of ideas from a thousand different people before coming to a conclusion. Once the decision was

made, it seemed to have got transformed into the most refined form of command: the simplicity of a common man.

And that simplicity was the exact reflection of the political trend of our decade. That simplicity of a common man had brought together people of different ethnic communities, motivated people of different sections to organise democratic platforms, steeled the bondage between our nations.

It was the same simplicity of a common man that had brought together so many, who were enemies otherwise. Differences of opinion had made no harm in his association with people of varying views. That simplicity of a common man bore the force of inspiring the heart of everyone who are in the forefront of the struggle for the betterment of our society and of motivating them to take a step further. The ultimate result had always been a new step ahead, taken by the struggling society as a whole, in all its democratic, social, professional and cultural platforms. His simplicity made every common man to feel and to take up his part in the struggle.

It is surely not an exaggeration when one says Comrade Pathmanabha had taken special care in everyone. Once I had been talking with one young Sri Lankan Tamil, whom others explained as a mentally deranged man. He recalled how Comrade Pathmanabha used to be very tough when it comes to completing works given by him. I just

asked the so called mentally deranged man if he felt free when comrade was not around. He immediately beamed a wide smile and happily said, “No, absolutely not. I feel extremely free only when he is around to scold me for not changing my pairs”. Now, I know the meaning of tears.

Comrade Pathmanabha had been a social force, the force that brought together people of different nations. And his faith in common people won absolute. That marked the beginning of the new era.

The cold war period is past receding into the past. Gone it was, now the international debate is on the question of violence, its role in social struggle. With the simple common man of our world becoming the most important single factor of our time, democratic struggle of the people is becoming decisive.

But imperialism will hardly realise it. As it had always done, it is now trying to immerse itself in fresh, false hopes about its future. Irrespective of the new tide of Histroy sweeping combodia, Vietnam, Afghanisthan, Africa, the old still remains here and there. They are not a builder of future but symptoms of withdrawal of a disease that held mankind so far.

Dead he maybe, but Comrade Pathmanabha can never be eliminated; For common man could never be eliminated.

It is only the future of imperialism and its means of violence that has become obsolate.

S. SESHADRI

2009-08-11T01:10:00.000+05:30

He had won the Death

S. Seshadri, Democratic & Human Rights Activist

“In the Eelam struggle, we have lost hundreds of our cadres. We may have to lose some more also in future. We are prepared to sacrifice our lives if it is going to ensure peace, democracy and freedom for the Tamil people”

Only few months before his death he was declaring amongst his comrades at their meeting held in Choolaimedu Office. No body at that time took a serious note of that, but prophetic words indeed, for he had fallen victim within next few months to the bullets of assassins who mercilessly pumped scores of bullets into his tough body. Some misguided Sri Lankan Tamils became his killers made the tragedy even more poignant. He has made a supreme sacrifice to uphold the just causes dearer to his heart-an egalitarian socialist society in Sri Lanka where people of all religions, races pursue their faith in total freedom, where all nationalities be it Tamils, Sinhalese, Plantation Tamils or Islamic Tamils, in short, all communities live in peaceful co-existence and harmony, each enriching the others life style and culture allowing noble thoughts to come from all sides.

His great vision was followed up with a determined effort on the basis of a definite plan of action. By consciously building a social base amongst the exploited sections of the Tamil community, he integrated them with the Tamil people’s just struggle against Sinhala Chauvinism.

With this brutal assassination, I firmly believe that the killers objective was not merely to silence him and his fellow comrades, but much more than that, that is to silence an opinion, an ideology, an ideology which was perceived as a threat to their existence in the long run. This act clearly exhibits the hollowness and bankruptcy of their politics.

Hence a real tribute to comrade Pathmanabha would be to uphold and work much more vigorously than ever to carry forward his ideals and adopt his methods to solve the contemporary problems confronting the Tamils. The ideals he was pursuing was well reflected in his decisions taken at various issues he and his EPRLF comrades encountered during his life time. This was unique, quite different from that of the other Tamil groups and at times it may be quite contrary also.

A brief review will be helpful to reinforce our faith on the path charted by him. Of course a detailed and exhaustive study alone will do justice to him and to my conscience, the paucity of space and other constraints restricts me to a brief outline only.

My acquaintances, with him dates back to the 70’s when he was in Eelam Revolutionary Organisers (EROS). The smiling face, soft spoken but deep thinking nature, intensive observation combined with a vision emitting a sense of confidence and sincerity of purpose. Attentive listener, a down to earth practical person attaching no dogmatic stigmas to his decisions are all some of the impressive characters attracted me in my first meeting itself.

Above all he was able to give a human touch to every problems we had discussed. In the subsequent years I offered myself too eagerly to work with him as one of his close comrade-inarms when he provided an opportunity for me. With this rare privilege to my credit, I would like to share some of his thinking with the readers of this commemorative issue.

His life was closely interwoven with the historic events and developments of his period. He was not a silent spectator but an active participant in all these developments.

Born in 1951 was brought up by his mother who inculcated moral values in his very early childhood. He was very fond of his mother till her tragic accident death which happened only few months before his own death. The human values, the concern for the fellow human beings in Pathmanabha could be attributed to her influence. His childhood and youth passed through a very turbulent political period in Sri Lanka. To understand Pathmanabha’s social and political commitments better we must know the historical developments that took place during his childhood and youth period which had influenced the entire youth in general and a socially conscious Pathmanabha in particular.

Soon after the independence of Sri Lanka, more precisely after 1956, when Bandaranaike regime introduced the Sinhala only act. the process for the discriminating against the Tamils started. Successive rulers, only added fuel to the fire with their various acts and deeds to this discrimination. Sri Lankan politicians of all hues barring leftists were in the rat race to get the majority votes. Unfortunately setting one section of their population against another with a short sighted narrow objective of getting votes, roused the Chauvinistic passions amongst ihe Sinhalese which was detrimental to the interests of the Tamils. It has done much harm to the unity and integrity of Sri Lanka.

On the other hand the elitist Tamil political leadership of Federal party types were more interested in parliamentary seats than giving an effective leadership in the struggle for the oppressed Tamil population. The Tamil society was feeling isolated. Successive Sri Lankan Governments were more interested in scapegoating the interests of Tamils to please the Sinhala Chauvinists. Over the years

the qualitative built up of this unhealthy development in Sri Lankan polity had precipitated with the adoption of 1972 constitution and also the introduction of the district wise standardisation.

In Tamil society where the literacy rate is high, and who are cultural proud of higher education, the youths were most affected by this standardisation in the fields of higher education and employment. But at the same time, since the Sri Lankan Government had opted for the neo-colonial path for its development, it has failed to create a local bourgeois base with sufficient employment opportunities. The education mills were turning out more and more unemployed youths every year. The institutions of higher education like universities were limited with few seats only to accommodate the students passed out of the school finals. Many ambitious talented youths frustrated with their future combined with other socio-economic factors gave a favourable climate for organisations like J.V.P. These youths devoid of political ideology and mass base unsuccessfully conducted an armed insurrection to capture political power through the barrel of the gun.

Sri Lankan Government used this as a pretext to strengthen its armed forces and thereby paved the way for massive militarisation of the state. Sri Lankan state, unable to counter the upsurge adopted the dirty trick of diverting the masses with the district wise standardisation and paved the way for anti-Tamil programmes in future.

In the international scenario also, the imperialist block led by U.S. imperialism was facing defeat after defeat everywhere. The oppressed people, nation and countries were liberating themselves from the yoke of Imperialism, colonialism, Neo-

colonialism, racism and Zionism. The victory of these struggles inspired the youths world over. To cite an example the victories of Vietnam, Laos, Cambodia Cuba and Nicaragua are noteworthy. The struggle of the Palestinians, Africans in South Africa, Mozambique, Zimbabwe also got a new fillip and it intensified their struggle to a higher stages.

Comrade Pathmanabha belonged to the generation which witnessed the above mentioned important historical events. Padmanabha and his like minded friends were seriously searching for an alternative political course. They wanted to defend the Tamil people through armed struggle against the militarised state machinery. They formed an organisation called Eela viduthalai iyakkam (Eelam Liberation Organisation) in 1974. Its political approaches clearly deviated from the futile political approaches of the traditional Tamil political organisations. The uniqueness of this is that the Tamil youths entering the center of Tamil politics ignoring the political role of the elitist Tamil leadership. In fact it was a forerunner for various other militant Tamil organisations that sprang up later.

The militaristic approach of ELO., lack of experience, and other factors attracted the state’s repression and had to die a premature death. The defeat of this experiment had thrown out valuable experiences to comrade. Nabha. In the later years these lessons helped him to evolve a much more refined and more practical approaches in forming EPRLF.

The defect of the ELO experiment evoked more determination for Nabha. Due to the state repression combined with his family pressure, he had to go to London for his higher studies. There his restless mind was preoccupied with

the problems of his people and was

searching for an effective solution to the Tamil people’s problem.

He used the opportunity of his stay in London to get acquaintances with the revolutionaries of various countries. He was alternatively listening to their views, bearing their positive and negative experiences of their struggles. Notable amongst them were African National Congress (ANC) Palestenian Liberation Organisaions (PLO). SWAPO.. Polisario and Eriterians. These interactions not only helped him to learn their experience but also to enlarge his world view, comrade Nabha’s Gradual progression from a humanist to a Nationalist, from a Nationalist to a Revolutionary, from a Revolutionary to a Marxist- Leninist took place during these period only.

During Eelam struggle days he was able to look at the struggle with an international perspective. He considered the Tamil People’s struggle as a part of the overall revolution of the entire Sri Lanka for an egalitarian socialist society. He had a clear perception that the Eelam Tamils problem could be solved only with a broad alliance of the left and democratic forces of Sri Lanka. He consciously worked for that.

This political foundation helped him for his firm line in the later years, when the imperialist intrigues and Zionist conspiracies were visible with the involvement of Israeli Mossad and Anti-India baits by the vested interests who were opposed to the struggle of the Tamil People. To day other groups who were not able to see beyond the Geographical limitations of Eelam had fallen prey to these Imperialist - Zionist traps. More relevant is attached to it now as the revelations are made in the press about some Tamil groups being helped by the Mossad in Guerilla warfare.

The pinch is at present felt by the Muslim population who are being mercilessly killed every other day by the LTTE Terrorists. Pathmanabha during his life time was able to prevail upon his cadres and organisation against this senseless killings. He and his organisation not only desisted from this type of killings but also condemned such actions carried out by other groups in an unequivocal terms. To cite an opt example is his condemnation of LTTE’s Anuradhapura Massacre TELO’s 86 attack, and EROS (curiously calling themselves Marxists) attack on G.P.O in Colombo. Interestingly they were all in the united front ENLF. While condemning the killings of innocent civilians while doing so he adhered firmly to his principles and not bothered about such condemnation may embarras his U.F. partners. It reflects his human value and the concern for the human life. In this respect he stood head and shoulders above other Tamil groups in his love for human life and ideals of humanism.

His interaction with various revolutionaries all over the world combined with his own experience, helped him to learn more about the “people oriented” politics. When he severed his links with EROS, he was guiding General Union of Eelam students. He impressed the advanced section of the students to go to various sections of working people like fishermen, rural proletariats, workers and other oppressed sections of the Tamil Community. He integrated these sections into the Eelam National Liberation struggle.

He considered plantation Tamils and Islamic Tamils as a component part of the Eelam liberation struggle, while other groups preferred to ignore this section. He was able to take up the issues of the plantation Tamils in Thimbu Talks also. During 70’s during

his stay in India, he was instrumental for the formation of various repatriates organisations. His view about Srima Shastri pact was very clear. His firm view was that the pact was concluded without the consent of the plantation Tamils and was not acceptable to him. He offered to accommodate the repatriates in Eelam.

To cite an example for his persistence, is the bringing out “EELAM NEWS” regularly. During his stay in India in the early 80’s he was taking personal care in bringing out the magazine. “EELAM NEWS” was the regular link with his innumerable friends in India and abroad. He may forgo his food expenses and at times he had spent days without food to save some money for printing and despatching this paper on regular basis. We used to admire his persistence in spite of so many odds he had encountered. He was firm in bringing it out periodically and regularly.

In the later period of degeneracy of various Tamil groups, lot of unhealthy tendencies developed. He was vehemently opposed to such tendencies. One such tendencies is the killing of their own cadres whenever the leadership confronted a difference, of opinions. The notorious ‘torture chamber’ ‘death traps’ organised by other groups was Vehemently opposed by him. Another tendency is military adventurism of heroic personals

leaving the people as silent spectators and at times a mute submissive slaves. These groups used the gun point to make the people submissive to their wishes.

The other tendency which was opposed by him was various anti-social activities carried out by other groups in the Indian soil like selling drugs. kidnapping and similar other antisocial activities.

Comrade Nabha was very clear and his party condemned these tendencies and also guarded his party from such infections. He has bequeathed to the society a healthy organisation.

Today comrade. Nabha, a rare personality committed for great ideals is no more with us, but he had lived as a living symbol and shown the course for all of us.

By Killing Nabha, the killers have killed only his physical body. The values, ideals comrade Nabha professed in his life time is living with every one of us. Especially amongst the EPRLF Comrades. It will live for ever. It cannot be extinguished by bullets or by any other force. With his living he had won the death.

Let me conclude this brief write up with an opt poem from ‘Githanjali’ by Rabindra Nath Tagore. This poem comes to my mind whenever I think of Com. Pathmanabha. Let me share it with the readers.

“Where the mind is without fear and the head is held high;
Where knowledge is free;

Where the world has not been broken up into fragments by narrow domestic walls;
Where words come out from the depth of truth;

Where tireless striving stretches its arms towards perfection;
Where the clear stream of reason has not lost its way into the dreary desert sand of dead habit;
Where the mind is led forward by thee into ever-widening thought and action -
Into that heaven of freedom, my Father, let my Country awake”. -Tagore

அ. வரதராஜப்பெருமாள்

2009-08-11T00:36:00.000+05:30

என் இதயத்திலிருந்து...

அ. வரதராஜப்பெருமாள்
முன்னாள் முதலமைச்சர் வடக்கு கிழக்கு மாகாண அரசு

தோழர் பத்மநாபாவை நீங்கள் நன்கு அறிவீர்களாயினும், அவரோடு கடந்த பதினெட்டு ஆண்டுகளாக மிவும் நெருக்கமாகப் பழகியவன் என்ற வகையிலும், அவரின் தலைமையின் கீழ் கடந்த ஒரு ஏழு ஆண்டுகளுக்கு மேல் அவரின் மிக நெருங்கிய ஒரு தோழனாகப் பணியாற்றும் வாய்ப்புக் கிடைத்தவன் என்ற முறையிலும் அவரைப் பற்றிய - அவரிடமிருந்து நாம் அனைவரும் கற்றுக் கொள்ள வேண்டிய விடயங்களை நான் உங்களுக்குக் கூற வேண்டியது எனது வரலாற்றுக் கடமை - பொறுப்பு என நான் நினைக்கிறேன்.

தோழர் எஸ்.ஜி.யின் பூதவுடல் இன்று எம்மோடு இல்லையெனினும், அவர் எம்மோடு வாழ்கிறார் எப்பொழுதும் நிரந்தரகமாக வாழுவார் அவரது எண்ணங்கள், கருத்துக்கள், சிந்தனைகள் எம்மோடு வாழ்கின்றன.

அவர் தன்னோடு மிகச் சில நாட்கள் பழகியவர்கள் மீது கூட தன் நினைவுகளை மிக ஆழமாகப் பதிக்கும் ஆளுமை மிக்கவர். அவர் மற்றவர்களோடு பழகும் தன்மையானது அவருக்கேயுரிய ஒரு தனிப்பாணி - தனித்திறமை. ஒரு சிறந்த தோழனுக்கும், ஒரு சிறந்த தலைவனுக்கும், ஒரு சிறந்த மனிதனுக்கும் இருக்க வேண்டிய மிகச்சிறந்த குணாம்சங்கள் - பண்புகள் அவரிடம் மிக நிறைவாகவே குடிகொண்டிருந்தன.

அவரது பெயர் - தோழர்

பத்மநாபா என்பது அவரது சொந்தப் பெயராயினும் அவரது குடும்பத்தவர்களும் நெருங்கிய உறவினர்களும் அவரை பத்தன் என்றே அழைப்பார்கள். நண்பர்களும் மற்றவர்களும் அவரை நாபா என்று அழைத்தார்கள். 1977க்குப் பின்னாலேயே அவரது அரசியல் தலைமறைவு வாழ்க்கையில் பரவலாக அவரது பெயர் தோழர் ரஞ்சன் என்றே வழங்கிற்று. 1982ஆம் ஆண்டும் 1983ஆம் ஆண்டின் முற்பகுதியிலும் அவர் கொழும்பிலுள்ள சிங்கள முற்போக்கு சக்திகள் மத்தியிலும் மலையக இளைஞர்கள் மத்தியிலும் புரட்சிப் பணிகளில் ஈடுபட்டபோது தமது பெயரை சேரன் எனப் பயன்படுத்தி வந்தார். ஈழமக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணியின் தோழர்கள் மத்தியில் அவரது பெயர் நீண்ட காலமாக தோழர் எஸ்.ஜி என்றே வழங்கப்பட்டு வந்துள்ளது.

ஸ்தாபனத்தில் அவர் கொண்டிருந்த செயலாளர் நாயகம் (Secretary General) பதவிப் பெயரின் ஆங்கில ஆக்கத்தின் முதலெழுத்துக்களே எஸ்.ஜி. என்ற பெயராகும். இது அவரின் பதவிப் பெயரைக் குறிப்பதாக இருந்த போதிலும் நாளடைவில் தோழர்கள் மத்தியில் எல்லோராலும் அழைக்கப்படும் பெயராகியது. ஸ்தாபனத் தோழர்கள் மட்டுமல்லாது ஸ்தாபனத்தோடு மிக நெருக்கமாக நட்புக் கொண்டு உழைத்தவர்களும், பழகியவர்களும் கூட அவரைத் தோழர் எஸ்.ஜி. என்றே அழைத்தனர்.

இதற்கு அடிப்படைக் காரணம் ஸ்தாபனத்தில் தனக்கு வழங்கப்பட்ட பதவியை அவர் ஒரு அதிகாரமாகக் கருதாமல் அதனைத் தமது பொறுப்பாகக் கருதி அதற்குரிய வகையில் பொறுப்புணர்ச்சியோடு செயற்பட்டது மட்டுமல்லாமல், தோழர்களினதும் ஸ்தாபன நண்பர்களினதும் அன்பையும் பாசத்தையும் சொத்தாக அவர் சேர்த்ததனாலேயே தோழர் எஸ்.ஜி. என்னும் அன்புப் பெயரும் அவருக்குரியதாயிற்று.

ஸ்தாபனத்தின் உறுப்பினர்கள் மத்தியில் வயதின் அடிப்படையிலேயோ, பதவியின் அடிப்படையிலோ அண்ணன், தம்பி என்று அழைக்கும் உறவு முறையையோ அல்லது தலைவர் தொண்டர் என்ற உறவு முறையையோ ஸ்தாபனத்தில் அவர் வளர்க்கவில்லை. மாறாக தோளுக்குத் தோள்கொடுத்து நிற்கும், உயிருக்கு உயிர்கொடுத்து நிற்கும் தோழமை உறவு முறையையே ஸ்தாபனத்தில் வளர்த்தொடுத்தார். தோழமைப் பாசத்தின் அடிப்படையில் ஈழ மக்கள் அனைவரையும் பிணைத்து புரட்சிகர குடும்பமாக்கிய பெருமை தோழர் எஸ்.ஜி. அவர்களையே சாரும்.

இலங்கைத் தீவில் வாழுகின்ற தமிழ்பேசும் மக்களின் வரலாற்றில் தோழர் என்ற சொல்லை மக்கள் மயப்படுத்திய பெருமை ஈழமக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணியையே சாரும்

தோழர் எஸ்.ஜி. அவர்கள் தோழர் என்ற சொல்லுக்கும் தோழமை என்ற உறவுக்கும் சரியான அர்த்தபுஷ்டியை தனது வாழும் முறையாலும் நடைமுறையாலும் வழங்கினார். தோழர் என்ற சொல்லை வரட்டுத்தனமாக உருப்போடும் சூத்திரங்களின் ஒரு பகுதியாகவோ அல்லாமல் தோழர் என்பதை ஸ்தாபன உறுப்பினர்களுக்கிடையேயான உளப்பூர்வமான உறவு முறையாக அதற்குரிய வகையில் தானே முன்னுதாரணமாக நடந்து நடைமுறைப்படுத்திக் காட்டினார்.

ஈழமக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணியின் உறுப்பினர்களை தோழர்; என்ற பொதுப் பெயர்ச் சொல்லால் சுட்டி அழைப்பது ஈழ மக்கள் மத்தியில் ஒரு வழக்கமாயிற்று. அதேபோல் ஈழ மக்கள் புரச்சிகர விடுதலை முன்னணியின் தோழர்கள் மத்தியில் தோழர் என்றால் அது தோழர் எஸ்.ஜி.யைக் குறிக்கும் சொல்லாக வழங்கி வந்துள்ளது.

உயர்ந்த மனிதர்

தோழர் நாபாவின் தனிமனித குணாம்சங்கள் மிகச் சிறப்பு வாய்ந்தவை ஆகும். உயரமான மனிதனான தோழர் அவர்கள் உடல் ரீதியிலும் உள்ளத்தாலும் உணர்வாலும் குணத்தாலும் பண்பாலும் உயர்ந்த மனிதராக வாழ்ந்தார். ஒரு மனிதனின் சிறந்த வாழ்வுக்கு உதாரணபுருஷராக அவர் வாழ்ந்து காட்டியுள்ளார். ஆஜானுபாகுவான அவரது தோற்றம் அவரது உயர்ந்த மனித அம்சங்களையே பிரதிபலித்தது.

நெஞ்சில் உரமும் நேர்மைத் திறனும் உள்ளத்தில் உண்மையும் வாக்கில் ஒளியும் அவரிடம் நிறைந்து காணப்பட்டன. அழுக்காறு, வெகுளி, இன்னாச்சொல் நான்கும் அறவேயற்ற அறவாழ்க்கையை அவர் இயல்பாகவே கொண்டிருந்தார். நிதானம், பொறுமை. கடுமையான உழைப்பு. தன்னலமின்மை. கடும்சொல் பேசாமை. மனிதாபிமானம் என்பன இயற்கையிவேயே அவரோடு கூடிப்பிறந்திருந்தன.

அவர் கொள்கைப் பிடிவாதமுடைய ஒரு சமதர்மப் புரட்சிவாதி. மார்க்சிசம், வர்க்கம், புரட்சி, போராட்டம் என்ற வார்த்தைப் பிரயோகங்களை உருப்போடும் வரட்டுத்தனமோ அல்லது தனது சுயநல அரசியல் நோக்கங்களுக்காக புரட்சிக் கோட்பாட்டைப் பயன்படுத்தும் பாசாங்குத்தனமோ அவரது புரட்சி வாழ்க்கையில் எள்ளளவும் இருந்ததில்லை.

அவர் சமூகப் புரட்சிக்காக உணர்வுபூர்வமாக உழைத்தார்: சமூக புரட்சியாளர்களை உள்ளத்தால் நேசித்தார். நேர்மையான சமூகப் புரட்சியாளர்கள் மீது - அவர்கள் தன்னை விமர்சிப்பவர்களாயினும் சரி எதிர்ப்பவர்களாயினும் சரி அவர்கள்மீது உளமார அன்பு செலுத்தினார். அவ்வாறானவர்களோடு பழகுவதிலும் நட்புக்கொள்வதிலும் பெருமிதமும் மகிழ்சியும் கொண்டார்.

தோழர் நாபாவிடம் கர்வம், தலைக்கனம், அதிகார வெறி என்பனவற்றை இம்மியளவேனும் யாரும் கண்டிருக்க முடியாது. பல்லாயிரக்கணக்கான இளம் தோழர்கள் அவர் சுட்டு விரலுக்குக் கட்டுப்பட்டு எதையும் செய்யத் தயாரான நிலையில் இருந்த போதிலும் , அவர் எந்தக் கட்டத்திலும் அதிகார மமதை - பதவி வெறி பிடித்து செயற்பட்டதில்லை - தலைக்கனம் பிடித்து நடந்ததில்லை. ஸ்தாபனத்தின் ஜனநாயகப்பூர்வமான பொது முடிவுகளுக்குக் கட்டுப்பட்டு நடக்கும் ஒரு கட்டுப்பாடான உறுப்பினனுக்கு முன்னுதாரணமாக அவரே திகழ்ந்தார்.

எந்தத் தோழருடனும் அன்பாகப் பழகுவார். அவர்களின் குற்றங்கள் குறைகளைத் தானே நேரில் கேட்டறிந்து கொள்வார். ஸ்தாபனத்தின் உறுப்பினர்களோடு வரையறை வைத்துப் பழகுவது தனது தலைமைக்கு அவசியம் என்று அவர் எந்தக் கட்டத்திலும் நடந்து கொண்டதுமில்லை: அவ்வாறான கருத்தைக் கொண்டிருக்கவுமில்லை. எந்தத் தோழரும் அவரைச் சந்திக்கலாம் பேசலாம் என்ற நிலையையே அவர் கடைப்பிடித்து வந்தார்.

அதேபோல் ஸ்தாபனத்தின் நண்பர்களாயினும் சரி, மாற்று அணிகளின் எந்த மட்ட உறுப்பினர்களாயினும் சரி, பத்திரிகையாளர்களாயினும் சரி, வேறு வெளியார்களாயினும் சரி அவரைச் சந்திப்பதில் எந்தக் கடினத்தையும் அவர் வைத்திருக்கவில்லை. பத்pரிகையாளர்கள் அவரை எந்த நேரமும் சந்திக்கக் கூடிய ஒருவர் என்றே பல தடவைகள் குறிப்பிட்டுள்ளனர்.

தோழர் நாபா அவர்கள் எப்போதும் அமைதியாகப் பேசும் சுபாவம் கொண்டவர். கத்திப் பேசித்தான் தனது கருத்தை மற்றவர்கள் மத்தியில் பதியவைக்க முடியம் என்ற கருத்து அவரது பேச்சுநடைமுறையில் இருக்கவில்லை. அவர் யாருடன் பேசிக் கொண்டிருக்கிறாரோ அந்த நபருக்கு மட்டுமே கேட்கக்கூடிய வகையிலேயே பேசுவார். மற்றவர்களோடு நேரடியாகப் பேசும்போது மட்டுமல்ல தொலைபேசியிலும் பேசும் திறன் அவருக்கிருந்தது. சலசலப்பற்ற அவரது செயற்திறன் போலவே அவரது சத்தமற்ற பேச்சுத்திறனும் அமைந்திருந்தது.

அவரது பள்ளிக்கால அரசியல்

1951 ஆண்டு காங்கேசன்துறையில் ஒரு நடுத்தரவர்க்கக் குடும்பத்தில் பிறந்தார். அவரது குடும்பத்தில் அவருக்கு ஒரு மூத்த சகோதரியும் ஒரு இளைய சகோதரியும் உள்ளனர். வீட்டுக்கு ஒரே ஒரு ஆண் பிள்ளையென்பதால் பெற்றோரும் சகோதரிகளும் அவர் மீது மிகுந்த அன்பைப் பொழிந்தனர். யாழ்ப்பாணத்தின் எல்லா நடுத்தரவர்க்க குடும்பங்களின் பெற்றோர்களைப் போலவே அவரது பெற்றோரும் அவர் படித்து முன்னேற வேண்டும் என்றே ஆசை கொண்டனர்.

அவரின் பள்ளிக்கூடக் கல்வியானது காங்கேசன்துறை நடேஸ்வராக் கல்லூரி, தெல்லிப்பளை யூனியன் கல்லூரி, யாழ் - மத்திய கல்லூரி ஆகியவற்றில் கழிந்தன. பின்னர் இலங்கை அரசின் கல்வி அமைச்சால் நடத்தப்படும் கல்விப் பொதுத் தராதரப் பத்திர உயர்தரப் பரீட்சைக்காகவும், லண்டன் நிறுவனம் ஒன்றினால் நடத்தப்படும் கணக்குப் பதிவியல் பரீட்சைக்காகவும் யாழ்ப்பாண நகரில் இருந்த தனியார் கல்வி நிறுவனங்களிலும் கல்வி கற்றார்.

நெல்லிப்பளை யூனியன் கல்லூரியில் படிக்கும் காலத்திலேயே தனது சக மாணவர்களுடன் இணைந்து அரசியலில் ஆர்வம் காட்டத் தொடங்கினார். ஆனாலும் அந்தக் காலக் கட்டத்தில் அரசியல் ரீதியாக எந்தவொரு மாணவர் அமைப்பும் மாணவர்கள் மத்தியில் ஓர் அரசியல் தாக்கத்தையோ - விழிப்புணர்வையோ ஏற்படுத்தக்கூடிய அளவுக்கு செயற்படவில்லை. அவரது அரசியல் வாழ்வில் குறிப்பிட்டத்தக்க நேரடி அரசியல் ஈடுபாடு 1970ம் ஆண்டே ஏற்பட்டது.

1970ம் ஆண்டு இலங்கை அரசாங்கம் பல்கலைக் கழக அனுமதியில் இனவாரியான தரப்படுத்தல் இட ஒதுக்கீட்டு முறையை அறிமுகப்படுத்தியது. இது பரவலாக தமிழ் மாணவர்களின் மத்தியில் ஓர் அரசியல் எதிர்ப்புணர்ச்சியைத் தூண்டியது.

மாணவனாக இருந்த தோழர் நாபாவும் இந்தக் கட்டத்திலேயே தீவிர அரசியல் நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடத் தொடங்கினார். தரப்படுத்தலுக்கெதிரான அரசியல் ஆர்ப்பாட்டங்களில் அக்கறையுடன் ஈடுபட்டார். பொதுவாக மாணவர்கள் ஒழுங்குபடுத்தப் பட்ட ஸ்தாபனமாக இல்லாத நிலையில் எவ்வாறு வன்முறை எதிர்ப்பு நடவடிக்கைககும் கலந்த வகையில் தமது எதிர்ப்புணர்வைத் தெரிவிக்கும் அரசியல் ஆர்ப்பாட்டத்தில் ஈடுபடுவார்களோ அவ்வாறே தோழர் நாபாவினதும் அன்றைய மாணவர் அரசியல் ஈடுபாடும் இருந்தது.

தரப்படுத்தல் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதை எதிர்க்கும் போராட்டத்தை நடத்தும் இலக்குடன், மாணவர்கள் மற்றும் படித்த இளைஞர்களால் உருவாக்கப்பட்ட தமிழ் மாணவர் பேரவையானது, அப்போராட்டத்திற்காக தூண்டுவதிலும் மாணவர்களை எழுச்சி கொள்ளச் செய்வதிலும், காத்திரமான பாத்திரத்தை ஆற்றி, அக்காலத் தமிழ் மாணவர்கள் பெரும்பான்மையினரின் அரசியல் உணர்வின் பிரதிநிதியாக தமிழ் மாணவர் பேரவை விளங்கியது.

தமிழ் மாணவர் பேரவையானது பரந்துபட்ட தமிழ் மாணவர்களை போராட்ட அரங்குக்கு திரண்டெழச் செய்தது. இலங்கைத் தமிழர்களில் பெரும்பான்னையானவர்களின் விருப்பத்தை தமிழ் மாணவர் பேரவை பிரதிபலித்தது. ஆயினும் அது பரந்துபட்ட மாணவர்களையோ இளைஞர்களையோ ஸ்தாபன ரீதியாக அணிதிரட்டும் வேலைத் திட்டத்தைக் கொண்டிருக்கவில்லை. இதனால் தோழர் நாபா போன்ற மாணவர்களின் அரசியல் உணர்வுகளும் ஆர்வங்களும் ஒருங்கிணைக்கப்படாத தனி அலகுகளாகவே செயற்பட்டன.

1971ம் ஆண்டின் ஆரம்பத்திலேயே தமிழ் மாணவர் பேரவையானது ஒரு சில இளைஞர்கள் மாணவர்களுடன் தன்னைத்தானே குறுக்கிக் கொண்ட வன்முறை அரசியல் நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடும் தலைமறைவு இயக்கமாகியது. இது காலப் போக்கிலான ஒரு வளர்ச்சிக்குக் கால்கோளிட்டதெனினும் அந்தகால கட்டத்தின் உணர்வாற்றல்களுக்கு முறைப்படுத்தப்பட்ட திரட்சி வடிவம் கொடுக்கவில்லை.
1971ம் ஆண்டில் ஒருபுறம் தமிழ் மாணவர் பேரவை தன்னைத்தானே தலைமறைவு இயக்கமாக்கிக் கொண்டது. மறுபுறம் பராளுமன்ற தமிழ் அரசியல் கட்சிகள் மக்களின் அரசியல் அபிலாஷைகளுக்கு தேவைகளுக்கு அரசியல் இயக்க வடிவம் அளிக்கவில்லை.

அத்துடன் 1971 ஏப்ரலில் ஜே.வி.பி. நடத்திய கிளர்ச்சியின் காரணமாக, ஏறத்தாழ அவ்வாண்டு முழுவதும் நாடு பூராவும் சிறிலங்கா இரவு இராணுவ அடக்குமுறை ஆட்சியையே நடத்திக் கொண்டிருந்தது. 1972ம் ஆண்டின் ஆரம்பத்திலேயே இலங்கையின் அரசியல் கட்சிகள் அனைத்தும் தமது அரசியல் பெருமூச்சுகளை மீண்டும் விடத்தொடங்கின.

1972லும் தோழர் நாபா தமது படிப்பைத் தொடர்ந்தவராயினும் அவரது பள்ளிக்கூட வாழ்க்கை முடிவுற்றது. பரீட்சையின் நோக்கமாக தனியார் கல்வி நிறுவனங்களின் போதனா வகுப்புகளில் கலந்து கொண்டார்.

தமிழர்களின் அரசியலில் புதிய அலைகள் தீவிரமுடன் வீசத் தொடங்கின. தோழர் நாபாவும் பள்ளிகூடச் சூழலிலிருந்து விடுபட்டதனால் அரசியலில் தீவிர ஈடுபாடு கொள்வதற்கு ஏற்றவகையில் அவரது தனிப்பட்ட சூழ்நிலைகளும் அமைந்தன.

இளமை அரசியல் வாழ்வு

1972ம் ஆண்டில் ஆரம்பத்திலேயே இலங்கை அரசின் குடியரசுப் பிரகடனத்துடன் அறிமுகப்படவிருந்த அரசியல் யாப்புப் பற்றிய விவாதமும் அது தொடர்பாக சிங்கள அரசியல் தலைவர்கள் நடந்து கொண்டவிதமும், தமிழர்களின் மத்தியில் அரசுக்கெதிரான ஒரு தீவிர அரசியல் அலையைத் தோற்றுவித்தன.

தமிழ் இளைஞர்களிடையே ஏற்கனவே பாராளுமன்ற தமிழ் அரசியல் தலைவர்களுக்குக் கட்டுப்படாத ஓர் தீவிர அரசியல் நடைமுறைப் போக்குகள் தலைதூக்கிவிட்டதன் காரணமாக பாராளுமன்ற அரசியலை அடிப்படையாகக் கொண்ட தமிழ் அரசியற் பிரமுகர்களும் சூழ்நிலைகளுக்கு ஏற்றார்போல் தம்மையும் சுதாகரித்துக் கொள்ள வேண்டியவர்களானார்கள். இதன் விளைவாக தமிழர் ஐக்கிய முன்னணி உருவாக்கப்பட்டது. இலங்கைக் குடியரசின் அரசியல் சட்டத்துக்கு எதிராக ஓர் அரசியல் இயக்கத்தை தோற்றுவித்தன.

தமிழர் ஐக்கிய முன்னணிப் பிரமுகர்களின் மேடைப்பேச்சுகளுக்கு செயல்வடிவம் கொடுப்பதே இக்காலகட்டத்தில் அவ்அரசியலில் ஈடுபாடு கொண்ட தமிழ் இளைஞர்களின் போராட்ட நடைமுறையாகியது. இளைஞர்களின் இந்த வகையான ஈடுபாட்டுக்கும், அவர்களின் ஆற்றல்களையும் செயல்முறைகளையும் நிறுவனரீதியாக ஒருங்கிணைத்து நெறிப்படுத்துவதற்கும் உரிய முறைப்படுத்தப்பட்ட அமைப்பு ரீதியான போராட்ட நடைமுறைகள் அன்று இருக்கவில்லை இளைஞர்கள் ஆங்காங்கே பிரமுகர்களின் மேமைப் பேச்சுகளுக்கு ஏற்ப, அப்பேச்சுகளால் உணர்சிசிவசப்பட்ட உந்துதல்களுக்கு உள்ளாகி, தத்தம் போக்குகளுக்கும் வாய்ப்புகளுக்கும் ஏற்ற வகையில் செயற்பட்டனர்.

1972ம் ஆண்டில் தோழர் நாபாவின் அரசியற் செயற்பாடு அந்த வகையாகவே அமைந்தன. காங்கேசன்துறையின் பகுதிகளிலும் யாழ்ப்பாண நகரின் பகுதிகளிலும் அவருக்கிருந்த அரசியல் நண்பர்களுடன் அவரும் பல்வேறு வகையான செயற்திட்டங்களிலும் ஈடுபட்டார்.

அந்த நாட்களில் தோழர் நாபாவினதும் அவரது நண்பர்களினதும் அரசியல் நடவடிக்கைகள் என்பது, ஏனைய தமிழ் இளைஞர்களைப் போலவே ஆங்காங்கே தத்தம் பாட்டுக்கு குழுக்கள் குழுக்களாக உதிரித் தன்மையுடைய செயற்பாடுகளை மேற்கொள்வதாகவே அமைந்தன.

தமிழர் ஐக்கிய முன்னணியின் ஹர்த்தால் போராட்டத்தை தாக்கமுடையதாக ஆக்கும் நோக்குடன் சுவர்களில் சுலோகங்கள் எழுதுதல், கறுப்புக்கொடிகள் ஏற்றல், அரசாங்க நிறுவனங்களில் கட்டிடங்களைச் சேதப்படுத்துதல், தேசியக் கொடிகளை எரித்தல், போக்குவரத்து சாதனங்களை சேதப்படுத்துதல், ரயில்தண்டவாளங்களைக் கழற்றி விடுதல், மின்சாரதடைகளை ஏற்படுத்துதல் போன்ற நடவடிக்கைகளிலேயே இளைஞர்கள் ஈடுபட்டனர்.

அக்காலகட்டத்தில் பரந்துபட்ட தமிழ் இளைஞர்கள் இவ்வாறான அரசியல் நடவடிக்கைகளிலேயே திருப்தி கண்டனர். தோழர் நாபாவும் இவ்வாறான அரசியல் நடவழக்கைகளில் தீவிரம் காட்டினார்.

பாராளுமன்ற அரசியல் பிரமுகர்களிடையே ஏற்பட்ட ஒற்றுமையானது தமிழர் ஐக்கிய முன்னணியாகத் தோற்றம் பெற்றபோது, மக்களிமையே குறிப்பாக இளைஞர்களிமையே புதிய தெம்பும் உத்வேகமும் ஏற்பட்டதாயினும், அது நீண்டகாலப் போராட்டத்திற்கு ஏற்ற வகையில் முறைப்படுத்தபட்ட அமைப்புரீதியான வடிவத்திற்கு மாற்றம் பெறவில்லை. நெருக்கமாக இணைந்துகொண்ட அரசியல் பிரமுகர்கள், பொதுவாக மக்களுடனோ ஸ்தாபன ரீதியாக அல்லாமல் மேடைப் பேச்சுக்களுடாகவும் பத்திரிகை அறிக்கைகளினூடாகவுமே தொடர்பு கொண்டனர்.

தமிழ் மாணவர் பேரவையானது வடக்கு கிழக்கு மாகாணத்தின் பல்வேறு பாகங்களிலும் குறிப்பிட்ட இளைஞர்களை இணைத்துக் கொண்டு ஸ்தாபன ரீதியாகச் செயற்பட முற்பட்டதாயினும், சமூக அரசியல் வளர்ச்சியை மீறிய அதன் அதிதீவிரப் போக்குகள் அதன் வளர்ச்சியை விரிவுபடவிடாமல் தடுத்துவிட்டன.

இவற்றின் விளைவாக தோழர் நாபா போன்ற இளைஞர்கள் தத்தம் உணர்வுகளுக்கான வடிகால்களாக, தமது சுயம்போக்கில் ஏதாவது செய்தல் என்பதையே பரவலாகக் கடைப்பிடித்தனர். இதனால் அவ்வாறான இளைஞர்களின் அரசியல் ஈடுபாடுகளுக்கு ஒரு தொடர்ச்சியான முறைப்படுத்தப்பட்ட வளர்ச்சிநிலை ஏற்படவில்லை.

தமிழர் ஐக்கிய முன்னணியானது இலங்கை அரசின் குடியரசு அரசியல் சட்டம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டபோது அதனை எதிர்க்கும் போராட்டத்தை ஒரு மக்கள் இயக்கமாக முன்னெடுத்ததாயினும் நாளடைவில் அம்முன்னணி போராட்டங்களை முன்னெடுக்கும் தன்மையானது, எதிரிக்கு ஒரு நெருக்கடி நிலையைத் தோற்றுவிக்கும் வளர்ச்சி நிலையைப் போராட்டத்தினூடாக வளர்த்தெடுப்பதற்கு மாறாக, மக்கள் மத்தியில் ஏற்பட்ட உணர்வலைகளைத் தக்கவைத்துக் கொள்வதையே நோக்கமாகக் கொண்டது.

இதனால் நாட்கள் கடந்து செல்ல அதன் போராட்ட முன்னெடுப்புகளின் வேகமும் பழப்படியாகத் தணிந்தன.

அதேவேளை தமிழ் மாணவர் பேரவையின் தீவிர நடவடிக்கைகளைத் தொடந்து, இலங்கை அரச படைகளின் தொடர்ந்து, இலங்கை அரச படைகளின் தேடுதல் வேட்டைகளும் கெடுபிடிகளும் அதிகரித்தன. இதனால் அதன் அளவும் செயற்பாடுகளும் படிப்படியாக குறுகத் தொடங்கின.

1972ம் ஆண்டின் இறுதிப் பகுதியில் தமிழர்களின் போராட்டத்தில் மிகவும் சோர்வான நிலைகாணப்பட்டது

இச்சந்தர்ப்பத்திலேயே தோழர் நாபாவும் அவரது அரசியல் நண்பர்களும், போராட்டத்தில் ஓர் உத்வேகத்தை உண்டுபண்ணும் நோக்குடன் செயற்பட ஆரம்பித்தனர். தமிழர் ஐக்கிய முன்னணியின் தலைவர்களை ஆர்வத்துடன் செயற்பட வைப்பதன் மூலமே தமது நோக்கத்துக்கு செயல்வடிவம் ஏற்படுத்தலாம் என்று கருதினர்.

இவர்களுக்கு தமிழர் ஐக்கிய முன்னணியின் பிரதானமான தலைவர்களோடு நேரடித் தொடர்புகள் இருந்தபோதிலும், தாம் மட்டும் இதனை அவர்களுக்கு எடுத்துக் கூறினால் அவர்கள் அக்கறை காட்டாமல் இருக்கக்கூடும் என்று கருதி, தமது கருத்தை யாழ்ப்பாணத்தின் பல்வேறு பாகங்கனிலும் அரசியல் ஆர்வமுடன் செயற்பட்ட தமிழ் இளைஞர்களின் கருத்தாக ஆக்க வேண்டும் என முயன்றார். இதன் நோக்கமாக யாழ்ப்பாணத்தின் பல்வேறு பாகங்களுக்கும் சென்று அரசியல் ஆர்வம் கொண்ட இளைஞர்களைச் சந்தித்து அபிப்பிராயம் திரட்டினர்.

இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில்தான் தோழர் நாபாவை நான் சந்திக்கும் முதல் வாய்ப்பு எனக்கு ஏற்பட்டது. அவ்வாறான இளைஞர்களின் அபிப்பிராயத்தை ஒருமுகப்படுத்தும் முகமாக ஒரு கூட்டத்தை 1973ம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் 13ம் திகதி கூட்டினார்.

அக்கூட்டம் எதிர்ப்பார்த்த அளவு வெற்றியைத் தராததன் காரணமாக, மீண்டும் அதே மாதம் 28ம் திகதி இன்னொரு கூட்டத்தைக் கூட்டினார்.
அக்கூட்டத்தில் தமிழ் மாணவர் பேரவையில் இணைந்து செயற்பட்டுக் கொண்டிருந்த இளைஞர்களும், அவ்விரண்டுடனும் நேரடித் தொடர்பில்லாமலேயே அரசியல் நிலைமைகளின் சூழல்களால் உந்தப்பட்டுச் செயற்பட்டுக் கொண்டிருந்த இளைஞர்களும் என பலவகைப்பட்ட ஆனால் ஓரளவுக்கு ஒரே வகையான அரசியல் ஆர்வம் கொண்டிருந்த இளைஞர்கள் கூடினர்.

மேற்படி கூட்டம் கூட்டப்பட்டதன் நோக்கம் அக்கூட்டத்தி;ல் கூடியிருந்த இளைஞர்களின் விவாதத்தின் போக்கில் மறைந்தது. அதற்கு மாற்றாக தமிழ் இளைஞர் பேரவை என்ற ஒரு அமைப்பைத் தோற்றுவிப்பது என முடிவாயிற்று. அன்றே அதன் வேலைத் திட்டத்திற்கான அமைப்பாளர்கள் தெரிவாகினர். வேலைத் திட்டம் செயற்பட ஆரம்பித்தது.

தமிழ் இளைஞர் பேரவையில் தோழர் நாபா

தமிழ் இளைஞர் பேரவை ஆரம்பிக்கப்பட்டு ஒரு சில வாரங்களுக்குள்ளாகவே, அதன் வேலைத் திட்டங்களில் ஆர்வம் காட்டி செயற்பட்டுவந்த உறுப்பினர்கள் பெரும்பாலோர், அவர்களின் தமிழ் மாணவர் பேரவையின் வன்முறை அரசியல் நடவடிக்கைகளில் கொண்டிருந்த தொடர்புகளின் காரணமாக சிறிலங்கா காவல்படையினரால் கைது செய்யப்பட்டனர். முளைவிட ஆரம்பித்த தமிழ் இளைஞர் பேரவைக்கு இது பேரிடியாக அமைந்தது.

தமிழ் இளைஞர் பேரவையின் முன்னணி உறுப்பினர்களில், அரசியல் முன் அனுபவங்களையும் பரவலான அறிமுகங்களையும் கொண்டிருந்தவர்கள் அனைவருமே ஏறத்தாழ கைது செய்யப்பட்டுவிட்டனர். இதன் விளைவாக, அரசியல் முன் அனுபவங்களோ பரவலான அறிமுகங்களோ இல்லாத எஞ்சிய முன்னணி உறுப்பினர்கள் சிலரே தமிழ் இளைஞர் பேரவையின் வேலைத்திட்டங்களை முன்னெடுத்துச் செல்ல வேண்டிய பொறுப்புகளுக்காளாயினர்.

இந்த ஒருசிலரில் தோழர் நாபாவும் ஒருவர். இந்தக் காலகட்டத்தில் தோழர் நாபாவின் கடும் உழைப்பு மிகவும் மகத்தானது. தமது படிப்புக்கான ஒரு சில மணி நேரங்களைத் தவிர, ஏனைய முழுநேரமும் அரசியல் நடவடிக்கைகளிலேயே ஆர்வமுடன் ஈடுபட்டார். பெரும் பாலான நாட்களில் படிப்புக்கான நேரங்களைக்கூட இளைஞர் பேரவையின் பணிகளிலே செலவிட்டார்.

தோழர் நாபாவின் தந்தையார் கொழும்பில் வேலை பார்த்து வந்ததன் காரணமாக, இந்தக் காலகட்டத்தில் அவரின் பெற்றோர்களும் சகோதரிகளும் கொழும்பிலேயே குடியிருந்தனர். சில மாதங்களுக்கு ஒரு முறைதான் காங்கேசன்துறை வீட்டுக்கு வந்து போவது வழக்கம். தோழர் நாபா மட்டும் தமது கல்விப் பொதுத் தராதரப் பத்திர பரீட்சையைக் காரணமாகக் கொண்டு காங்கேசன்துறை வீட்டில் தங்கியிருந்தார். ஒவ்வொரு நாளும் தமது படிப்பு, அரசியற் கடமைகளுக்காக வந்து போவது வழக்கம்.

சுமார் இருபத்திரண்டு கிலோ மீட்டர் தூரமுள்ள யாழ்ப்பாணம் காங்கேசன்துறை வீதியில் பஸ் போக்குவரத்து வசதிக்குப் பஞ்சமில்லையாயினும், பெரும்பாலும் சைக்கிளில் வந்து போவதிலேயே ஆர்வமாக இருந்தார்.

தோழர் நாபாவின் பெற்றோர்கள் அவருக்குத் தேவையான அடிப்படை வசதிகளை வழங்குவதில் எந்தக் குறையும் வைக்கவில்லை. பொதுவாக அடிப்படை வசதிகளைக் கொண்ட குடும்பத்தைச் சேர்ந்த அளைஞர்களைப் பொறுத்த வரையில் படிப்பு, விளையாட்டு, பெண்கள் தொடர்பான இளவயதுக் கோளாறுகள், சினிமா மற்றும் பொழுதுபோக்கு என்பதாகவே அமையும்.

ஆனால் தோழர் நாபா அவரது மிக இளம் வயதில்கூட படிப்புக்கான நேரத்தைத் தவிர ஏனைய முழு நேரத்தையும் அரசியல் ஆர்வத்துடனேயே செலவழித்தார். விளையாட்டுக்களில் அவரது நாட்டம் மிகமிகக் குறைவு. சினிமா பார்ப்பார் எனினும் அதில் அதிகமான ஈடுபாடு கொண்டிருக்கவில்லை. பெண்கள் விஷயத்தில் மிக ஒழுக்கமானவராகவும் ஒதுங்கிச் செல்லும் பண்புடையவராகவுமே இருந்தார்.

அவருக்கு பள்ளிக்கூடக் காலத்துக் காதல் ஒன்று இருந்ததெனினும் அதன்மீது கனவுகளில் மிதந்து திரியவில்லை. அதுவும் நாளடைவில் மறைந்துபோனது. எந்தவிஷயமாயினும் தான் எடுத்துக் கொண்ட முயற்சியில் மிகவும் கரிசனையுடனும் நிதானமாகவும் அமைதியாகவும் செயற்படும் பழக்கம் அவரிடம் எப்போதுமே இருந்து வந்திருக்கின்றது.

தோழர் நபாவின் பெற்றோர்கள் இயல்பில் மிகந்த தெய்வ பக்தியும், தாமுண்டு தமது பாடுண்டு என்ற சுபாவமும் கொண்டவர்களாயினும் யாழ்ப்பாணம் வருகின்ற வேளைகளில் தோழர் நாபாவின் அரசியல் நண்பர்கள் மீதும் தங்கள் பிள்ளையைப் போலவே அன்பு செலுத்தினார்கள்: அரவணைத்தார்கள்.

அன்றைய கால கட்டத்தில் தோழர் நாபாவின் காங்கேசன்துறை வீடும் எமது அரசியல் நடவடிக்கைகளுக்கான ஒரு தளமாகப் பயன்பட்டது. தோழர் நாபாவின் பெற்றோர்கள் எம்மீது காட்டிய அன்பும் அரவணைப்பும்கூட ஒருவகையில் அன்றைய எமது அரசியல் நடவடிக்கைகளுக்கு உற்சாகமளித்தது.

இதை ஏன் நான் இங்கு குறிப்பிட்டுக் காட்ட விரும்புகிறேன் என்றால் 1983ம் ஆண்டுக்கு முன்னர் தமிழர்களின் போராட்ட வரலாற்றில் சுமாhர் 12 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக பல நூற்றுக்கணக்கான இளைஞர்கள் போராட்டங்களில் ஈடுபட்டு, தியாகங்கள் பல செய்திருக்கிறாhர்கள். பல அணிகள் தோன்றியிருக்கின்றன, மறைந்திருக்கின்றன. ஆனால் அவ்விளைஞர்களின் பின்னணியில் அவர்களின் பெற்றோர்களின் ஆதரவு என்பது குறிப்பிட்டு எண்ணிக் காட்டக் கூடிய அளவிவேயே இருந்தன.

தமிழர்களின் உரிமைகளுக்கான போராட்டம் நடத்தப்பட வேண்டும் - சுதந்திர ஈழம் பெறப்பட வேண்டும் என்று தமிழர்களில் பெரும்பாலோர் விரும்பினாhர்கள் என்பது உண்மையாயினும், அவ்விஷயத்தில் தாங்களும் தங்கள் பிள்ளைகளும் நேரடியாக ஈடுபடாமல் தமக்குச் சிரமம் இல்லாத ஆதரவை வழங்கிக் கொண்டு பார்வையாளர்களாக இருந்துகொள்ளவே விரும்பினார்கள்.

அக்காலகட்டத்தில் போராட்டத்தில் ஈடுபட்ட இளைஞர்கள், தமது போராட்டக் கடமைகள் தொடர்பாகத் தங்குவதற்கு வீடு கிடைப்பதென்றாலே மிகவும் சிரமமான ஒரு காரியமாக இருந்தது.

அரசியல் நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்ட பெரும்பாலான இளைஞர்களைப் பொறுத்தவரையில், அவர்கள் இலங்கை அரச படைகளால் தேடப்படாத வரை - கைது செய்யப்படாதவரை அவர்களின் பெற்றோர்களுக்கும் அவர்களின் ஈடுபாடு தெரியாது - தெரியக்கூடாது என்னும் நிலையே நிலவி வந்தது. இந்தப் பின்னணியிலேயே தோழர் நாபாவின் பெற்றோர்களுக்கும் அவர்களின் ஈடுபாடு தெரியாது - தெரியக்கூடாது எனும் நிலையே நிலவி வந்தது. இந்தப் பின்னணியிலேயே தோழர் நாபாவின் பெற்றோர்கள் அளித்த ஆதரவை நான் எண்ணிப் பார்க்கிறேன்.

தமிழ் இளைஞர் பேரவையை வடக்கு - கிழக்கு மாகாணத்தின் பல்வேறு பாகங்களிலும், மலையக்திலும் பல நூற்றுக் கணக்கான இளைஞர்கள் மத்தியில் கொண்டுசென்று அணி திரட்டுவதில் சலசலப்பில்லாத தோழர் நாபாவின் பாத்திரம் மிகவும் மகத்தானதாகும்.

கையில் பணம் இருந்தாலும் சரி இல்லாவிடினும் சரி, ஸ்தாபனத்தின் வேலைத்திட்டங்களை நிறைவேற்றுவதில் முன்னணியில் நிற்கும் தன்மை தோழர் நாபாவிடம் என்றைக்கும் இருந்து வற்திருக்கிறது.

போக்குவரத்துச் செலவுக்கு மட்டும் பணம் இருந்தால் போதும் ஏனைய தேவைகளைப் போகும் இடங்களில் பார்த்துக் கொள்வார்.

நாபாவின் வேலை முறைகளில் ஒரு தனிப் பாணியுண்டு. பலர் கூடியிருக்கையில் முன்னுக்கு வரமாட்டார்: அதிகம் பேசமாட்டார். ஆனால், எந்த வேலைத் திட்டத்திலும் முழுமையாகத் தன்னை அர்ப்பணித்துப் பங்கெடுப்பார். மிகவும் கடுமையாக உழைப்பார்.

அவரோடு இணைந்து வேலை செய்பவர்களுக்கு, அந்த வேலைகளைச் செய்து முடிப்பதில் தன்னம்பிக்கையும் ஒரு தனித் துணிச்சலையும் ஏற்படுத்துவதில் அவருக்கு நிகர் அவரே. எல்லா வசதிகளும் அமைகின்றபோதே பலருக்கு அவ்வாறு செய்யமுடியும். ஆனால் எதுவும் இல்லாமலே அதனைச் சாதிக்கும் வல்லமை அவருக்கு இருந்தது. தன்னுடைய கடும் உழைப்பாலும் மன உறுதியாலும் அதை மற்றவர்களுக்கும் ஏற்படுத்துவார். ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணியின் தோழர்கள் அனைவருக்கும் இது தெரிந்த விஷயமே. தோழரின் இந்த ஆற்றல் அவரின் பல ஆண்டு அனுபவங்களின் பின்னர் ஏற்பட்ட புதிய ஒன்றல்ல. மாறாக, அவரிடம் இயல்பாகவே இருந்த திறமையாகும்.

சிறந்த தொண்டன்

தோழருடைய அமைதியில் எவ்வளவு மன உறுதி குடிகொண்டிருந்ததோ, அதே அளவுக்கு இளகிய மனமும் குழந்தை உள்ளமும், துன்பப்படுபவர்களுக்கு இரக்கம் காட்டிச் சேவகம் செய்யும் பண்பும் அவரிடம் நிறைய காணப்பட்டன.

தோழர் நாபாவின் காங்கேசன்துறை வீடு மட்டுமல்லாது, அவரது பெற்றோர்களின் கொழும்பு வீடும், கொழும்புக்குச் சென்று திரும்பும் அவரது அரசியல் நண்பர்கள் பலருக்கு தங்குமிடமாகவும் விளங்கிற்று. அவரது பெற்றோர்கள், எவரையும் இனிது வரவேற்று உபசரிக்கும் உயர்ந்த பண்புடையவர்கள்.

1973ம் ஆண்டுக்குப் பின்னர் அரச படைகளினால் கைது செய்யப்பட்ட தமிழ் இளைஞர்களை கொழும்பிலும், கொழும்புக்கு அண்மித்த பகுதிகளிலும் உள்ள சிறைகளில் அடைத்து வைக்கும் சிறிலங்கா அரசாங்கம் கடைப்பிடிக்கத் தொடங்கியது.

இதன் காரணமாக சிறையில் இருந்த தமிழ் இளைஞர்களில் பொருளாதார ரீதியாகக் கஷ்டப்பட்டவர்களின் குடும்பங்களைச் சேர்ந்த பெற்றோர்கள், தாங்கள் பிள்ளைகளைப் பாhர்ப்பதற்காக மட்டக்களப்பு, திருகோணமலை, யாழப்பாணம் மற்றும் பகுதிகளிலிருந்து கொழும்புக்குச் சென்றுத் தங்கள் தங்கள் பிள்ளைகளைப் பார்த்துவிட்டுத் திரும்புவது என்பது மிகவும் சிரமமான காரியமாகியது. பலர் அப்போதுதான் கொழும்புக்கே செல்ல வேண்டிய கட்டாயத்துக்கு உள்ளாகின்றனர். இதனால் கொழும்பில் இடம் வலமே தெரியாத நிலை.

இந்த வேளைகளில் தோழர் நாபாவின் பெற்றோர்கள் அக்குடும்பங்கள் பலவற்றிற்கு, அவர்கள் தங்குவதற்கு இடமளிப்பது தொடக்கம் அவர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளைப் பார்த்து திரும்புவதற்கு வழிகாட்டுவதுவரை பல்வேறு வகையிலும் உதவியிருந்திருக்கிறார்கள்.

நாபாவின் குடும்பத்தினர் அடிப்படை வசதிகளுக்குக் குறைவில்லாதவர்கள் என்றாலும், பெரிய பணக்கார வசதி படைத்தவர்கள் அல்ல. கொழும்பில் அரச படைகளினால் ஏற்படக்கூடிய நெருக்கடி என்பது ஒருபுறமிருக்க, கொழும்பிலுள்ள 20க்கு 15 சதுர அடி அளவு கொண்ட அந்தச் சிறிய பிளாட் வீட்டில் குடியிருந்து கொண்டு இவ்வாறு அரசியல் தொடர்புகள் காரணமாக வருபவர்களுக்கு இடமளித்து உதவி செய்வதற்கு, அந்தப் பெற்றோர்களின் பரந்த மனமே காரணமாகும்.

தோழர் நாபா கொழும்பில் தங்கியிருக்கும் வேளைகளில், மேற் குறிப்பிட்ட இளைஞர்களின் பெற்றோர்கள் சகோதரர்கள் கொழும்புக்கு வர நேர்ந்தால் அவர்களைச் சிறைகளுக்குக் கூட்டிச் செல்வார். அவர்கள் போய்வர விரும்புகிற ஏனைய இடங்களுக்கும் கூட்டிச் செல்வார். அவர்கள் கடைசியாக திரும்பிச் ;செல்வதற்குப் பயணச் சீட்டு வாங்கிப் புகையிரதத்தில் ஏற்றிவிட்டுப் புறப்படும்வரை அவர்களுக்கு வழி காட்டியாகவும் செயல்படுவதை தமது கட்டாயத்தொண்டாகக் கருதிச் செயற்பட்டு வந்தார்கள். தமக்குரிய வேறு கடமைகளைப் புறக்கணித்து விட்டு, இந்தப் பெற்றோர்களுக்கு உதவியாக இருப்பதை தோழர் நாபா தமது கடமையாகக் கருதிச் செயற்பட்டார்.

1978ம் ஆண்டு கிழக்கு மாகாணம் பெரும் சூறாவளியால் பாதிக்கப்பட்டது. பெருந்தொகையான மக்கள் வீடுகளை இழந்தார்கள்: உணவுக்குப் பெரிதும் கஷ்டங்கள். க.பொ.த. உயர்தரப் பரீட்சைக்காக மாணவர்கள் தீவிரமாகப் படிக்க வேண்டிய இறுதி மாதங்கள் அவை. பள்ளிக்கூடங்கள் பாதிக்கப்பட்டதால் மாணவர்களின் படிப்பும், பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டிருந்தது.

இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் தோழர் நாபா தனது தோழர்களைத் திரட்டி மட்டக்களப்பு, அம்பாறை மக்களுக்குச் சேவையாற்றுவதில் மிகவும் தீவிரமாக ஈடுபட்டார். பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு தற்காலிக வீடுகளை அமைத்துக் கொடுத்தல், புயலால் சரிந்த மரங்களால் ஏற்பட்டிருந்த வீதித் தடைகளை நீக்குதல், பணவசதி படைத்த சமூக சேவை நிறுவனங்கள் வழங்கிய உணவுப் பொருட்களை அகதிகளான மக்களுக்கு விநியோகித்தல், அந்நிறுவனங்களிடமிருந்து கூரை ஓடுகள் திரட்டி பள்ளிக்கூடங்களைத் திருத்துதல் போன்ற பல்வேறு கடமைகளிலும் இரவு பகலாக உழைத்தார்.

அவையெல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து உயர் வகுப்பு ஆசிரியர்களைத் திரட்டி மட்டக்களப்பு - அம்பாறை மாவட்டத்தின் பல்வேறு பாகங்களிலும் க.பொ.த. உயர்;தர வகுப்பு மாணவர்கள், அவர்களது பரீட்சைக்கான படிப்பைத் தங்குதடையின்றி மேற்கொள்வதற்கான ஏற்பாடுகளை மிகச் சிறப்பாகவே மேற்கொண்டார்.

தோழர் நாபாவின் சமூகத் தொண்டை கிழக்கு மாகாணத்து மக்கள் என்றென்றும் மறக்கவில்லை. பின்னைய காலங்களில் தோழர் நாபா கிழக்கு மாகாணத் தமிழ் மக்களின் பாசத்துக்குரிய தலைவனாக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டமைக்கும், ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி கிழக்கு மாகாண மக்கள் மத்தியில் செல்வாக்கு மிக்க ஒரு ஸ்தாபனமாக ஆழமாக வேரூன்றுவதற்கும் காரணம், தோழர் நாபா அன்று மக்களுக்கு அவசியமான தேவை ஏற்பட்டபோது சரியான முறையில் முன்னெடுத்த சமூகத் தொண்டேயாகும்.

ஓர் அரசியல் ஸ்தாபனம் மக்கள் மத்தியில் காத்திரமான பாத்திரத்தை ஆற்றும் வகையில் ;மக்களின் மனங்களில் வேர்விட்டு வளர வேண்டுமானால் அதற்கு ஆள் தொகை, ஆயுதக் கவர்ச்சி, பேச்சுத் திறன் என்பதைவிட மக்களுக்கு ஏற்படும் அவசியமான காலகட்டங்களில் அவர்களின் அடிப்படைத் தேவைகள் தொடர்பாக செய்வது மிகவும் அவசியமானதாகும்.

ஒரு புரட்சி ஸ்தாபனம் மக்களுக்குத் தலைமை தாங்குதல் என்பதன் அர்த்தம் மக்களுக்குத் தொண்டனாக இருப்பதே தவிர மக்களுக்கு எசமானாக இருப்பது என்பதல்ல. இதைத் தோழர் நாபா களத்தில் முன்னின்று தலைமை தாங்கி நடைமுறைப்படுத்திக் காட்டியிருக்கிறார்.

முரண்பாடுகளில் தெளிவு

தோழர் நாபாவிடம் பலரும் கண்டிருக்கக் கூடிய மற்றொரு சிறந்த பண்பு, ஒரு இயக்கத்தில் இருக்கக் கூடிய பல்வேறு கருத்துக்களின் முரண்பாடுகளுக்கு மத்தியிலும் ஒற்றுமையை ஏற்படுத்தி அரவணைத்துச் செல்லும் பண்பு. இது அவருக்கு, அவர் தலைவனாக ஆனபின் காணப்பட்ட ஒரு பண்பல்ல. அவர் அரசியல் இயக்கத்தில் சாதாரண உறுப்பினனாக இருந்த இளமைக் காலத்திலேயே இந்தப் பண்பு அவரிடம் நிலவியது.

தமிழ் இளைஞர் பேரவை ஆரம்பிக்கப் பட்டுச் சில மாதங்களுக்குள்ளாகவே, அதில் கருத்து மோதல்களும் தனிமனித முரண்பாடுகளும் தலைதூக்கின. ஆனால் அவை அவ்வாறானவர்களுக்கிடையில் ஒரு நிரந்தரப் பகையாக மாறிவிடாமல், ஸ்தாபனம் ஒரு பிளவுக்கு உட்பட்டுவிடாமல் கருத்து வேறுபாடுகள், முரண்பாடுகள் கொண்டவர்களுக்கு இடையில் ஓர் ஒருங்கிணைப்புப் பாலமாகச் செயற்பட்டு ஒற்றுமையையும் நட்பு உறவுகளையும் காப்பாற்றியவர் தோழர் நாபா.

அவர் சிந்தனைத் தெளிவுடைய ஒரு புரட்சிகர ஜனநாயகவாதி, சாதாரண தனிமனித முரண்பாடுகளையோ அல்லது உபாயங்கள் சம்பந்தப்பட்ட கருத்து வேறுபாடுகளையோ அடிப்படைக் கொள்கை முரண்பாடாக்கிக் குழப்பவோ குழம்பவோ மாட்டார்: அவ்வாறு யாரும் ஆக்குவதற்கு ஒத்துழைக்கவும் மாட்டார்.
அதே வேளை, ஒரு ஸ்தாபனத்துக்குள் அடிப்படைக் கொள்கை சம்;பந்தப்பட்ட விவகாரங்களில் விட்டுக்கொடுக்கவோ, சமரசம் செய்து கொள்ளவோ மாட்டார்.
தமிழ் இளைஞர் பேரவைக்குள் ஒருங்கிசைவை, ஒருமைப்பாட்டைப் பேணுவதில் உழைத்த தோழர் நாபா, 1975ல் அடிப்படைக் கொள்கை விவகாரங்கள் தொடர்பாக பிளவு ஏற்பட்டபோது ஒரு திட்டவட்டமான நிலைப்பாட்டை எடுத்தார். பிளவுபட்டவர்களில், தமது அரசியல் நிலைப்பாட்டுக்குத் தக்கவர்களோடு உறுதியாக நின்றார். அப்பிரிவினரால் அதே ஆண்டு உருவாக்கப்பட்ட தமிழீழ விடுதலை இயக்கத்தின் ஆரம்ப உறுப்பினராகவும் கடும் உழைப்பாளியாகவும் இருந்தார்;.

அதேபோல அவர் ஈழப்புரட்சி அமைப்பாளர்கள் அமைப்பில் ஓர் உறுப்பினராக இருந்தபோது 1978,79ல் அவ்வமைப்பில் தனிமனித முரண்பாடுகளும், உபாயங்கள் தொடர்பான முரண்பாடுகளும் அடிப்படைக் கொள்கை சம்பந்தப்பட்ட முரண்பாடுகளும் ஒன்றோடு ஒன்று பின்னிக்கலந்த வகையில ஓர் சிக்கலான நெருக்கடி ஏற்பட்டது. அந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் தோழர் அவர்கள் தனிமனித முரண்பாடுகளும் உபாயங்கள் தொடர்பான முரண்பாடுகளும் கொண்டிருந்தவர்களுக்கிடையில் ஒருவர்க்கொருவர் கொண்டிருந்த தவறான புரிந்துணர்வுகளை நீக்கவும் சமரசம் காணவும் முயற்ச்சித்தார். அதேவேளை அடிப்படைக்கொள்கைகள் தொடர்பான முரண்பாடுகளில் தலைமையில் இருந்தவர்களுடன் திட்டவட்டமாகத் தீர்வுகாணவும் தன்னாலான முயற்சிகளையெல்லாம் மேற்கொண்டார். அவ்விடயத்திலும் அவசரப்பட்ட முடிவுகளை எடுத்து விடாமல் மிகவும் பொறுமையுடனும் நிதானத்துடனுமே செயற்பட்டார். தான் பொறுமையோடு முரண்பட்டு நின்ற மற்றவர்களையும் பொறுமை காக்க வைத்தார். சுமார் ஓராண்டுக்கு மேலாக தொடர்ச்சியாக எடுத்து வந்த முயற்சிகளின்போதும் சுமுகமான தீர்வு ஏற்படாமற் போனபோதே பிளவு என்ற உறுதியான முடிவுக்குத் தள்ளப்பட்டார்.

ஈழமக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணிக்கு அவர் அளித்த தலைமையில் மிகவும் காத்திரமான பங்கு என்னவெனில், பல்வேறு போக்குகளையும் குணாம்சங்களையும் கொண்டவர்கள் அனைவரையும் ஒன்றாக அரவணைத்துச் சென்றமையும், பல்வேறு கருத்துக்கள் கொண்டவர்களையும், ஓரணியாகத் திரட்டி முன்நோக்கி வழி நடத்திச் சென்றமையுமே ஆகும். அதற்குக் காரணம் யாந்திரீக ரீதியாக அல்லாமல் மனித இயல்புகள் பற்றிய தெளிவான புரிதலோடுகூடிய ஜனநாயக மத்தியத்துவக் கோட்பாட்டை அச்சாணியாகக் கடைப்பிடித்தமையும் அது செழுமையாகச் செயற்படுவதற்குத் தேவையான விமர்சனம் சுயவிமர்சனம் என்பவற்றையே உளப்பூர்வமாகப் பின்பற்றியமையுமே ஆகும்.

ஒரு குறிப்பிட்ட ஸ்தாபனத்திற்குள் அடிப்படைக் கொள்கைகளில் முரண்பாடான செயற்பாடுகள் நிலவவும் முடியாது: அவ்வாறானவற்றைச் சமரசப்படுத்தவும் முடியாது என அவர் உறுதியாகக் கருதியபோதிலும், ஒரு போராட்ட இயக்கத்திலோ ஓர் அரசியல் இயக்கத்திலோ அடிப்படைக் கொள்கை முரண்பாடுகள் கொண்ட வௌ;வேறு அணிகள் இருக்கக்கூடாது என்றோ, இருக்க முடியாது என்றோ அவர் கருதியதுமில்லை, நம்பியதுமில்லை. அவ்வாறான அணிகளுக்கிடையில் எதிரியைக் குறித்த பொது உடன்பாடுகளும் ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட செயற்பாடுகளும் ஓர் ஐக்கிய முன்னணி உருவாக்கத்தின் மூலம் ஏற்பட வேண்டும். என்ற கொள்கையைக் கொண்டிருந்தார். அந்த அடிப்படையில் ஈழமக்களின் விடுதலைப் போராட்டத்தைப் பலப்படுத்தும் வகையில் பல்வேறு அணிகளுக்கிடையிலும் ஐக்கிய முன்னணி உருவாகுவதற்காக தம்மாலான எல்லா முயற்சிகளையும் செய்தார் - கடுமையாக உழைத்தார்.

நோ ப்ராப்ளம்

தோழர் நாபாவிடம் குடிகொண்டிருந்த மற்றொரு குணாம்சமாகிய எதையும் தாங்கும் இதயம், சகிப்புத் தன்மை மிகவும் அபாரமானதாகும். எந்தவொரு நெருக்கடியான சூழ்நிலையிலும் கலங்கமாட்டார். முகம் கொடுக்க வேண்டிய பிரச்சினைகளைக் கண்டு ஒதுங்கவோ ஓடவோ மாட்டார். நோ ப்ராளம் (ஒரு பிரச்சினையுமில்லை) என்று சொல்லிக் கொண்டு தொடர்ந்து நிதானமாகச் செயற்பட்டார்.

ஸ்தாபனத்துக்கு புறச்சக்திகளால் - சூழல்களால் நெருக்கடி ஏற்படுகின்றபோதும் சரி, ஸ்தாபனத்துக்கு உள்ளேயுள்ள உறுப்பினர்களால் நெருக்கடி ஏற்பட்ட போதும் சரி நோ ப்ராப்ளம் என்று கூறிக்கொண்டே கலங்காது உறுதியோடு செயற்படுவார்.

அதே போல கையிலே காசில்லாத போதும் சரி, அல்லது யாராவது அவருக்கு நம்பிக்கைத் துரோகம் செய்து ஏமாற்றிய போதும் சரி, அல்லது யாரிடமிருந்தாவது அவர் உதவியை எதிர்பார்த்து அந்த உதவி கிடைக்காத போதும் சரி நிலை குலைய மாட்டார். நோ ப்ராப்ளம் என்ற மந்திரத்தைச் செல்லிக் கொண்டு தனது கடமைகளில் தொடர்ந்து; செயற்பட்டுக் கொண்டேயிருப்பார்.

தோழர் நாபாவின் இந்த நோ ப்ராப்ளம் என்ற சொல்லை அறிந்த ஈழமக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணித் தோழர்கள் பலரும், ஸ்தாபனத்தின் நெருக்கிய நண்பர்கள் பலரும் பல்வேறு சந்தர்ப்பங்களில் கிண்டலாகப் பேசியிருக்கிறார்கள். ஆத்திரப்பட்டிருக்கிறாhர்கள். இதில் நானும் கூட சில சந்தர்ப்பங்களில் பங்கு பெற்றிருக்கிறேன். சிலர் நோ ப்ராப்ளம்!... நோ ப்ராப்ளம்!... நோ ப்ராப்ளம்!... என்பதுதான் ஈழமக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணியின் கீதம் என்றுகூட பொறாமை தாங்காமல் கூறியிருக்கிறார்கள்.

இருந்தாலும் அந்தச் சொல் தோழர் நாபாவின் நாவோடு ஒட்டிப் பிறந்த சொல் போல் ஆகியிருந்தது, அவரோடு நெருங்கிப் பழகிய பலருக்கு பல்வேறு சந்தர்ப்பங்களில் அந்தச் சொற்றொடர் ஜீரணிக்கமுடியாத ஒன்றாக இருந்த போதிலும், அது தோழர் நாபாவுக்கு நெருக்கடிகளின் மத்தியில் உற்சாகம் தரும் பிரணவமாயிருந்தது.

தோழருடன் கூடிப் பழக்கப்பட்டதால் நான் உட்பட மேலும் பல தோழர்கள், பல்வேறு விடயங்களிலும், தன்னம்பிக்கையுடன் உழைப்பதற்கு, தோழரின் நோ ப்ராப்ளம் என்ற சொற்றொடர் பயன்பட்டிருக்கிறது: பயன்படுத்தப்பட்டு வருகின்றது.

மிக நல்ல நண்பர்

நண்பர்களைச் சம்பாதிப்பதிலும், நட்பைப் பராமரிப்பதிலும் தோழர் நாபாவுக்கு நிகர் அவரேதான். அவர் யாராவது ஒருவருடன் ஏதாவது ஒரு காலகட்டத்தில் நட்புக்கொள்ள நேரிட்டால், அந்த நட்பை எந்தக் காலத்திலும் மறக்காமல் தொடர்ந்து பேணுவார். நட்புக் கொள்வதற்கும் நட்பைப் பெறுவதற்கும் அரசியல், தொழில், சமூகக்காரணங்கள் அவசியம் இருக்க வேண்டும் என்ற அவசியம் அவருக்கு இல்லை.

நண்பர்களாயிருந்தவர்கள் அரசியல் ரீதியாக விலகிப்போயிருந்தாலும் சரி, அதற்காக நட்பை முறித்துக் கொள்ளாமல் தொடர்ந்தும் பேணுவார்.

நண்பர்களாக இருப்பவர்கள் உதவி செய்வதாகக் கூறிவிட்டு பின்னர் உதவி செய்யாவிட்டாலும்கூட, அந்த நபர் தங்கியிருக்கும் வழியால் எங்காவது போகவேண்டியேற்பட்டால், அந்த நட்பைத் தேடிப் போய்ப் பேணுவார்.

உண்மையில் ஈழமக்களின் விடுதலைப் போராட்டத்தின் அணிகள் அனைத்தினதும் அனுபத்திலிருந்து பார்ப்போமானால், எந்தவொரு தனிப்பட்ட நட்புத் தொடர்புகளினூடாகவே மிகப்பெரும்பாலும் நபர்கள் அந்த ஸ்தாபனத்துடன் ஆரம்ப உறவுகளை ஏற்படுத்திக் கொள்கின்றனர் என்பதையே நாம் புரிந்து கொள்ள முடிகின்றது.

தோழர் நாபாவிடமிருந்த நண்பர்களைச் சம்பாதிக்கும் குணாம்சம்தான் இலங்கையில் மட்டுமல்ல, இந்தியாவிலும் பல நூற்றுக்கணக்கான நண்பர்களை அவர் கொண்டிருக்கக் காரணமாயிருந்தது.

எண்ணிக்கை ரீதியில் பார்த்தால் தோழர் நாபாவுக்கு இந்தியாவில் இருக்குமளவு நண்பர்கள், இலங்கையைச் சேர்ந்த வேறுயாருக்கும் இருக்கமுடியாது. 1983ம் ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணியானது பணவசதி இல்லாத போதிலும், இந்திய மண்ணிலிருந்து பல தயாரிப்பு வேலைகளைச் சாதிக்க முடிந்ததற்குக் காரணம், தோழர் நாபா சம்பாதித்து வைத்திருந்த நண்பர்களே.

1974ம் ஆண்டு ஜனவரி உலகத் தமிழாராய்ச்சி மாநாடு யாழ்ப்பாணத்தில் நடைபெற்றது. அம்மாநாடு இலங்கை அரசின் ஒத்துழைப்பில்லாமலேயே - ஒரு வகையில் மறைமுகமான எதிர்ப்பின் மத்தியிலேயே நடத்தப்பட வேண்டியிருந்தது. இதனால் வடக்கு கிழக்கில் ஏற்கனவே அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்த அரசியல் உணர்வின் ஒரு பகுதியாகவே மக்கள் மத்தியில் அம்மாநாடும் தவிர்க்க முடியாமல் அமைந்திருந்தது. அரசின் துணையில்லாத காரணத்தினால் அம்மாநாட்டுக்குத் தேவையான துணைவேலைகளைக் கவனிப்பதற்காக அம்மாநாட்டின் அமைப்பாளர்கள் ஒரு தொண்டர்படைக்கு அழைப்பு விட்டனர்.

ஈழவிடுதலைப் போராட்டத்தில் வீறுகொண்டெழுந்த இளைஞர்களின் முன்னோடியான சிவகுமாரனின் தலைமையில் அத்தொண்டர்படை அமைந்தது.
தோழர் நாபாவும் தவறாமல் தன்னையும் அத்தொண்டர் படையில் ஒருவனாக இணைத்துக்கொண்டு தன் உடலுழைப்பை பங்களித்தார்.

மாநாட்டின் இறுதி நாளன்று, அதாவது ஜனவரி 10ந் தேதி இலங்கை அரச பொலிசாரின் துப்பாக்கிப் பிரயோக நடவடிக்கையினால், அம்மாநாட்டின் இறுதி நிகழ்ச்சிகளில் கலந்து கொண்ட பொதுமக்களில் 10 பேர் படுகொலைக்கு உள்ளானார்கள். அந்நிகழ்ச்சி பொதுவாகவே தமிழ் இளைஞர்கள் மத்தியில் ஆத்திரத்தைத் தூண்டியது. பழிக்குப் பழி வாங்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்திற்கு வழி கோலியது.

வன்முறைப் போராட்டத்தின் மீதே முழு நம்பிக்கை கொண்டிருந்த சிவகுமாரன், சில இளைஞர்களைச் சேர்த்துக்கொண்டு ஒரு தலைமறைவு அரசியற்குழுவாக வன்முறை நடவடிக்கைகளில் இறங்கினார். தோழர் நாபா இக்குழுவில் தன்னை முமுநேரப் பங்காளானாகச் சேர்த்துக் கொள்ளவிடினும், ஒரு தீவிர ஆதரவாளனாகவும், பகுதிநேரமாக அக்குழுவின் வேலைத் திட்டங்களில் பங்கெடுத்துக் கொள்பவராகவும் செயல்பட்டார். இக் குழுவும் அவ்வாண்டு ஜுன் மாதம் 5ம் தேதி சிவகுமாரன் இறந்ததோடு தொடர்ந்தும் செயற்பட முடியாமல் முடங்கியது.

அதன் பின்னர் ஓர் ஆறு மாதங்கள் தமது பெற்றோர்களுடன் கொழும்பில் தங்கியிருந்த தோழர் நாபா அவர்கள், 1975ம் ஆண்டில் ஆரம்பத்தில் மீண்டும் யாழ்ப்பாணம் வந்து தமிழ் இளைஞர் பேரவையின் வேலைத்திட்டங்களில் பங்கெடுத்து கடுமையாக உழைத்தார்.

அதே ஆண்டு ஜுலை மாதம் தமிழ் இளைஞர் பேரவையில் பிளவு ஏற்பட்டது. அதில் ஒரு பகுதியினராக தோழர் நாபாவும் நானும் மற்றும் இளைஞர்களும் இருந்தோம். 1975ம் ஆண்டில் ஆரம்ப மாதங்களில் இலங்கை அரசு தனது கடுமையான அடக்குமுறைப் போக்குகளில் சிலவற்றைத் தளர்த்தியது. இதன் விளைவாக இரண்டு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகச் சிறைகளில் அடைக்கப்பட்டிருந்த பெரும்பாலான தமிழ் இளைஞர்கள் விடுதலை செய்யப்பட்டிருந்தனர். அவர்கள் மத்தியிலும் இளைஞர் பேரவையில் ஏற்பட்ட பிறவு பிரதிபலித்தது.

சில நாட்களுக்குள்ளேயே கருத்தொருமித்த நாம் அனைவரும் பல ஆலோசனைக் கூட்டங்களைத் தொடர்ச்சியாக நடத்தினோம். அதன் விளைவு ஜுலை 14ல் தமிழீழ விடுதலை இயக்கத்தின் ஆரம்பமும் அதன் கொள்கைப் பிரகடனமும் அறிவிக்கப்பட்டது.

சில நாட்களுக்குள்ளேயே புலிகள் குழுவினர், இலங்கை அரசின் தீவிர ஆதரவாளராக இருந்த யாழ்ப்பாண துணை மேயர் துரையப்பாவை கொலை செய்ததைத் தொடர்ந்து ஆத்திரமடைந்த சிறிலங்கா அரசு அரசியல் நடவடிக்கைகளில் ஈடுபாடு கொண்டிருந்த அனைத்துத் தமிழ் இளைஞர்களையும் ஏற்கனவே சிறையிலிருந்து விடுதலை செய்யப்பட்டவர்களையும் கைது செய்து, வழக்கு விசாரணைகள் எதுவுமின்றி சிறையிலடைத்தது.

இதன் காரணமாக தமிழீழ விடுதலை இயக்கத்திலிருந்து நானும் மற்றும் பல முன்னணி உறுப்பினர்களும் சிறைக்குள் தள்ளப்பட்டோம். இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில், தமிழீழ விடுதலை இயக்கத்தின் ஆரம்ப உறுப்பினர்களில் ஒருவரான தோழர் நாபாவும் மற்றும் உறுப்பினர்களும் ஸ்தாபனத்தை வழி நடத்திச் செல்ல வேண்டிய பொறுப்புக்கு உள்ளானார்கள். அந்தக் கடமைகளில் தோழர் நாபா மிகத் தீவிரமாக கடுமையாக உழைத்தார்.

ஆனால், தமிழீழ விடுதலை இயக்கம் ஆரம்பிக்கப்பட்டு ஓராண்டு முடிவடைவதற்குள்ளேயே, அதாவது 1976ன் மே மாதத்திலேயே, அது வன்முறைப் பாதைக்குள், அதற்கான வளர்ச்சி முறைகள் எதுவுமின்றியே காலடி எடுத்து வைத்தது. சிறிலங்கா அரச படைகள் தீவிர தேடுதல் வேட்டையில் இறங்கின. பெரும்பாலும் முன்னணியில் நின்று உழைத்த அனைவரும் கைது செய்யப்பட்டனர். இதனால் அவ்வாண்டு ஜுலை மாதத்திற்குள்ளாகவே ஏறத்தாழ அதன் கதை முடிந்தது.

இங்கு நான் குறிப்பிடும் தமிழீழ விடுதலை இயக்கத்திற்கும் இப்போது செயற்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் தமிழீழ விடுதலை இயக்கத்திற்கும் பெயரைத் தவிர வேறெந்தவிதமான சம்பந்தமும் இல்லை என்பதைத் தெளிவுபடுத்துவது இங்கு அவசியம் என்று கருதுகிறேன்

1976ம் ஆண்டு ஜுன் மாதம் தமிழீழ விடுதலை இயக்கத்தின் முன்னணி உறுப்பினர்களில் ஒருவரான தோழர் நாபாவும் பொலிசாரால் கைது செய்யப்பட்டார். ஆனால் அதன் வன்முறை நடவடிக்கைகளுக்கும் அவருக்கும் நேரடித் தொடர்பு ஏதுமில்லையென்பதால் சில நாட்களுக்குள்ளாகவே விடுதலை செய்யப்பட்டார்.

ஈரோஸில் தோழர் நாபா

விடுதலை செய்யப்பட்ட உடனேயே தோழர் நாபாவின் பெற்றோர்கள் அவரை வற்புறுத்தி, படிப்பதற்காக லண்டனுக்கு அனுப்பி வைத்தனர். அங்கு சென்ற தோழர் அவர்கள் கணக்கியல் துறையில் தமது படிப்பை ஆரம்பித்தார்.

ஆனால் இரு மாதங்கள் கூட முடிவடைவதற்கு முன்னரேயே அங்கு ஆரம்பிக்கபட்டிருந்த ஈழப்புரட்சி அமைப்பாளர்களில் தன்னையும் இணைத்துக்கொண்டார்: லெபனான் சென்றார்: அங்கு ஆயுதப் பயிற்சியை முடித்துக்கொண்டு திரும்பி லண்டன் சென்று, அங்கிருந்து 1977ன் இறுதிப் பகுதியில் இந்தியாவிற்கு வந்தார். இந்தியாவில் சில நாட்கள் தங்கியிருந்து விட்டு மீண்டும் யாழ்ப்பாணம் வந்தார்.

ஈழப்புரட்சி அமைப்பாளர்கள் அமைப்பானது லண்டனில் இருந்தவர்களைக் கொண்டே ஆரம்பிக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால் அது ஈழத்தில் காலூன்றுவதற்காக சுமார் ஓர் ஆண்டுகாலம் பல்வேறு வகையிலும் முயற்சித்தது. ஆனால் நடைமுறையில் சாதிக்க முடியவில்லை.

பின்னர் நாடு திரும்பிய தோழர் நாபா அதற்கான வேலைத் திட்டத்தில் முயற்சிகளை மேற்கொண்டார்.

தமிழீழ விடுதலை இயக்கம் செயலிழந்து போனதால் ஒதுங்கிப் போயிருந்த அதன் உறுப்பினர்களையெல்லாம் சந்தித்தார்: நம்பிக்கையூட்டினார். அவர்களில் முன்வரத் தயாராய் இருந்தவர்களையெல்லாம் திரட்டினார்.

ஈழப்புரட்சி அமைப்பாளர்கள் அமைப்பு ஈழத்தின் பல்வேறு பாகங்களிலும் மிக அமைதியாக ஆனால் மிகத் துரிதமாகச் செயற்படத் தொடங்கியது. இக்கால கட்டத்தில் தமிழ் இளைஞர் குழுக்களின் வன்முறை நடவடிக்கைகள் ஆங்காங்கே பரவலாக இடம்பெற்றன. இதன் தொடர்ச்சியாக அரசின் பொலிஸ், இராணுவ கெடுபிடிகளும், தேடுதல் வேட்டைகளும் அதிகரித்தன.

ஈரோஸ் அமைப்பானது வன்முறை நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடாமல் பல்வேறு வகைகளிலும் முனைப்புடன் தயாரிப்பு வேலைகளில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்தது.

ஆயினும் வன்முறை அரசியற் சூழ்நிலைகளின் தொடர்பாக அரச இராணுவம் மேற்கொண்ட கெடுபிடிகளினால் ஈரோஸ் அமைப்பைச் சேர்ந்த பலர் கைது செய்யப்பட்டனர். எனையோர் தேடுதல் வேட்டைக்கு உள்ளாயினர். இதனால் அதன் செயற் திட்டங்களிலும் முன்னேற்றத்திலும் பின்னடைவுகள் தடங்கல்கள் ஏற்பட்டன.

1978ன் இறுதிப் பகுதியில் மட்டக்களப்பு அம்பாறை மாவட்டத்pல் சூறாவளியால் அழிவுகள் ஏற்பட்டபோது மேற்கொள்ளப்பட்ட சமூக சேவை நடவடிக்கைகள் மூலம், ஈரோஸின் உயிரூட்டம் கொடுத்தார்.

இரத்த உறவுகள்

தோழர் அவர்கள், தாய், தந்தை சகோதரிகள் மூவர் இவர்களைத் தவிர அவரது உறவு, பழக்கம், நடைமுறை எல்லாம் ஸ்தாபனத் தோழர்கள், நண்பர்களைச் சுற்றியே அமைந்திருந்தன. ஈரோஸ் உறுப்பினராக ஆனகாலத்திலிருந்து பெற்றோர், சகோதரிகளுடனான தொடர்பும் மிக அரிதாகியது.

தோழர் நாபாவின் தந்தையார் 1978ன் ஆரம்பத்திலேயே காலமாகி விட்டார். அந்த வேளையில் தோழரின் சகோதரிகள் எவருக்குமே திருமணம் நடக்கவில்லை.

அவரின் மூத்த சகோதரியார் அவரை விட இரு வயது மூத்தவர். தோழர்அவர்கள் சமூகப் புரட்சிக்கான கடமைகளில் தன்னை முழு நேரமாக அர்ப்பணித்து விட்டதால் அவர் தனது வீட்டுக்கு ஒரே ஆண்பி;ள்ளையாக இருந்தும்கூட, தன் வீட்டுக் கடமைகளைத் துறந்து நாட்டுக்காகவும் மக்களுக்காகவும் கடமை செய்வதிலேயே ஈடுபட்டார்.

அவருடைய குடும்பத்தவர்களுடன் நெருங்கிப் பழகியவன் என்ற முறையில் நான் அவரிடம் ஒரு தடவை சகோதரியின் திருமணம் பற்றி கேட்ட பொழுது அதெல்லாம் அம்மா இருக்கிறார் பார்த்துக்கொள்வார் என்று சட்டெனக் கூறி முடித்துவிட்டு வேறு பேச்சுக்குள் என்னை இழுத்துக் கொண்டார்.

தமது சகோதரிகளின் மீது அன்பும் பாசமும் நிறையவே கொண்டிருந்த தோழர் நாபா, ஈழமக்களின் விடுதலைக்காக தனது குடும்பக் கடமைகளைத் துறந்து தன்னைத் தானே வைராக்கியப்படுத்திக் கொண்டார்.

கடந்த சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர்தான் அவரது மூத்த சகோதரியாருக்கு திருமணம் செய்து வைக்கப்பட்டது. சென்ற ஆண்டு இறுதியில் தோழரின் தாயாரும் காலமானார்.

பெற்றோர், சகோதரிகள் உறவைத் துறந்து தன்னைத்தானே வைராக்கியப் படுத்திக் கொண்டார் என்பதன் அர்த்தம், குடும்பப் பொறுப்புணர்வற்றவராகவோ அல்லது புரட்சிக்கும் குடும்ப உறவுக்கும் இடையில் ஒரு தனிநபரின் உறவு தொடர்பாக வரட்டுத்தனமான சித்தாந்தியாக இருந்தார் என்பதோ அர்த்தமல்ல.

தோழர் நாபா குடும்பம், நாடு என்பவற்றிற்கிடையில் தனிமனிதனின் பாத்திரம் எவ்வகையில் அமைகின்றது அமைய வேண்டும் என்பதில் தெளிவான கருத்தை சிந்தனையைக் கொண்டிருந்தார்.

தோழரின் திருமணம்

தோழர் நாபா என்றைக்கும் ஸ்தாபனத்தின் தோழர்களின் திருமண விவகாரங்களில் தலையிட்டதோ அல்லது அவர்களைத் திருமணம் செய்துகொள்ளக் கூடாதென்று வற்புறுத்துவதிலோ அல்லது அவ்வாறு ஆலோசனை கூறுவதிலோ அவர் ஈடுபட்டதில்லை. தோழர்களின் திருமண நிகழ்ச்சிகளில் தான் பங்கு பெறவாய்ப்புப் கிடைத்த போதெல்லாம் மகிழ்ச்சியோடு பங்கு பெற வந்திருக்கிறார். அவ்வாறு திருமணம் செய்யும் தோழர்களின் பணதேவைகளை உணர்ந்து முடிந்தளவுக்கு பணஉதவி செய்வதைத் தவறாமற் செய்து வந்திருக்கிறார். திருமணம் செய்வதும் செய்யாதிருப்பதும் ஒருவனின் தனிப்பட்ட விவகாரம் என்றே கருதி வந்திருக்கிறார். ஒருவன் திருமணம் செய்யாமலிருப்பது சமூகப் புரட்சிக்கு அவன் செய்யும் தியாகத்தின் அடையாளம் என்று அவர் என்றுமே கருதியதில்லை.

தோழர் நாபாவுக்கும் அவரது அன்பு மனைவியான ஆனந்தி அவர்களுக்குமிடையில் ஏறத்தாழ பத்து ஆண்டுகளாகக் காதல் நிலவியது. இது அவரோடு நெருக்கமாகப் பழகியவர்களில் மிகச் சிலருக்கு மட்டுமே தெரியும்.

பல்வேறு சூழ்நிலைக் காரணங்களால் அவர்களின் திருமணம் பல ஆண்டுகளாக ஒத்திப் போடப்பட்டே வந்தது. கடைசியில் தோழர் நாபாவிற்கும் ஆனந்தி அவர்களுக்குமிடையில் திருமணம் 1989ல் நடந்தேறியது.

திருமணம் செய்துகொண்ட போதிலும் தனக்கென ஒரு தனி வீட்டை அவர் அமைத்துக் கொள்ளவில்லை. ஸ்தாபனத்தின் தோழர்களோடு எப்படி அவர் இதுவரை வாழ்ந்து வந்தாரோ அதில் எந்தவித அடிப்படை மாற்றத்தையும் திருமணத்திற்குப் பின்னரும் அவர் ஏற்படுத்திக் கொள்ளவில்லை.

ஒரு சமூக புரட்சியாளன்

தோழர் நாபா ஒரு சமவுடைமைவாதி: பொதுவுடைமைப் புரட்சிவாதி: மார்க்சிசத்தின் மீது தளராத நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார். ஆயுதங்களால் அல்ல வரலாற்றாலும் மக்களாலுமே புரட்சிகள் நடக்கின்றன என்பதையே நம்பினார். பெரும்பான்மையானவர்களின் முடிவுகள் சரியோ பிழையோ அதற்குக் கட்டுப்படுதலும், அதேவேளை சரியானவற்றுக்காகத் தொடர்ந்தும் அதற்குள்ளேயே நின்று போராடுதலும் என்பதை ஐயமுற ஏற்றுக் கொண்ட சிறந்த ஜனநாகவாதி: அதே வேளை அந்தப் பெரும்பான்மை, மனிதர்களின் இன, மொழி, மத, நிற, சாதி அடிப்பமைகளில் நிர்ணயிக்கப்படுமானால் அதை ஏற்காது அதையெதிர்த்துப் போராடும் சிறந்த அரசியற் போராளி.

தோழர் நாபா மார்க்சிச சித்தாந்தத்தின்மீது அசையாத நம்பிக்கை கொண்டிருந்தாலும். அதன்மீது குருட்டுத்தனமான சூத்திரவாதியாகச் செயற்பட்டதில்லை. மக்களின் வரலாறு, சமூக அமைப்பு, கலாச்சாரப் பண்பாடுகள் ஆகியவற்றைத் தெளிவாகப்புரிந்து கொண்டு செயற்பட்டார்.

வௌ;வேறு சமூகக் காலக்கட்டங்களிலும், அரசியற் சூழ்நிலைகளிலும் ஒரு புரட்சிகரக் கட்சியின் பாத்திரம் பற்றி, தெளிவான கருத்தைக் கொண்டிருந்தார்.

அவர் சொல்லாட்சி மிக்க தத்துவ வித்தன் அல்ல. ஆனாலும் அவரின் நடைமுறைகள் புரட்சிகரத் தத்துவங்களுக்கு முரணாகாமலேயே எப்போதும் அமைந்திருந்தன. ஈழமக்களின் தேசிய விடுதலைப்போராட்டத்தில் பிரதான வரலாற்றுப் பாத்திரத்தை அவர் வகித்தபோதிலும், எந்தச் சற்தர்ப்பத்திலும் குருட்டுத்தனமான குறுகிய தேசியவாதத்திற்கு ஈழ மக்களின் போராட்டத்தைப் பலியிட்டுவிடக் கூடாது என்பதில் மிகவும் நிதானத்தோடும் தெளிவோடும் நடந்துகொண்டார். இன ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராகப் போராடினார். ஆனால் இனவெறிக்கு எந்தக் கட்டத்திலும் அவர் இடமளிக்கவில்லை.

ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராகப் போராடிய அவர் எல்லா வகைப்பட்ட மக்களையும் நேசித்தார். ஈழமக்களின் தேசியவிடுதலைப் போராட்டத்துக்கு தலைமை தாங்கிச் சென்ற அதேவேளை சிங்கள மக்கள் மத்தியிலும் ஒரு சரியான சமூக அரசியல் புரட்சிப் போராட்டம் நடைபெற வேண்டுமென்பதில் அக்கறையோடு செயல்பட்டார்.

இதனால்தான சிறிலங்கா அரசாங்கம், அவர்மீது அரசைக் கவிழ்க்கச் சதிசெய்தார் என் வழக்குத் தொடுத்தது. இன்னமும் அவர் மீதான பிடிவாரந்தை விலக்கிக் கொள்ளவில்லை.

இந்திய - இலங்கை சமாதானம் ஒப்பந்தம் ஏற்பட்டு ஈழமக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி வடக்கு கிழக்கு மாகாண அரசில் ஆளும் கட்சியாகிய போதிலும், பாராளுமன்றத்துக்குப் பல உறுப்பினர்கள் மக்களால் தேர்வு செய்யப்பட்டபோதிலும் கூட இலங்கை அரசு தோழர் மீது கொடுத்திருந்த வழக்கை வாபஸ் பெறவே இல்லை.

இலங்கைத் தீவில் வாழ்கின்ற தமிழ் பேசும் மக்கள் அனைவரினதும் அரசியல் பொருளாதார சுதந்திரத்திற்காகப் போராடிய தோழர் நாபா தமிழ்பேசும் மக்களின் சமுதாய அமைப்புக்குள்ளேயே நிலவும் சாதி ஒடுக்குமுறையை முற்றாக ஒழித்தே தீரவேண்டும் என்ற கங்கணத்துடன் செயற்பட்டு வற்திருக்கிறார்.

தமிழ் முஸ்லீம் மக்களிடையே ஒற்றுமையான வாழ்வு ஏற்பட்டேயாக வேண்டும் என்பதில் மிகத் திட்டவட்டமாகச் செயற்பட்டே வந்திருக்கிறார்.

தமிழ் முஸ்லீம் மக்களிடையே ஒற்றுமையான வாழ்வு ஏற்பட்டேயாக வேண்டும் என்பதில் மிகத் திட்டவட்டமாகச் செயற்பட்டே வந்திருக்கிறார்.

தமிழ் மக்கள் தொடர்பாக முஸ்லீம் மக்கள் மத்தியில் நிலவும் அவநம்பிக்கையைப் போக்கியே ஆக வேண்டும் என்பதற்காக அயராது உழைத்து வந்திருக்கிறார். முஸ்லீம் மக்களின் தனித்தன்மையையும் அங்கீகரி;த்து, அதேவேளை தமிழ் பேசும் மக்கள் அனைவரும் தமிழ் - முஸ்லீம் என்ற பேதமின்றி வாழ்வதற்குரிய உறுதியான அரசியற் தீர்வையும் முன்வைத்துப் பாடுபட்டு வந்திருக்கிறார்.

அதேபோல ஈழமக்கள் மத்தியில் நீண்டகாலமாக நிலவி வரும் பிரதேச வேறுபாடு உணர்வுகளுக்கெதிராகவும் கடுமையாகப் போராட வந்திருக்கிறார்.

எல்லோரும் ஓர் குலம் எல்லோரும் ஓர் இனம் எல்லோரும் இந்நாட்டு மக்கள் என்ற உணர்வு ஒரு தேசமக்களுக்கு ஏற்படவில்லையென்றால், அத்தேச மக்கள் ஒன்றுபட்டு வாழமுடியாது என்பதனை தோழர் நாபா விடாப்பிடியாக உணர்த்தி வந்திருக்கிறார்.

சிங்களப் பெரும்பான்மையினரின் ஒடுக்குமுறைக்கு உள்ளாகி, அதற்கெதிராகப் போராடுகின்ற தமிழ் மக்கள் தமக்குள்ளே பெரும்பான்மை சிறுபான்மை என்ற வடிவில் ஒடுக்கு முறையில் ஈடுபடுவதை அனுமதிக்க முடியாது என்பதில் மிகவும் உறுதியாக இருந்து வந்திருக்கிறார்.

அதேவேளை ஒடுக்கப்பட்ட பிரிவைச் சேர்ந்தவர்களுக்கும் பின்தள்ளப்பட்ட பிரதேசத்தைச் சேர்ந்தவர்களுக்கும் முன்னுரிமை அளிப்பதன் மூலம்தான பரஸ்பர நம்பிக்கையை வளர்க்கவும் ஒற்றுமையைப் பலப்படுத்தவும் முடியும் என்ற நடைமுறையையும் அவர் கொண்டிருந்தார் என்பதையும் இங்கு நான் சுட்டிக் காட்டுவது அவசியமாகும்.

சிறிலங்கா அரசின் இராணுவமும் குண்டர்களும் தமிழ் மக்கள்மீது எவ்வளவுதான் கொடூரமாக நடந்து கொண்டபோதிலும் நாம் அதற்குப் பழிவாங்கும் நோக்குடன் சாதாரண சிங்கள மக்களுக்கு எதிராக ஆயுதம் தூக்கக் கூடாது என்பதில் சலனமற்ற அரசியற்கொள்கையை அவர் கடைப்பிடித்து வந்திருக்கிறார்.

அவ்வாறான போக்குகளை அநாகரிகமென்றும் காட்டுமிராண்டித்தனமென்றுமே முடிவு செய்தார்.

உறுதியான சர்வதேசியவாதி

தோழர் நாபா ஓர் உறுதியான சர்வதேசியவாதி. சர்வதேச உறவு சம்பந்தப்பட்ட கண்ணோட்டம் நிலைப்பாடு என்பது சம்பிரதாயம் சம்பற்தப்பட்ட விவகாரமுமல்ல, நேரத்துக்கு நேரம் சுயநல தேவைகளுக்குத் தக்கபடி எந்தவித கொள்கை நிலைப்பாடும் இல்லாமல் உறவுகளை ஏற்படுத்திக்கொள்கும் விஷயமுமல்ல என்ற கொள்கை ரீதியான கருத்தைக் கொண்டிருந்தார்.

எமது உள்நாட்டுக் கொள்கைக்கும் வெளிநாடுகள் சம்பந்தப்பட்ட கொள்கைக்கும் பரஸ்பர உறவுத்தாக்கம் உண்டு என்பதை உறுதியாக நம்பினார். குழப்பமான உள்நாட்டு கொள்கையைக் கொண்டிருப்பவர்கள் குழப்பமானதும் நேரத்தக்கு நேரம் தாவும் தன்மையையும் கொண்ட வெளிநாட்டுக் கொள்கையைக் கொண்டிருப்பார்கள். அவ்வாறான வெளிநாட்டுக் கொள்கையைக் கொண்டிருப்பவர்கள் தேவைப்பட்டால் தமது சுயநல நோக்கங்களுக்காக நாட்டையும் மக்களையும் நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ விற்கவும் தயங்க மாட்டார் என்பதைத் தோழர் திடமாக நம்பினார்.

உள்நாட்டு விவகாரங்கள் சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்களில் உறுதியான கொள்கைகள் வேண்டியதைப் போலவே வெளிநாடுகள் சம்பந்தப்பட்ட கொள்கைகளிலும் உண்மையாகவும் உறுதியாகவும் இருப்பது ஒரு புரட்சிகரக் கட்சிக்கு அடிப்படையாகும் என்பதில் அசையாத நம்பிக்கை கொண்டார். நடைமுறையில் கடைபிடித்து வந்தார்.

உலக ஏகாதிபத்திய அமைப்பும் அதன் ஏவலுக்குக் கட்டுப்பட்டுச் செயற்படும் நாடுகளும் நிறுவனங்களும் எம்மால், எதிர்க்கப்படவேண்டியவை என்றும் அப்போராட்டத்தில் அணிதிரண்டு நிற்கும் நாடுகளோடும் நிறுவனங்களோடும் நாமும் கைகோர்த்து நிற்க வேண்டும் என்பதுவும் தோழர் நாபாவின் சர்வதேசக் கொள்கையின் பிரதான பகுதியாகும்.

ஆரம்பத்தில் இந்திய அரசாங்கத்துக்கு ஈழமக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி தொடர்பாக பலத்த சந்தேகங்கள் இருந்தன. இதற்குப் பிரதான காரணம் சகோதர தமிழ் அமைப்புகளும் சில பெரிய தமிழ்ப் பிரமுகர்களும், இந்திய அரசின் உயர்மட்டத்தில் ஈழமக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி தொடர்பாக ஏற்படுத்தியிருந்த கம்யூனிசப் பயப் பிரமையே ஆகும்.

அப்படியிருந்தும் 1983ம் ஆண்டு ஒரு நாள் இந்திய அரசின் உயர் அதிகாரிகள் சிலர் தோழர் நாபாவுடன் பல்வேறு விஷயங்கள் தொடர்பாக உரையாடிக் கொண்டிருந்துவிட்டு, திடீரென்று அவர்கள் தோழர் நாபாவிடம் இந்தியா பற்றி உங்கள் அரசியல் நிலைப்பாடு என்ன என்று கேட்டார்கள். தோழர் நாபாவும் இந்தியாவிடமிருந்து உதவிகள் பெறுவதற்காக முகஸ்துதிக்காக ஏதும் சொல்லாமல், அவர்கள் கேள்விகேட்ட அதே வேகத்தில், அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்தின் அரசியல் அங்கமாக இந்திய அரசாங்கம் ஆகாதவரை நாங்களும் இந்தியாவின் நண்பர்களாக இருப்போம் என்று பதிலளித்தார்.

சர்வதேசக் கொள்கையின் அடிப்படையில் இந்தியா தொடர்பாக தோழர் நாபா வெளியிட்ட அவரது உள்ளக்கிடக்கையே இதுவாகும்.

பல்வேறு தமிழ்க்குழுக்களின் மத்தியில் ஈழமக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி தொடர்பாக இந்தியா எப்படி நடந்துகொண்டது என்பதை இங்கு நான் விபரிக்க முயற்சிக்கவில்லை. மாறாக, தோழர் நாபா இந்தியா தொடர்பாகவும் மற்றும் சர்வதேச நாடுகள் தொடர்பாகவும் கொண்டிருந்த கொள்கை நிலைப்பாடுகளை மதிப்பீடு செய்வதற்கு மேற் கூறப்பட்டுள்ள அவரது வாக்கியம் ஓர் உரைகல் என்பதை வலியறுத்த விரும்புகிறேன்.

உலகம் பூராவும் நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும் தேசிய விடுதலைப் போராட்டங்கள், இன ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான போராட்டங்கள், நாடுகளை ஆக்கிரமித்து ஆதிக்கம் செலுத்தும் போக்குகளுக்கு எதிரான் போராட்டங்கள் ஆகியவற்றோடு ஈழமக்களின் விடுதலைப் போராட்டமும் ஓரங்கமாக பரஸ்பர உறவுகளோடு செயற்பட வேண்டும் என்பதில் தோழர் நாபா மிகுந்த அக்கறை காட்டி வந்தார்.

அது தொடர்பாக பல்வேறு ஆக்கபூர்வமான முயற்சிகளையும் மேற்கொண்டு வந்தார்.

தோழர் நாபா ஈழமக்களின் விடுதலைப் போராட்டத்தில் பிரதான பாத்திரத்தை வகித்தார் என்பதை வைத்துக்கொண்டு அவரை ஒரு பிரிவினைவாதியாக எடைபோட முடியாது.

ஒன்றுபட்ட சமதர்ம இலங்கையில் சுயநிர்ணய உரிமை அதிகாரத்துடன் கூடிய ஈழம் அமைந்திருப்பதே அவரது அரசியல் விருப்பமாகும்.

ஈழ மக்களின் சுயநிர்ணய உரிமையை அங்கீகரித்ததன் அடிப்படையில் ஒரு சமூக அரசியல் புரட்சி இலங்கைத் தீவு முழுவதிலுமாக நடைபெறுவதற்கான சமூக அரசியற் பொருளாதார நிலைமைகளில் இன்னும் வளர்ச்சி ஏற்படவில்லை.

அதே வேளை பௌத்த சிங்கள இனவாதிகளின் கொடூரமான இன ஒடுக்கு முறையிலிருந்து ஈழமக்களுக்கு ஓர் உடனடி அரசியற் தீர்வைப் பற்றிய முடிவை முன்னெடுத்தே தீரவேண்டிய நிலைமை இம்மதிப்பீடுகளின் அடிப்படையிலேயே ஈழமக்களின் விடுதலைப் போராட்டத்திற்குரிய தலைமைப் பாத்திரத்தைப் பொறுப்பேற்றார்.

அதே வேளை தவறாமல் சிங்கள மக்கள் மத்தியிலுள்ள சரியான புரட்சிகர அரசியல் சக்திகளை முன்னணி அரங்குக் கொண்டுவருவதற்காகவும் பாடுபட்டார். தம்மாலான வகையிலெல்லாம் அவர்களுக்குக் கைக்கொடுத்தார்.

இந்திய - இலங்கை சமாதான ஒப்பந்தம் இலங்கை இனப்பிரச்சினைக்கு ஓர் அரசியற் தீர்வை முன்வைத்த போது, ஒரு புறம் தமிழ் மக்களின் நிலையையும் மறுபுறம் திசை திரும்பிய ஈழப் போராட்டத்தின் போக்கையும் இன்னொருபுறம் இந்தியாவின் நட்புறவையும் கவனத்தில் எடுத்துக்கொண்டது மட்டுமல்லாது, அப்ஒப்பந்தத்தின் ஊடான தமிழ் - சிங்கள சமுதாயத்தில் எதிர்காலப் புரட்சி தொடர்பாக புதிய வளர்ச்சி நிலைமைகள் ஏற்படக் கூடும் என்றும் எதிர்பார்த்தே அவ்ஒப்பந்தத்துக்குத் தமது ஆதரவை தெரிவித்தார்.

அவ்ஒப்பந்தத்துக்கு உதட்டளவில் இல்லாது, அவ்ஒப்பந்தம் நடைமுறையில் நிறைவேற வேண்டும் என்ற அபிப்பிராயத்துடன் கடுமையாக உழைக்கும் வகையில் ஈழமக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணியை வழிநடத்தினார்.

இந்தியா - இலங்கை சமாதான ஒப்பந்தம் எவ்வளவுதூரம் எதிர்ப்பர்க்கைகளுக்கேற்ப நடைமுறையாகியது. இந்தியா எவ்வளவுதூரம் விடங்களைச் சரியாகக் கையாண்டது என்பெதல்லாம் வேறுவிடயங்கள்.

ஆனால், தோழர் நாபா ஒன்றுபட்ட இலங்கைக்குள் உண்மையான சமாதானமும் ஜனநாயகமும் ஒற்றுமையான வாழ்வும் ஏற்பட வழியேற்பட்டால் அதையேற்கவும் தயாராக இருப்பதையே அவ்ஒப்பந்தத்துக்குத் தெரிவித்த ஆதரவின் மூலம் வெளிப்படுத்தினார்.

சர்வதேசங்களினதும் மக்களை அவர் நேசித்ததற்கு மற்றொரு எடுத்துக்காட்டு, எந்தக் கட்டத்திலும் போதைப் பொருள் வர்த்தகம் மூலம் ஸ்தாபனத்துக்குப் பணம் திரட்டுவதை அவர் ஏற்றுக் கொள்ளாமையாகும்.

ஈழமக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி எவ்வளவுதான் பணநெருக்கடியைச் சந்தித்தபோதிலும் மூன்றுநேரக் கஞ்சிக்கே திண்டாடிய வேளையிலும் கூட போதைப்பொருள் வர்த்தகத்தை எதிர்த்து வந்தார்.
புலிகள் உட்பட ஈழவிடுதலைப் போராட்டத்தில் பலஅமைப்புக்கள் போதைப் பொருள் வர்த்தகம் மூலமே பண ஆதிக்கம் பெற்றன. பெற்றிருக்கின்றன. ஆனால் தோழர் நாபாவோ அது மனித இனத்துக்கே விரோதமானது என்ற உணர்வுடன் திட்டவட்டமாக போதைப்பொருள் எதிர்ப்புக் கொள்கையைக் கடைபிடித்து வந்திருக்கிறார்.

இந்தியாவுடன் நட்பு

இந்தியாவுடனான் நட்பை வளர்ப்பதிலும் பேணுவதிலும் தோழர் நாபா மிகுந்த அக்கறையுடன் செயற்பட்டு வந்திருக்கிறார். அது வெறுமனே உதவி பெறுவதற்காகவே என்று யாராவது கொச்சைப் படுத்த முனைந்தால் அது மிகவும் தவறாகும்.

இந்தியாவுடனான நட்புக்கு அவர் கொண்டிருந்த இலக்கணத்தை நான் ஏற்கனவே கூறியிருக்கிறேன். அத்துடன் ஈழமக்களின் விடுதலைப்போராட்டம் தொடர்பாக இந்தியா கொண்டிருக்கும் புவியியல்சார் அரசியல் முக்கியத்துவத்தையும் கணக்கிலெடுத்துக் கொண்டார்.

இந்தியாவும் எங்களைப் பயன்படுத்துகிறது. நாங்களும் இந்தியாவைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என சிலர் கூறியதுபோல ஒருவரையொருவர் பயன்படுத்துதல் என்பதன் அடிப்படையில் அவர் இந்தியாவுடனான நட்புறவை என்றைக்கும் கருதியதில்லை. மாறாக, பரஸ்பர நலன்கள் சம்பந்தப்படுகின்றபோது ஏற்படுகின்ற நட்புறவை அவர் கருத்தில்கொண்டே செயற்பட்டு வந்தார்.

இந்தியாவிலுள்ள அரசியல் பொருளாதார ஏற்றத் தாழ்வுகள், சுரண்டல், ஜாதி ஒடுக்குமுறைகள், இனங்களுக்கிடையே இன்னமும் சரியான உறவுகள் முழுமையாக ஏற்படுத்தாமை ஆகியவை புரட்சிகர மாற்றத்துக்குள்ளாகி, ஒரு புதிய இந்தியா உருவாக வேண்டும் என்பதில் தோழர் நாபா ஒரு சர்வதேசவாதி என்ற அடிப்படையில் விருப்பம் கொண்டிருந்தார்.

ஆனால், அது இந்திய மக்களால் சாதிக்கப்பட வேண்டிய விடயமே தவிர அதற்குள் வேற்று நாட்டு மக்களாகிய நாம் தலையிடுவது சரியுமல்ல, என்ற தெளிவான அரசியல் கண்ணோட்த்தையே அவர் கொண்டார்.

அதுமட்டுமல்லாது, இந்தியாவில் ஏற்படவேண்டிய புரட்சிகர மாற்றங்கள் பற்றி சிந்திப்பதற்கும் பேசுவதற்கும் செயல்படுவதற்கும் இந்திய மக்களுக்குள்ளேயே ஆற்றல் பரந்து நிறைந்து கிடக்கும்போது அதைப்பற்றி நாம் அலட்டிக்கொள்ள முற்படுவது புதிதாக எதையும் இந்திய மக்களுக்குச் சாதித்துக்கொடுத்துவிடப் போவதில்லை என்பதோடு நமது போராட்டத்துக்கு இந்திய அரசிடமிருந்தும் இந்திய மக்களிடமிருந்தும் கிடைக்கும் ஆதரவிற்கு நாமே தடைக் கற்களைப் போடுவதாகிவிடும் என்பதில் தோழர் அவர்கள் உறுதியான கருத்தைக் கொண்டிருந்தார்.

எமது போராட்டத்திற்கு உதவி செய்யும் தகுதியில்தான் இந்திய மக்கள் இருக்கிறார்களே தவிர, இந்திய மக்கள் மத்தியில் உள்ள பிரச்னைகளுக்குத் தீர்வு தரும் தகுதியில் நாம் இல்லை என்பதிலும், பொறுப்புச் சுமைகள் எதுவும் அற்ற தனிநபர் புத்தி ஜீவிகளை யுக்தி ஜீவிகளைப் போல ஒரு புரட்சி ஸ்தாபனம் செயற்பட முடியாது என்பதிலும், அவர் தெளிவுடன் நடந்துகொண்டதோடு, இந்திய அரசிடமிருந்தும் இந்திய மக்களிடமிருந்தும் எமது போராட்டத்திற்கு உதவியையும் ஆதரவையும் திரட்டுவதுதான் எமத இன்றைய வரலாற்று கடமையே தவிர வேறல்ல என்பதை உறுதியாகக் கடைபிடித்து வந்தார்.

ஆயினும், இந்தியாவிலுள்ள இடதுசாரி முற்போக்கு கட்சிகளுக்கும், ஈழமக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்ணிக்குமிடையில் இயல்பாகவே நட்புறவுகள், மிக நெருக்கமாக வளர்ந்தன. காலப்போக்கில் இடதுசாரிகளல்லாத இந்திய தேசியவாதிகள்கூட ஈழமக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணியைப் பற்றிப் புரிந்துணர்ந்தார்கள், நட்புக்கரம் நீட்டினார்கள்.

இந்தியா தொடர்பாக, சந்தர்பத்துக்கு ஏற்ற போக்குகளைக் கண்டுபிடிக்காமல், ஒரு தொடர்ச்சியான நிலையான கொள்கை நடைமுறையை தோழர் பத்மநாபா கடைபிடித்து வந்திருக்கிறார். தேவைப்பட்டால் உரத்து வாழ்த்துப் பாடுவதும், தேவைப்படாதபோது கண்போக்குத் தெரியாமல் நடந்துகொள்வதும் அவரது நடைமுறையில் இருக்கவில்லை.

தோழர் நாபா இந்தியாவிடம் உதவிகேட்டிருக்கிறார், ஆதரவு வேண்டிநின்றிருக்கிறார். ஆனால் எந்தச் சந்தர்ப்பத்திலும் ஈழ போராட்டத்தையோ, தமிழ் பேசும் மக்களின் உரிமைகளையோ பேரம் பேசியதில்லை.

பணத்துக்காகவும், ஆயுதங்களுக்காவும், தங்களை மட்டுமே தலைவர்களாக அங்கீகரிக்கவேண்டும் என்பதற்காகவும் சிறிலங்கா அரசுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்துவது தொடக்கம், மாகாண இடைக்கால நிர்வாகம்வரை பல முக்கியமான முடிவுகளை பேரம் பேசி விற்ற சம்பவங்கள் ஈழ மக்களின் விடுதலைப் போராட்ட வராலாற்றில் பல தடவைகள் நடைபெற்றிருக்கின்றன.

இவ்வாறு, வியாபாரம் செய்வதில் தமிழீழத் தாகம் கொண்டவர்களும், அவர்களின் வாலைப் பிடித்துத் தொங்கியவர்களும் பாரம்பரிய பாராளுமன்ற அரசியல்வாதிகளே தோற்றுப்போகும் அளவிற்கு நடந்துகொண்டார்கள்.

இவ்வாறான சந்தர்ப்பங்களில் எல்லாம் ஈழமக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி பல்வேறு வகையான பாதிப்புகளுக்கும் உள்ளாகி இருக்கிறது.

இந்தியாவுடன் பல்வேறு கட்டங்களிலும் நேரடியாகவும் வெளிப்படையாகவும் ஈழமக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி ஒத்துழைத்து வற்திருக்கிற போதிலும், எந்த சந்தர்ப்பத்திலும் தோழர் பத்மநாபா பேரம் பேசும் அரசியல் வியாபாரத்தில் இறங்கியதில்லை. இந்தியாவுடனான உறவையும் அதனோடு ஒத்துழைத்துச் செயல்பட வேண்டியதன் அவசியத்தையும் அரசியல் பூர்வமாகத்தான் முடிவெடுத்திருக்கிறாரே தவிர வேறு வகைகளில் அல்ல.

அதைப்போலவே தமிழ்நாட்டிலும் எந்தவொரு அரசியற் கட்சியோடும் வெளிப்படையாக அடையாளம் காட்டிக்கொள்ளாமல் அங்குள்ள அரசியற் கட்சிகளுக்கிடையேயுள்ள முரண்பாடுகளில் தலையிடும் வகையான ஈடுபாடு கொள்ளாமல் எல்லா அரசியற் கட்சிகளினதும் எல்லா அரசியல்வாதிகளினதும் ஆதரவும் ஈழமக்களின் போராட்டத்திற்கு அவசியம் என்ற அடிப்படை நிலைப்பாட்டில் நின்று பிறழாது தோழர் நாபா செயற்பட்டு வந்திருக்கிறார். இந்த நிலைப்பாடு பண ரீதியாகவோ, பொருள் ரீதியாகவோ, பிரச்சார ரீதியாகவோ தனது ஸ்தாபனத்துக்கு உடனடிப் பயன்களைத் தராது என்று தெரிந்திருந்தும் குறுகியகால சுயநல இலாபங்களுக்காக சமுதாயத்தின் பொது நலன்களை ஆபத்துக்கு உள்ளாக்க முடியாது என்ற உறுதியான அரசியற் கொள்கையுடனேயே தோழர் நாபா தமிழ்நாட்டிலும் செயற்பட்டு வந்திருக்கிறார்.

சுதந்திர பங்களாதேஷ் உருவாக்கத்தின் பின்னர் இலங்கை வாழ் தமிழ்ப்பேசும் மக்கள் மத்தியில் இந்திய நாடானது இலங்கைக்கும் படையனுப்பி ஈழத்தின் விடுதலையைப் பெற்றுதர வேண்டும். என்ற எதிர்பார்ப்பை பரவலாக படிப்படியாக வளர்ந்து வந்த ஒன்றாகும். அந்த நம்பிக்கையை தமிழ் அரசியல் பிரமுகர்களும் மக்கள் மத்தியில் வளர்த்து வந்தார்கள்.

1983 ஜீலைக்கும் 1987ம் ஆண்டு ஜீலைக்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் இந்தியா இலங்கைக்குப் படையனுப்பி சிறிலங்கா அரசின் படைகளின் கொடூரத்திலிருந்து தங்களைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற எண்ணம் ஈழத்தமிழர்கள் மத்தியில் மிகவும் வலுவாகவே நிலவியது. சில தமிழ்க்குழுக்கள் இந்தியா இலங்கைக்குப் படையை அனுப்பி ஈழத்தை மீட்டு அதன் அதிகாரத்தைத் தங்கள் கையில் இராணுவ ரீதியாக ஒப்படைக்க வேண்டும் என்ற ஆசை கொண்டிருந்தார்கள்.

இவ்வளவு நிகழ்வுகளின் மத்தியிலும் தோழர் நாபா உறுதியான நிலையான ஓர் அரசியல் நிலைப்பாட்டை, இந்தியாவுடனான நட்பு தொடர்பாக, ஈழமக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணிக்கு வழங்கினார்.

இந்தியாவிடம் எமது போராட்டத்திற்கான உதவியைக் கோருகின்ற அதேவேளை, அந்தப்போராட்டத்தை வென்றெடுக்க வேண்டியவர்கள் எமது மக்களும் அவர்களின் அரசியல் இயக்கங்களுமே தவிர இந்திய ராணுவத்தின் படையெடுப்பு மூலம் அல்ல என்பதில் உறுதியான கொள்கையைக் கடைப்பிடித்து வந்தார்.

இந்தியாவிடம் ஈழத்தின் விடுதலைப் போராட்டத்துக்கு உதவியாக ஆயுத உதவிகள் கேட்டிருக்கிறார். மற்றும் பொருள் உதவிகள், இந்திய மண்ணைப் பின்தளமாகப் பயன்படுத்துவதற்கு உதவிகள் கேட்டிருக்கிறாhர்கள். ஆனால் எந்தக் கட்டத்திலும் இந்தியாவின் இராணுவ உதவியை அவர் கோரியதுமில்லை, எதிர்பார்த்ததுமில்லை. இந்தியாவிலுள்ள எந்த அரசியல் கட்சியும் இராணுவத்தை அனுப்பும்படி கோருவதையும் அவர் விரும்பியதில்லை.

இந்திய-இலங்கை சமாதான ஒப்பந்தம் ஏற்பட்டபோதுதான் அதை நடைமுறையில் அமுல்படுத்துவதற்கு சிறிலங்கா அரசை மட்டும் நம்ப முடியாது என்பதோடு, ஒப்பந்தத்தை அமுல்படுத்துவதற்கு வேறு அரசியற் பொறிமுறைகள் இலங்கையில் இல்லையென்பதன் அடிப்படையில்தான் இந்திய இராணுவம் இலங்கைக்கு ஒப்பந்தத்தை அமுல்படுத்தும் படையாக அனுப்பப்பட்டதை அவர் ஏற்றுக்கொண்டார். ஒப்பந்தத்துக்கு மட்டுமல்லாமல் அதை அமுல்படுத்தும் நோக்கில் அனுப்பப்பட்ட இந்திய அமைதி காக்கும் படைக்கும் வெளிப்படையாகவே ஆதரவை-ஒத்துழைப்பை வழங்கினார்.

இரகசியமாக ஒரு உறவும் மக்கள் மத்தியில் அதற்கு முரணாக வேறொரு அரசியலும் நடத்தும் அரசியற் போக்கிரித்தனம் தோழர் நாபாவிடம் இருந்ததில்லை. அதனால் எவ்வளவு அரசியல் நெருக்கடிக்கு உள்ளாகியபோதிலும் நேரடியாகத் துணிவுடன் முகம் கொடுத்தே வந்திருக்கிறார்.
இந்தியா பற்றியோ, சிறிலங்கா அரசு பற்றியோ இந்திய-இலங்கை சமாதான ஒப்பந்தம் பற்றியோ சரியான நிலையான புரிதலோ அரசியற் கொள்கையோ இல்லாமல் தனது குறுகிய சுயநல நோக்கங்களுக்குத் தக்கபடி இயங்கியதால் புலிகள் இந்திய இராணுவத்திற்கெதிரான யுத்தத்தைத் தொடங்கியதைத் தொடர்ந்தும் அதற்கெதிராக இந்திய இராணுவம் பாரிய அளவில் இராணுவ நடவடிக்கைகளைக் கட்டவிழ்த்து விட்டதனாலும், உள் நாடடிலும் சரி வெளிநாடுகளிலும் சரி இருந்த பெரும்பான்மையான ஈழத்தமிழர்கள் இந்தியாவுடனான நட்பு, இந்தியாவின் உதவியின் அவசியம் என்பது பற்றிச் சரியான சிந்தனை எதுவுமின்றி இந்தியாவுக்கு எதிரான கோஷங்களின் ஈடுபட்டிருந்தனர்.

இவ்வாறாக மக்கள் மத்தியில் பெரும்பான்மையினரும் சரி தமிழ்மக்கள் மத்தியில் இருந்த அரசியல் அணிகளும் சரி இந்தியா பற்றி நேரத்துக்கு நேரம் ஒரு போக்குக்கும் - ஒரு உணர்வுக்கும் உட்பட்டபோதிலும் தோழர் நாபா சூழல்களின் தற்காலிக பாதிப்புகளுக்கு எடுபடாமல், மக்கள் மத்தியில் குறுகிய காலத்தில் பிரபல்யம் பெறுவதற்கு எதுவழி என்று கருதாமல், ஈழ மக்களின் அடிப்படை நலன்களையும் நீண்டகால நலன்களையும் இந்தியாவுடனான பரஸ்பர நலன் உறவுகளையும் கருத்திற்கொண்டே உறுதியாக இந்தியா பற்றிய நிலைப்பாட்டைக் கடைபிடித்து வந்திருக்கிறார்.

இந்தியா அவர் விஷயத்தில் எவ்வளவு தூரம் அக்கறையோடு செயற்பட்டிருக்கின்றது என்பது வேறு விஷயம். ஆனால் அவர் இந்தியாவுடனான நட்பு பற்றிய விஷயத்தில் அரசியல் தெளிவோடும் கண்ணியத்தோடும் நடந்து வந்திருக்கிறார் என்பதுதான் எமக்குப் பெருமையளிக்கின்ற விஷயமாகும்.

இந்தியா தொடர்பாக தோழர் நாபாவும், அவரது வழிகாட்டுதலின் அடிப்படையில் ஈழமக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணியும் கொண்டிருந்த - கொண்டிருக்கும் நிலையான கொள்கை நிலைப்பாட்டின் சரி-பிழை பற்றி இன்று ஈழத்தமிழ் மக்கள் நன்கு புரிந்து கொண்டிருப்பார்கள் என்று நம்புகிறேன்.

ஆயுதம் மீதல்ல அரசியல் மீதே நம்பிக்கை கொண்டவர்

தோழர் நாபா வன்முறையற்ற அரசியல் போராட்டமுறை மூலம் மட்டும் இலங்கையின் தேசிய இனங்களிற்கிடையிலான முரண்பாட்டுக்கோ அல்லது வர்க்கங்களிற்கிமையேயான முரண்பாடடுக்கோ அடிப்பமையான நிரந்தரத்தீர்வைக் காண முடியம் என எந்தக் கட்டத்திலும் நம்பவில்லை எனினும், ஆயுதத்தின் மீது கவர்ச்சிகொண்ட ஒரு நபராக அவர் இருக்கவில்லை.

ஆயுதத்தை விட அரசியலுக்கே மிகுந்த முக்கியத்துவம் அளித்து வந்திருக்கிறார். ஆயுதம் ஒரு கருவி. அது எமது அரசியலைத் தீர்மானிக்கும் சக்தியாகி விடக்கூடாதுளூ ஆயுதங்கள் மட்டும் இருந்தால் எதையும் சாதித்துவிடலாம் என்ற குருட்டு நம்பிக்கைகளுக்கு இடமளித்துவிடக் கூடாது என்பதில் உறுதியான சித்தாந்த நிலைப்பாட்டைக் கொண்டிருந்தார்.

ஸ்தாபனத்தின் ஒவ்வொரு உறுப்பினரும் அரசியல் தத்துவார்த்த அறிவும் வரலாற்று அறிவும் பெறவேண்டும் என்பதில் அவர் எப்போதும் அக்கறையெடுத்து வந்தார்.

ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி ஆயுதங்கள் திரட்டல், ஆயுத நடவடிக்கைகள் என்பனவற்றினூடாக வளர்;ந்த கட்சியேயாகும். அரசியல் ரீதியாக ஸ்தாபன உறுப்பினர்களை அறிவும் தெளிவும் பெற வைப்பதில் எவ்வளவு தூரம் வெற்றி கண்டார் என்பது மதிப்பீடு செய்யப்பட வேண்டிய ஓர் விஷயமே எனினும், அவ்விஷயத்தில் இடையறாது முயற்சிகளே மேற்கொண்டு வற்திருக்கிறார். அதே ஆயுதங்களின் கவர்ச்சியின் ஆதிகத்துக்கு உட்பட்டிருந்த ஈழ விடுதலைப் போராட்டத்தின் மத்தியில் ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி உறுப்பினர்களிடையே அரசியலின் முக்கியத்துவத்தை உணரும் நிலையை சாதித்திருக்கிறார் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

அதேபோல, மக்களையும் ஆயுதக் கவர்ச்சியை அடியொற்றித் திரட்டாமல், அரசியல் மயப்படுத்தலை அடிப்படையாகக் கொண்ட மக்கள் எழுச்சியை ஏற்படுத்த வேண்டுமென்பதிலேயே அவர் நம்பிக்கை கொண்டு செயற்பட்டு வந்திருக்கிறார் வெற்றிகரமான ஆயுத நடவடிக்கைகள் தன்னியல்பாகவே மக்களை எழுச்சிகொள்ளச் செய்து போராட்டத்தின் இலக்கினை வெற்றியீட்டச் செய்யும் என்ற கோட்பாட்டை அவர் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை.

மாறாக, மக்கள் அரசியல் மயப்படுத்தப்பட்ட ரீதியில் ஸ்தாபன ரீதியாக அணிதிரட்டப்பட வேண்டியவர்கள்ளூ மக்கள் மயப்பட்ட தொடர்ச்சியான அரசியல் நடவடிக்கைகளே மக்களை எழுச்சி கொள்ளச்செய்கின்றன. மக்களை முறைப்படுத்தப்பட்ட ஸ்தாபன வடிவில் அணி திரட்டி போராட்ட இலக்கினை நோக்கி வழிநடத்தி தலைமை தாங்குவது ஒரு புரட்சிகரக் கட்சியின் கடமை அந்த வகையிலான ஒரு புரட்சிகரக் கட்சியில்லாமல் வெறுமனே இராணுவக்குழுவொன்று - அது எவ்வளவுதான் ஆட்பலமும் ஆயுதபலமும் இராணுவத்திறனும் கொண்டிருந்தாலும் - அதன் இராணுவ நடவடிக்கைகள் மூலம் ஒரு விடுதலைப் போராட்டத்தின் வெற்றி இலக்கை அடையமுடியாது.

இராணுவச் சதிப்புரட்சி என்பதுவும் ஒரு விடுதலைப் போராட்டத்தின் வெற்றி என்பதுவும், எத்தனையோ அடிப்படை வேறுபாடுகளைக் கொண்ட வௌ;வேறுபட்ட நடவடிக்கைகளே தவிர ஒரே விஷயங்களோ அல்லது ஒரே அடிப்படைத் தன்மை கொண்ட விஷயங்களோ அல்ல என்பதில் மிகத் தெளிவோடும் உறுதியாகவும் நம்பிக்கை கொண்டு செயலாற்றி வந்திருக்கிறார்.

ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணியானது வெறுமனே ஆயுதம் தாங்கிய ஒரு இராணுவக் குழுவாக ஆகிவிடக் கூடாது என்பதில் கண்ணும் கருத்தோடும் தோழர் நாபா கடமையாற்றி வந்தார்.

ஸ்தாபனத்தில் எப்போதும் ஆயுத ஆற்றலின் அடிப்படையில்லாமல் அரசியல் ஆற்றலின் அடிப்படையிலேயே ஒவ்வொரு பிரிவினதும் பகுதிகளினதும் தலைமைப் பொறுப்பாளர்களை நியமித்து வந்திருக்கிறார். அதேபோல கட்சியானது ஆயுத நடவடிக்கைகள் அமைப்புகளுக்குக் கொடுக்கும் அதே அளவு முக்கியத்துவத்தை தொழிற் சங்கங்கள், விவசாயிகள் அணிகளைக் கட்டுதல், பெண்களை, மாணவர்களை அணி திரட்டுதல் ஆகிய வேலைத் திட்டங்களிலும் மும்மரமாக ஈடுபடும் வகையில் அவ்விஷயங்களில் மிகவும் அக்கறையோடு வழிகாட்டி வந்திருக்கிறார்

அரசியலில் புனிதமான மனிதன்

தோழர் நாபா ஒரு கட்டுப்பாடான பரட்சிகரக் கட்சியைக் கட்டியெழுப்பும் வேலைத் திட்டத்தின் தலைமைப் பாத்திரத்தை வகித்து வந்த போதிலும் தலைமை வெறி, அதிகாரத் தலைக்கனம் கொண்டு செயற்பட்டதில்லை. தனக்கு மாற்றான கருத்துக் கொண்டவர்களை சரீர ரீதியாக ஒழித்துக் கட்டவேண்டும் என்ற எண்ணமோ நடைமுறையோ எள்ளளவும் அவரிடம் இருந்ததில்லை. ஒவ்வொரு தனிமனிதனினதும் அடிப்படையான ஜனநாயக உரிமைகளை எப்போதும் மதித்து நடந்து வந்திருக்கிறார். நட்பு சக்திகளுக்கிடையேயான முரண்பாடுகள் அரசியல் முறைகள் மூலம் தீர்க்கப்படக் கூடாது என்பதை மிகவும் உறுதியாகக் கடைப்பிடித்து வந்திருக்கிறார்.

தனது தலைமையின் கீழுள்ள அணியில் எல்லோரும் சேர்ந்து தனக்குக் கட்டுப்பட்டு இருக்கவேண்டும் என்ற எண்ணம், ஆசை அவரிடம் சிறிதளவும் இருந்ததில்லை.

தனது அணியிலிருந்து ஒருவன் பிரிந்து செல்வதற்கும், அவ்வாறு பிரிந்து செல்பவன் அல்லது விலக்கப்பட்டவன் அவன் விரும்பிய வேறொரு அணியில் சேருவதற்கும் அல்லது அவரவர் கருத்துக்கேற்ப தனியான அணிகளைக் கட்டிச் செயற்படுவதற்கும் எந்தவொரு போராளிக்கும் உரிமையுண்டு என்பதை உறுதியுடன் ஏற்று நடைமுறையில் செயற்படுத்தியவரே தோழர் நாபா.

ஈழ விடுதலைப் போராட்ட வரலாற்றில் பல்வேறு சந்தர்ப்பங்களில் மாற்று அணிகளில் இருந்து பல போராளிகள் தமது அணிகளை விட்டு விலகி ஓடி உயிர்ப்பாதுகாப்புக்காக தோழர் நாபாவிடம் அடைக்கலம் தேடி வந்திருக்கிறார்கள். அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பளித்து வேண்டிய உதவிகளை எப்போதும் தவறாமல் செய்து வந்திருக்கிறார். தனது ஸ்தாபனத் தோழர்களுக்கே சாப்பாடு வழங்குவதற்கு தங்குமிட வசதிகளைச் செய்து கொடுப்பதற்குப் பணத்துக்காகச் சிரமப்பட்ட வேளையிலும் மேற்கண்டவாறு ஓடிவருபவர்களுக்கு உதவி செய்வது தனது கடமை என ஏற்றுச் செயற்பட்டு வந்திருக்கிறார்.

மாற்று இயக்கங்களிலிருந்து விலகி அவ்வணிகளின் கொலை வெறிக்குத் தப்பி ஓடிவருபவர்கள் முதலில் புகலிடம் தேடி ஓடிவருவது பெரும்பாலும் தோழர் நாபாவிடமே. இதற்குக் காரணம் தோழர் நாபாவை நம்பலாம் என்று அவர்கள் கருதுகின்றமையேயாகும். அவர்களின் அந்த உள்ளக்கருத்துக்கு தோழர் நாபா என்றைக்குமே துரோகம் செய்ததில்லை.

தன்மீதும் தன் கட்சியின் மீதும் அவதூறுப் பிரச்சாரத்தை வாரியிறைத்தவர்களாயினும் சரி, ஏன்? மாற்று அணிகளில் இருக்கும் போது தன்னைக் கொல்வதற்குத் திட்டம் போட்டுச் செயற்பட்டவர்களைக்கூட, பின்னர் புகலிடம் என்று தேடி வந்தபோது அவர்களுக்கு எந்தத் தீங்கும் செய்தலில்லை என்பது மட்டுமல்ல, அவர்களுக்கு வேண்டிய உதவிகளையும் செய்வதில் சிறிதளவும் தயக்கம் காட்டாமற் செயற்பட்டு வந்திருக்கிறார்.

அதேவேளை அவ்வாறு விலகி ஓடி வருபவர்களை தனது ஸ்தாபனத்தில் சேர்த்துக் கொள்வதற்கு அவர் வலிந்து முயற்சித்ததுமில்லைளூ அவ்வாறானவர்களை அவர்கள் இருந்து விட்டு விலகி ஓடிவந்த அணிகளுக்கெதிராகப் பயன்படுத்தும் சதி வேலைகளிலும் அவர் ஈடுபட்டதில்லை.

ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணியிலிருந்து விலகியவர்களை, அல்லது விலக்கப்பட்டவர்களை, மாற்றணிகள் பல, முன்னணிக்கு எதிரான சதிமுயற்சிகளில் ஈடுபடுத்திப் பயன்படுத்திய சம்பவங்கள் நிறையவே ஏற்கனவே இருந்தும்கூட, தோழர் நாபா அந்த நடைமுறையை எந்தச் சந்தர்ப்பத்திலும் கடைப்பிடித்ததில்லை.

தோழரைப் பொறுத்தவரையில் தமது அரசியலை ஒரு புனிதக் கடமையாகத்தான் ஏற்றுக் கொண்டு செயற்பட்டாரே ஒழிய, சூதாட்ட விளையாட்டாக அவர் அரசியல் நடத்தவில்லை.

அதிகாரத்துக்காக அரசியலில் எதுவும் செய்யலாம் என்பது தோழர் நாபாவின் அரசியலாக இருக்கவில்லை. அவரோடு கொஞ்சம் கூட நேர்மையில்லாமல் நடந்து கொண்டவர்களிடம் கூட அவர் நேர்மை நெறி பிறழாமல் வந்திருக்கிறார்.

மண்டையில் போடு, நெற்றியில் பொட்டுவை, மேலே அனுப்பி வை, பச்சை வள்ளத்தில் ஏற்றிவிடு, துரோகத்திற்குப் பரிசு துப்பாக்கிச் சூடு, கட்டுப்படாதவர்களுக்குத் தண்டனை மரணம் எனக்கொடூரமான சொற்றொடர்கள் மலிந்த நவீன காட்டுமிராண்டித்தனம் நிறைந்ததாக ஈழவிடுதலைப் போராட்டம் காணப்படுகின்றது. பல நூற்றுக்கணக்கான விடுதலைப் போராளிகள் அவர்கள் அங்கம் வகித்த அணிகளின் துப்பாக்கிகளுக்கும் கொலைவெறி மனநோய்களுக்கும் பலியாக்கப் பட்டிருக்கிறார்கள். இந்தச் சம்பவங்கள் மனித வரலாற்றின் எந்த வகையான பிற்போக்குத்தனமான மனித நேயமற்ற நிகழ்ச்சிகளுக்கும் சளைத்தவையல்ல.

ஆனால் ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணியை அந்தச் சகதிக்குள் சிக்கிவிடாமல், எல்லாம் ஒரே குட்டையில் ஊறிய மட்டைகள் தான் என மக்கள் எண்ணும் வகையேற்படாமல் காப்பாற்றிய மிகச் சிறந்த மனித நேயம் மிக்க தோழர் நாபாவை தலைவராகப் பெற்றமைக்காக தோழர்கள் அனைவரும் பெருமைப்படுவார்கள்.

தேசம், சமுதாயம், ஜனநாயகம், சமாதானம் மனிதாபிமானம் அனைத்தினதும் விரோதிகளான புலிகள், மாஃபியாக் கும்பலாக பாசிச வெறிபிடித்துச் செயற்பட்டு வந்தபோதிலும், அதற்கெதிராக ஆயுதம் தூக்கிப் போராடுவதற்கு அவர் எவ்வளவு காலம் தயக்கம் காட்டினார் என்பதை வரலாறு நிச்சயமாகக் கூறும்.

புலிகளுக்கெதிராகப் போராட வேண்டிய தவிர்க்க முடியாத கட்டங்கள் ஏற்பட்ட போதிலும்கூட ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் புலிகளின் தவறுகளால் தமிழ் பேசும் மக்களுக்கு ஏற்பட்டுள்ள துன்பங்களையும், நட்டங்களையும் சுட்டிகாட்டி, அவர்கள் ஏனைய அணிகளுடன் சமாதானமாக வாழ முன்வரவேண்டும் என்று தமது பேச்சிலும் அறிக்கையிலும் அழைப்பு விடுத்துக்கொண்டே இருந்தார்.

புலிகளுடன் ஒரு சமாதான உறவை ஏற்படுத்திக் கொள்வதற்காக எத்தனையோ வகையான முயற்சிகளை மீண்டும் மீண்டும் முயன்றார். புலிகள் தாம் அழிந்து போகின்றவரை திருந்தவும் மாட்டார்கள்ளூ திருத்தவும் முடியாது என்பதை அவர் தெரிந்திருந்த போதிலும் சமாதானத்திற்கான முயற்சிகளில் தான் தொடர்ந்தும் ஈடுபடுவது தனது கடமை என்று கருதினார்.

ஐக்கிய முன்னணிக்கு அவரின் உழைப்பு

ஈழ மக்களின் விடுதலைப் போராட்டத்தில் இருக்கும் அத்தனை அணிகளுக்குமிடையில் ஐக்கிய முன்னணியை ஏற்படுத்துவதில் கடந்த சுமார் பத்து ஆண்டுகளாக தோழர் அவர்கள் மேற்கொண்டு வந்த தொடர்ச்சியான உழைப்பும், வகித்து வந்துள்ள பாத்திரமும் ஈழ மக்களின் வரலாற்றில் மிகவும் பிரதானமான ஒன்றாகும்.

ஐக்கிய முன்னணி ஒன்று ஏற்பட வேண்டும் - ஏற்படுத்தப்பட வேண்டும் என்ற விஷயத்தை அவர் எந்தக் கட்டத்திலும் தற்காலிக தந்திரம் பற்றிய விஷயமாகக் கருதவில்லை. மாறாக அதனை ஈழமக்களின் போராட்டம் தங்கு தடையற்ற ரீதியில் நீண்டகாலம் நடைபோடுவதற்கு அவசியமான மூலாதாரமான ஒரு விஷயமாகவே கருதினார்.

மாற்று அணிகளின் தலைவர்களையும், அவற்றின் பிரதான உறுப்பினர்களையும் அவர்களின் இடங்களுக்குத் தேடிச்சென்று பேசுவார். அதற்காக எத்தனை தடவைகளும் அவர்களிடம் செல்லவும், அவர்கள் அழைக்கும் இடங்களுக்கெல்லாம் சென்று பேசவும் தயாராக இருந்தார் - அவ்வாறு செயற்பட்டார். அதற்காக எந்தக் கௌரவமும் என்றைக்குமே பார்த்ததில்லை.

மதியாதார் வாசல் மிதியாதே! நித்தம் பார்க்கின் முற்றம் சலிக்கும் என்ற பழமொழிகளெல்லாம் ஐக்கியம் பற்றிய விஷயத்திற்குப் புறம்பானவை - பொருந்தாதவை என்றே கருதி இடைவிடாது உழைத்தார்.

தோழர் நாபாவிடம் புறம்கூறும் பழக்கமோ, அன்றில் ஒருவர் மற்றொருவருக்கிடையில் பகைமையை மூட்டிவிடும் பழக்கமோ அவரிடம் இயல்பிலேயே கிடையாது. அவரோடு பழகுபவர்களுக்கு அப்படிப்பட்ட சந்தேகம்கூட எழுவதில்லை. 1980ன் ஆரம்ப ஆண்டுகளில் பல்வேறு அணிகளுக்கிடையிலும் ஒரு தொடர்புப் பாலமாக அவரால் தொழிற்பட முடிந்தது.
பொது எதிரிக்கெதிரான நட்பு சக்திகளாக இருக்க வேண்டியவர்கள் ஒன்றுபட்டு நிற்க வேண்டும்என்ற நோக்கில் முரண்பாடான விஷயங்களில்கூட விட்டுக் கொடுத்து சமரசம் செய்து சமாதானத்தை ஏற்படுத்துவதற்கு ஈழ மக்கள் மத்தியில் தோழர் நாபாவுக்கு நிகர் வேறு யாரும் இருக்க முடியாது.

1983 ஜீலையின் பின்னர் காலத்தின் தேவைகள் பல அணிகளை ஐக்கிய முன்னணி பற்றிச் சிந்திக்கத் தூண்டின. தோழர் நாபாவின் கடுமையான உழைப்பும் முரண்பாடானவர்க்கிடையிலும் இணக்கத்தை ஏற்படுத்துவதில் அவருக்கிருந்த திறனும் தமிழீழ விடுதலை இயக்கம், ஈரோஸ் ஆகியவற்றின் தலைவர்கள் அக்காலகட்டத்தில் அளித்த ஒத்துழைப்பும் 1984ல் மூன்று அணிகளுக்குமிடையில் ஈழத் தேசிய விடுதலை முன்னணி என்ற பெயரில் ஓர் ஐக்கிய முன்னணி ஏற்பட வழிவகுத்தன.

பின்னர் ஓராண்டு கால இடைவெளிக்குள் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பும் அதில் இணைந்து கொண்டது. அந்த ஒற்றுமையானது மக்கள் மத்தியில் ஏற்படுத்திய நம்பிக்கை, சிறிலங்கா அரசுக்கு முன்னாலும் உறுதியான அரசியல் நிலைப்பாட்டைத் தமிழ் பேசும் மக்களின் சார்பில் தெரிவிப்பதற்கு ஏற்படுத்தியிருந்த வாய்ப்பு என்பவையெல்லாம் எப்படியிருந்தன என்பதை நாடறியும்ளூ உலகமறியும்.

புலிகளின் அதிகார வெறிபிடித்த அடாவடித்தனங்களாலும், அதன் வாலில் தொங்கிய ஈரோஸினாலும் அந்த ஐக்கிய முன்னணி 1986ம் ஆண்டு மே மாதத்திற்கு மேல் நீடிக்க முடியாமல் போனது.

எனினும் அந்த குறுகிய கால இடைவெளியில் அந்த ஐக்கிய முன்னணியைப் பாதுகாப்பதிலும், வலுப்படுத்துவதிலும் தோழர் நாபா எடுத்த முயற்சிகள் மறக்க முடியாதவையாகும்.

ஈழத் தேசிய விடுதலை முன்னணி என்ற வடிவில் ஐக்கிய முன்னணி தொடர்ந்து செயற்படாமற் போனபோதிலும், தோழர் அவர்கள் தொடர்ந்தும் புதிய முயற்சிகளில் ஈடுபட்டார். அந்த முயற்சிகள் ஓர் அமைப்பு வடிவத்தைப் பெறாமற் போனபோதிலும், மாற்று அணிகள் பலவற்றோடும் ஓர் நல்லுறவைப் பேணுவதற்கும், மாற்று அணிகளுக்கிடையில் ஓர் சந்திக்கும் சூழல் பராமரிக்கப்படுவதற்கும் அம் முயற்சிகள் உதவிகரமாக இருந்தன.

ஈழவிடுதலைப் போராட்டத்தின் எந்தவொரு கால கட்டத்திலும் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஐக்கிய முன்னணி முயற்சிகள் ஒவ்வொன்றிலும் ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி பின்வாங்காது கலந்துகொண்டது என்பதோடு, அவ்விடயங்களில் ஓர் பார்வையாளனாகவோ அல்லது நேரம் பார்த்து நழுவுவதற்கு வசதியாக நுனிக் காலில் குந்தியிருக்கும் பின்வரிசைக்காரனாகவோ அல்லாமல் மிகவும் அக்கறையுடனும், ஆர்வத்துடனம் தனது பங்கைச் செலுத்தி வந்திருக்கின்றது. ஈழ மக்களின் உரிமைப் போராட்டத்தில் யார் ஆக்கபூர்வமான விஷயங்களுக்கு முன் முயற்சி எடுத்தாலும் அதற்குத் தேவையான ஒத்துழைப்பை வழங்குவது தமது கடமையென்றே தோழர் நாபா கருதிச் செயல்பட்டு வந்திருக்கின்றார்.

அவரது இடைவிடாத முயற்சியினால் ஈழமக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி, ஈழ தேசிய ஜனநாயக விடுதலை முன்னணி, தமிழீழ விடுதலை இயக்கம் ஆகியவற்றிற்கிடையில் 1989ல் தமிழ்த் தேசிய சபை என்ற பெயரில் ஓர் ஐக்கிய முன்னணி ஏற்பட்டது.

தமிழ்ச் சமுதாயத்தில் ஐக்கியம் பற்றிய விஷயம் தொடர்பாக இருந்து வந்துள்ள ஒரு பழக்கத்தையும் இந்த இடத்தில் சுட்டிகாட்ட விரும்புகிறேன். அதாவது யார் யாரெல்லாம் ஐக்கியப்பட்டுச் செயற்படத் தயாராக இருக்கிறார்களோ - அதற்காக முயற்சிக்கிறார்களோ அவர்களிடம் மட்டுமே தமிழ்ப் பிரமுகர்கள் ஐக்கியம் பற்றி வலியுறுத்திப் பேசுவார்கள். அதே வேளை அவர்கள், யார் யாரெல்லாம் ஐக்கியத்துக்குத் தயாராக இல்லாமல் - ஐக்கியத்துக்கு எதிராகச் செயற்பட்டும் கொண்டிருக்கிறார்களோ அவர்களிடம் அதை வலியுறுத்தவும் மாட்டார்கள் - அவ்வாறானவர்கள் ஐக்கியத்தின் தேவையை உணர்வதற்கான நெருக்குதலைக் கொடுக்கவும் மாட்டார்கள். தமிழ் சமுதாயத்திலுள்ள ஒரு நோயென்றே இதைக் குறிப்பிட வேண்டும். தமிழ்ச் சமுதாயத்தின் இந்தப் பழக்கம் ஈழத்தின் போராட்ட அணிகளுக்கிடையே ஒற்றுமை ஏற்படாமைக்கு ஒரு பிராதான காரணம் ஆகும். தமிழ் மக்கள் தங்கள் பிள்ளைகளிடமே ஜனநாயக உரிமைகளை இழந்து போனதற்கும் இந்த நோய்வாய்ப்பட்ட வகையான பழக்கமே ஓர் அடிப்படைக் காரணமாகும்.

தோழர் நாபா மாற்று அணிகளின் எந்த மட்ட உறுப்பினர்களுடனும் எந்தவித ஏற்றத் தாழ்வுமின்றிப் பழகுவார் அவர்களுக்குத் தனது ஸ்தாபனத் தோழர்களைவிடக் கூடுதலாகவே மதிப்பம் மரியாதையும் அளித்துப் பழகுவார். போராட்ட அணிகளுக்கிடையே ஐக்கியம் ஏற்பட வேண்டுமானால், வெறுமனே தலைவர்கள் பேசி மட்டும் அது சாத்தியமாகாது. அணிகளின் உறுப்பினர்கள் மட்டத்தில் அந்த உணர்வு வளர வேண்டும் என்ற கருத்தைக் கொண்டிருந்தார்.

தனது ஸ்தாபனத்தின் மிகப்பிரதானமான உறுப்பினர்களைக் கூட மாற்று அணிகள் படுகொலை செய்த வேளையிலும்கூட, அந்த அணிகளுடன் இருந்த ஐக்கியத்தை முறித்துக் கொள்ளாமல் பேச்சு வார்த்தை மூலம் பரஸ்பர நம்பிக்கையையும், ஐக்கியத்தையும் வலுப்படுத்துவதன் மூலமே, அவ்வாறானா நெருக்கடிகளுக்கும் தவறான போக்குகளுக்கும் தீர்வுகாண வேண்டும் என்ற எண்ணப்பாட்டுடனேயே செயற்பட்டு வந்திருக்கிறார்.

ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணிக்கும் ஏனைய எந்தவொரு மாற்று அணிகளுக்குமிடையில் ஐக்கிய முறிவு ஏற்பட்ட நிகழ்ச்சிகளை அவதானித்தால் அவை மிகவும் கடைசிக்கட்டத்pல் - யாராலும் அதற்கு வேறு வழியில் தீர்வு காண முடியாது என்ற நிலையின் பின்னர்தான் அந்த முறிவைக் காண முடியும். அப்போதும்கூட தோழர் நாபா அதை இறுதியானதாகவோ நிரந்தரமானதாகவோ எடுத்துக் கொள்ளாமல் தொடர்ந்தும் அந்த அணிகளுடனான ஐக்கியத்துக்காக முயற்சித்து வந்துள்ளதையே காணமுடியும்.

ஈழ விடுதலைப் போராட்டத்தில் பெரும்பாலான அணிகள் தமது உறுப்பினர்களுக்கு ஆரம்பத்திலும் அடிக்கடியும் போதிப்பது மாற்று அணிகளுக்கு எதிரான விரோத உணர்வையேயாகும். ஆனால் ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணியின் வரலாற்றின் எந்தக் கால கட்டதிலும் அவ்வாறான நடைமுறையை தோழர் நாபா அனுமதித்ததில்லை.

மாறாக, ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணியில் உறுப்பினர்களுக்கான அரசியல் வகுப்புகளில் ஐக்கிய முன்னணியின் அவசியம் என்பது ஓர் நிரந்தரப் பாடத் திட்டமாக இருந்து வந்திருக்கின்றது.

மக்கள் மத்தியில் நடமாடிய தோழன்

ஈழ மக்களின் விடுதலைப் போராட்டம் ஆயுதப் போராட்டமாகத் தீவிரமடைந்த போதிலும் தோழர் நாபா இளைஞர்களைத் திரட்டல், ஆயுதப் பயிற்சி அளித்தல், ஆயுதங்கள் திரட்டல், அவர்களை ஆயுத நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடுத்துதல் என்ற குறுகிய வட்டத்துக்குள் மட்டும் நிற்காமல் போராட்டமானது வெறுமனே ஆயுதம் தாங்கிய இளைஞர்களின் விவகாரமாக மட்டும் இருந்து விடக் கூடாது - அது மக்கள் மயப்பட்டதாக இருக்கவேண்டும் என்பதில் மிகவும் அக்கறையோடு செயற்பட்டு வற்திருக்கிறார்.

மலையகத் தமிழ் மக்களின் போராட்டம் வடக்கு கிழக்கு மக்களின் போராட்டத்துடன் ஒருங்கிணைக்கப்படுதல் வேண்டும் என்ற கருத்து ஏற்கனவே ஈழ மக்களின் அரசியலில் இருந்து வந்திருந்தாலும், அதற்கான முயற்சிகளில் தானே நேரடியாகப் பங்கெடுத்து உழைத்து வந்திருக்கிறார். அவ்விடயத்தில் ஓர் குறிப்பிட்ட எல்லைக்கு மேல் வெற்றி காண முடியாமல் போனபோதிலும், தம்மாலான எல்லா வகையான முயற்சிகளையும் தொடர்ந்து மேற்கொண்டு வந்திருக்கிறார்.

சிறிலங்கா அரசினால் மிகத் தீவிரமாகத் தேடப்பட்டு வந்த நிலையிலும்கூட தானே நேரடியாக மலையத்தின் பகுதிகளில் மிகக் கடுமையாக உழைத்தார்ளூ இளைஞர்களைத் திரட்டினார்ளூ அரசியல் வகுப்புக்கள் நடத்தினார்ளூ அவர்கள் தொழிலாளர்களின் மத்தியில் புதிய தொழிற்சங்கம் ஒன்றைக் கட்டியெழுப்புவதற்கு வழி காட்டினார்ளூ மலையத் தோட்டங்களில் உள்ள தொழிலாளர்களின் தலைவர்களைச் சந்தித்து உரையாடினார்ளூ திரட்டப்பட்ட இளைஞர்களுக்கு ஆயுதப் பயிற்சிகளுக்கு ஒழுங்குகள் செய்தார். இவ்வாறாக மலையக மக்கள் மத்தியில் ஒருபுதிய எழுச்சியை ஏற்படுத்தும் நோக்குடன் அடிப்படையான வேலைத் திட்டங்களில் ஈடுபட்டார்.

மலையகத்தின் பல்வேறு காரணிகளினால் இன்னமும் அவர் எதிர்பார்த்த நிலைமை அங்கு ஏற்படவில்லையாயினும், அவர் விதைத்த விதைகள் அங்கு முளைவிட்டிருக்கின்றன. அது வளர்ந்து ஓர் ஆலவிருட்சமாகி சிறிலங்கா அரசின் ஒடுக்கு முறைகளுக்குச் சவாலாகும் என்பதில் ஐயமில்லை.

மலையகத்தின் தோட்டங்களில் மட்டுமல்லாது, இலங்கை ஆங்கிலேயரிடமிருந்து சுதந்திரம் பெற்றகாலம் தொடக்கம் மேற்கொள்ளப்பட்ட பல இந்திய இலங்கை ஒப்பந்தங்களினால் நாடு கடத்தப்பட்ட மலையக மக்கள் மத்தியில் அவர் அயராது பாடுபட்டு வந்திருக்கிறார்.

இந்தியாவில் அவர்களுக்கு உரிய மறுவாழ்வு உதவிகள் கிடைக்காத வேளைகளிலும், தொழில் முதலாளிகளினால் அவர்கள் ஏமாற்றப்பட்ட சந்தர்ப்பங்களிலும் அந்தந்த இடங்களில் அவர்களைத் திரட்டி, அவர்களுக்கு வழிகாட்டி அவர்கள் தமது உரிமைகளை வென்றெடுப்பதற்கான போராட்டத்தை நடத்துவதற்கு பின்பக்க பலமாக நின்று செயற்பட்டு வந்திருக்கிறார்.

1979க்கும் 83க்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் அவர் இந்தியாவில் தங்கியிருக்கும் சந்தர்ப்பம் ஏற்பட்டபோதெல்லாம் அவரது பிரதான வேலைத் திட்டம் இதுவாகவே இருந்து வந்திருக்கின்றது.

ஈழத்தில் ஒரு சுபிட்சமான நிலை ஏற்பட்டால், இந்தியாவுக்கு நாடு கடத்தப்பட்டு அங்கு இன்னும் அந்நியர்களாகவே வாழ்ந்து வரும் மலையகத் தமிழ் மக்களில் எவ்வளவு பேர் ஈழத்துக்கு வரத் தயாராக இருக்கிறார்களோ அவர்கள் அனைவருக்கும் ஈழத்தில் ஒரு சுபிட்சமான புதிய வாழ்வு அமைத்துக்கொடுக்க வேண்டுமென்பதே தோழர் அவர்களின் விருப்பமாகும்.

ஈழவிடுதலைப் போராட்டத்தில் பெண்கள் ஆயுதம் தாங்கிப்போராடும் நிலை பரவலாக ஏற்பட்டதற்குக் கால்கோளிட்டவர் தோழர் நாபாவே. 1983க்குப் பின்னரும் கூட ஆரம்ப காலங்களில், பெண்களைப் போராட்டத்தில் ஈடுபடுத்துவதை இழிவுபடுத்துவதன் மூலம் யாழ்ப்பாண சமூகத்தின் பழமைவாதிகளின் ஆதரவைத்தேடிக் கொள்ள முற்பட்டவர்கள் - பெண்களை ஆயுதப் போராட்டத்தில் அணி திரட்டுவது சமூக விரோதச் செயல் என்று பிரச்சாரம் செய்தவர்கள் எல்லாம் காலப் போக்கில் தவிர்க்க முடியாமல் தங்கள் அணிகளிலும் பெண்களை இணைத்துப் பெருமையடித்துக் கொண்டதற்கு வழிகாட்டியது - கட்டாயமான சூழலைத் தோற்றுவித்தது - ஈழமக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணியே.

தோழர் ஒரு மக்கள் சமுதாயத்தின் போராட்டத்தில் பெண்களின் பாத்திரம் பற்றிய தெளிவான உறுதியான அரசியற் பார்வையோடு போராட்டத்தின் முன்னணிக்குப் பெண்களையும் கொண்டு வரும் வகையில் ஸ்தாபனத்துக்கு வழி காட்டினார். அரசியல் இயக்கம் நடத்துவதிலும், ஆயுதம் தாங்கிப் போராடுவதிலும், அவர்களின் ஆண்களுக்குச் சளைத்தவர்கள் அல்லர் என்ற நம்பிக்கையையூட்டி அவர்களது ஆற்றலை வெளிப்படுத்தும் வாய்ப்புக்களையும் நிலைமைகளையும் ஏற்படுத்தினார். இதற்குப் பின்னரே ஏனைய அணிகளும் தவிர்க்க முடியாமல் பெண்களுக்கும் ஆயுதப் போராட்டத்தில் இடமளிக்க முன்வந்தார்கள்.

பரந்துபட்ட பெண்கள் பிரிவுக்கும் சமுதாயத்தின் ஆயுதம் தாங்கிய போராட்டத்திற்கும் நேரடியாக வெளிப்படையான சம்பந்தம் இருக்கக்கூடாது என்ற பழமை வாதத்துக்கு ஆட்பட்டிருந்த தமிழ்ச் சமுதாயத்தில், பெண்களை முன்னணிக்குக் கொண்டுவந்த பெருமை தோழர் நாபாவையும் அவரது ஈழமக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணியையுமே சாரும்.

அதே போலவே, மாணவர் அமைப்பின் பாத்திரத்தையும், ஈழ மக்களின் போராட்டத்தில் அரசியற் தாக்கமுடைய ஓர் சக்தியாக ஆக்கிய பெருமையும் ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணிக்கே உண்டு. தமிழ் மாணவர் பேரவைக்குப் பின்னர் சுமார் பத்து ஆண்டுகள் ஈழ மக்களின் அரசியலில் மாணவர் அமைப்பு எதுவும் தலை தூக்கவில்லை.

பாரம்பரிய பாராளுமன்ற அரசியல்வாதிகளே மக்கள் மத்தியில் அரசியற் கருத்துக்களை சிந்தனைகளை தமது வசதிக்கேற்ற வகையில் வழிப்படுத்திக் கொண்டிருந்த நிலையிலிருந்து, மாற்றமான வகையில் ஆகும்படி ஒரு காத்திரமான பாத்திரத்தை ஆற்றிய ஸ்தாபனம் ஈழமக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணியின் தலைமையின் கீழ் அதன் ஓர் அங்கமாகச் செயலாற்றி வந்த ஈழ மாணவர் பொதுமன்றமேயாகும்.

ஈழமக்களின் அரசியல் வரலாற்றில் ஒரு காலமாற்றத்திற்கான திருப்புமுனையில் குறிப்பிடக்கூடிய வரலாற்றுப் பாத்திரத்தை ஈழ மாணவர் பொது மன்றம் ஆற்றியிருக்கின்றது.

காலத்தினதும் சூழலினதும் தேவை கருதி ஈழமக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணியை ஒரு தலை மறைவு ஸ்தாபனமாக வைத்துக் கொண்டு மக்கள் மத்தியில் ஒரு முன்னணி ஸ்தாபனமாக மாணவர் அமைப்பை முன்னிறுத்தி மக்களிமையே புதிய அரசியல் விழிப்புணர்வைத் தூண்டும்வகையிலும் புதிய சிந்தனைகளின் பால் மக்களின் கவனத்தை ஈர்க்கும் வகையிலும் ஸ்தாபனம் செயற்படுவதற்கு உரிய தெளிவான அரசியற் தலைமையை தோழர் நாபா வகித்து வந்துள்ளார்.

ஒரு புரட்சிகர அரசியற் தலைவன்

தோழர் நாபா பல்லாயிரக்கணக்கான இளைஞர்களின் சந்தேகத்திற்கும் கேள்விக்கும் இடமற்ற ஒரு தலைவனாக இருந்தபோதிலும், அவர் எந்தச் சந்தர்ப்பத்திலும் தனது தலைமையை ஒரு பதவியாகக் கருதவில்லை. மாறாக வரலாறு தம்மீது சுமத்திய பொறுப்பாகவே கருதினார் அதற்குத் தக்கபடி பொறுப்புணர்ச்சியோடு நடந்து கொண்டார்.

எமது தனிப்பட்ட அதிகாரங்களுக்காகப் போராடவில்லைளூ மக்களின் நலன்களுக்காகவே போராடுகிறோம் என்பதில் மிகவும் தெளிவோடு ஸ்தாபனத்தை வழிநடத்தி வந்துள்ளார்.

அவர் தன் தேசத்தை மிகவும் நேசித்தார் அதன் மண்ணை நேசித்தார்ளூ ஆனால் மக்களுக்காகவே அந்த மண்ணை நேசித்தார். மக்களை அழிவுப் பாதையில் செலுத்தி மண்ணை மீட்கலாம் என்று அவர் என்றைக்கும் சிந்தித்ததில்லை.

மக்கள் என்ன பேசிக் கொள்கிறார்கள்ளூ மக்கள் எவ்வாறு சிந்திக்கிறார்கள் என்று பார்த்து அதற்குத் தக்கபடி அரசியல் நடத்தினால் மக்களின் செல்வாக்கோடு இருக்கலாம் என்னும் வண்டிக்குப் பின்னால் மாட்டைக் கட்டி வண்டியோட்டும் அரசியற் தலைவனாக அவர் இருக்கவில்லை. மாறாக மக்களைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அந்தப் புரிதலை அடிப்படையாகக் கொண்டு சரியான இலக்கை நோக்கிச் சரியான பாதையில் மக்களை வழிநடத்தும் அரசியலையே அவர் கடைப்பிடித்து வந்துள்ளார்.

தானும், தனது ஸ்தாபனத்தின் உறுப்பினர்களும் தான் மக்கள்ளூ ஏனையவர்கள், எல்லாமே பயன்படுத்தப்பட வேண்டிய பொருட்கள் என்னும் மானுட உணர்வற்ற அரசியலை அவர் ஏற்றிருக்கவில்லை - அவ்வாறான அரசியலை அவர்அறவே வெறுத்திருந்தார்.

அவரிடம் இருந்த தேச பக்தியானது புரட்சிகர தேச பக்தியே ஒழிய குறுகிய தேசிய வெறியோ, இனவெறியோ அல்ல. அவரின் அரசியலில் காட்டுமிராண்டித் தனம் இருக்கவில்லை வளர்ச்சியடைந்த சமூகத்துக்குரிய பண்புகளையே காண முடியும். அவரது புரட்சி வாழ்க்கையின் வரலாறானது ஆத்திரத்திற்கும் வெறுப்புக்கும் உரியதல்ல மாறாக எந்த நல்ல மனிதனும் பின்பற்ற விரும்பும் வகையில செழுமையானதாகும்.

ஒரு புரட்சிகர அரசியற் போராளிக்கு சுயவிமர்சனம், விமர்சனம் பற்றிய தெளிவான கண்ணோட்டமும் நடைமுறையும் தேவையான விஷயமாகும். அவை தோழர் நாபாவிடம் குறைவின்றி இருந்தது.

அவர் தான்விட்ட தவறுகளை ஒத்துக்கொள்ளவோ சுயவிமர்சனம் செய்து கொள்ளவோ தயங்காதவர். அவர் தனிப்பட்ட நபர்களின் நிறைகளைப் பற்றி எங்கும் பேசுவார்ளூ ஆனால் குறைகளைப் பற்றி பகிரங்கத்தில் பேசமாட்டார்ளூ தன்னை எவராயினும் தனிப்பட்ட ரீதியில் நாசமான முறையில் பகிரங்கத்தில் விமர்சனம் செய்தாலும்கூட அதற்கு எந்தவித அரசியல் முக்கியத்துவமும் அளிக்கமாட்டார்ளூ அதற்குப் பழிக்கு பழி வாங்கும் வகையில் சிறிதளவும் நடந்து கொள்ள மாட்டார்.

தோழர் நாபா, அவரது திறமையின் அடிப்பமையிலேயே தலைவராக இருந்தார். மற்றவர்களின் பலவீனத்தைப் பயன்படுத்தி தனது தலைமையை ஏற்படுத்தியவரல்ல அவர்.

திறமைசாலிகளைத் தட்டிக் கொடுத்து அவர்களை முன்னணிக்குக் கொண்டுவருவதில் எம்மத்தியில் தோழர் நாபாவுக்கு நிகர் அவரேதான்.

தோழர் நாபாவின் தலைமையின் கீழ் செயற்படுவது மிகவும் எளிமையானதாகும். அதை இன்னொரு வகையில் கூறுவதானால் தோழர் நாபாவின் தலைமையின் கீழ் செயற்படத் தகுதியில்லாதவன் வேறெருவரது தலைமையின் கீழும் செயற்படத் தகுதியில்லாதவன் ஆவான்.

அதேபோல தோழர் நாபாவுடன் இணைந்து வேலைசெய்வதற்குச் சிரமப்படுபவன் எவனும் வேறு எவருடனும் இணைந்து செயற்பட மாட்டான். இதைப் பலருடைய உதாரணங்களில் நாம் கண்டிருக்கிறோம்.

ஒரு புரட்சிகர ஸ்தாபனத்திற்கு ஒழுங்கு, கட்டுபாடுகள் அவசியம் என்பதை அவர் நிராகரித்ததில்லை. ஆயினும் எடுத்ததற்கெல்லாம் சட்டம், திட்டங்கள், ஒழுங்குக் கட்டுப்பாடுகள் என்று மனித இயல்புகளைப் புரிந்துகொள்ளாமல் கண்மூடித்தனமாக யாந்திரீக ரீதியாக ஒரு தலைமை நடந்து கொண்டால் அந்த ஸ்தாபனம் கழுதை தேய்ந்து கட்டெறும்பான கதையாகிவிடும் என்பதை உறுதியாக நம்பினார்.

ஒரு கட்சியானது ஒரு கையளவு குழுவாக இருப்பதற்கும் ஒரு பரந்த ஸ்தாபனமாக இருப்பதற்கும் இடையேயுள்ள வேறுபாட்டை அவர் தெளிவாகப் புரிந்து கொண்டே தனது தலைமைப் பாத்திரத்தை மிகவும் பொறுமையோடும் சகிப்புத்தன்மையோடும் நிறைவேற்றி வந்திருக்கிறார்.

தோழர் நாபா அவர்கள் ஸ்தாபனத்தின் தோழர்கள் மீது எவ்வளவு அன்பும் அக்கறையும் செலுத்தினாரோ அதே அளவுக்கு அவர்களது குடும்பத்தினர் மீதும் அன்பு செலுத்தினார். ஸ்தாபனத்தின் ஊழியர்களின் பொறுப்பில் இருக்கும் குடும்ப உறுப்பினர்களையும் ஸ்தாபனம் பராமரித்தேயாக வேண்டும் என்பதில் பணநெருக்கடிகளின் மத்தியிலும் பொறுப்போடு கவனி;த்தே வந்திருக்கிறார்.

ஸ்தாபனத்தில் உறுப்பினர்கள் இறக்க நேரிடுகின்ற போதெல்லாம் அவர்களுக்கு தியாகிப் பட்டம் சூட்டி ஓர் அஞ்சலி நிகழ்ச்சி நடத்துவதோடு தனது கடமை முடிந்தது என்றவிதமாக அவர் என்றைக்கும் நடந்து கொண்டதில்லை. மிகவும் ஆபத்தான சூழ்நிலைகளின் மத்தியிலும் அவர்களுடைய குடும்ப உறுப்பினர்களைச் சந்தித்து ஆறுதல் கூறி முடிந்த அளவு பொருளாதார உதவிகளை வழங்குவதில் கவனத்தோடும் பொறுப்போடும் பணியாற்றி வந்திருக்கிறார்.

இந்திய - இலங்கை சமாதான ஒப்பந்தத்தின் பின்னர்; கிழக்கு மாகாணம் சென்ற தோழர் அவர்கள் அந்தப் பகுதிகளைச் சேர்ந்த ஸ்தாபனத்துக்காக இறந்த தோழர்களின் பெற்றோர்களையும் மற்றும் குடும்ப உறவினர்களைச் சந்தித்ததுதான் அவர் அங்கு மேற்கொண்ட முதற்கடமையாகும். தோழர்களின் குடும்பங்களிலிருந்து அவர்களை வெறுமனே தனி மனிதர்களாகப் பிரித்துப் பார்க்கமுடியாது என்ற கருத்தையே தனது நடைமுறையாகக் கடைப்பிடித்து வந்திருக்கிறார்.

தோழர்களே! நண்பர்களே!

தோழர் நாபா அவர்களுடன் பதினெட்டு ஆண்டுகள் மிக நெருக்கமாகப் பழகவும், அவரை ஆழமாகப் புரிந்து கொள்ளவும் எனக்குக் கிடைத்த பெரும் வாய்ப்பின் காரணமாக அவரைப் பற்றி மேலும் மேலும் உங்களுக்குக் கூறிக் கொண்டிக்கவே ஆசைப்படுகிறேன். எனினும் இங்கு தேவை கருதி எனது எழுத்துக்களை சுருக்கிக் கொள்கிறேன்.

ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி வடக்கு கிழக்கு மாகாணசமைக்கான தேர்தலில் பெரும்பான்மையான இடங்களைப் பெற்று ஆட்சி அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றிய போதிலும் அதில் முதலமைச்சர் பதவியேற்பதற்கு அவர் நிராகரித்து விட்டார். என்னை முதலமைச்சராகப் பதவியேற்கும்படி அறிவித்தார்.

அவரது சொல்லுக்கு மறுத்துப் பேசி எனக்கோ மற்றும் தோழர்களுக்கோ பழக்கமில்லை. ஆனாலும் அவர் என்னை முதலமைச்சராக்கிய அடுத்த கண நேரம் தொடக்கம் எந்த ஒரு சந்தர்ப்பத்திலும் மாகாண அரசின் எந்தவொரு விவகாரத்திலும் அவர் தலையிட்டதேயில்லை.

மாகாண நிர்வாகத்துடனோ அதன் அதிகாரிகளுடனோ அல்லது ஊழியர்களுடனோ அவர் எந்த வேளையிலும் ஆளும் கட்சியின் தலைவன் என்ற முறையில் தொடர்பு கொண்டதேயில்லை. மாறாக, தானும் சாதாரண மக்களில் ஒரு உறுப்பினராகவே தொடர்புகளைப் பேணி வந்திருக்கிறார்.

மாகாண அரசின் செயற்பாடுகள் தொடர்பாகக் கட்சியானது கொள்கை ரீதியில் அடிப்படைகளை வகுத்தது. அதனடிப்படையில் நானும் ஏனைய அமைச்சர்களும் சபையின் உறுப்பினர்களும் செயற்பட பூரண சுதந்திரம் வழங்கிய சிறந்த ஜனநாயகவாதி ஆவர்.

தோழர் நாபா பற்றி நான் கூறுகையில் அவரிடம் காணப்பட்ட பலவீனங்களைப் பற்றிக் கூறவில்லையே என யாரும் நினைக்கக் கூடும். ஆனால் அதுபற்றிச் சுருக்கமாகக் கூறுவதானால், அவர் மிகச் சிறந்த நல்ல மனிதப் பண்புகளைக் கொண்டிருந்ததுதான் அவரிடம் காணப்பட்ட பலவீனம்.

அவரது நல்ல பண்புகளைச் சிலர் அவரது பலவீனமாகக் கருதி நடந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் - அவரை ஓர் ஏமாளியாகக் கருதி ஏமாற்ற முற்பட்டிருக்கிறார்கள். அவ்விடயங்களில் தோழர் ஏமாந்தாரா அல்லது அவரை ஏமாற்ற முற்பட்டவர்கள் ஏமாந்தார்களா என்பது வேறு விஷயம். ஆனால் அவவாறான நோக்குடையவர்களுக்கு இடமளித்திருக்கிறார் என்பதை அவதானிக்கலாம். உலகில் நல்ல மனிதர்கள் இவ்வாறன நிலைமைக்கு உள்ளாவது தவிர்க்க முடியாதது.

ஒரு அரசியல் ஸ்தாபனத்தை நடத்துவதில் சூழ்ச்சிகள் பற்றிய நுட்பத்திறன்கள் தேவைப்படும். அந்த வகையான விஷயங்களில் அவர் திறமைசாலியாக இருந்தார் என்று கூறமாட்டேன்.

இவ்விஷயங்களில் மற்றவர்களின் சூழ்ச்சிகளை, தந்திரங்களைப் புரிந்துகொள்ளும் திறன் அவருக்கு இருந்தது. எனினும் அவற்றுள் அகப்பட்டுவிடாமல் இருப்பதற்குத்தான் முயற்சிகளை மேற்கொள்வாரே ஒழிய அந்தச் சூழ்ச்சிகள், தந்திரங்களுக்கு எதிர்ச் சூழ்ச்சிகள் எதிர்த் தந்திரங்கள் போடுவதில் அக்கறை காட்ட மாட்டார். அவரிடம் குடியிருந்த அரசியல் மாண்புகளும் அதற்கு இடமளிக்கவில்லை.

அவரை ஒரு தனி மனிதனாகப் பார்ப்பதை ஒருபுறம் விட்டுவிட்டு ஒரு தோழனாக ஒரு தலைவனாகப் பார்த்தாலும், அவற்றின் அம்சங்களும் அவருடைய தனி மனித குணாம்சங்கள் மீதே வளர்ந்திருந்தன. அவற்றில்; பாசாங்கோ, போலித்தனமோ இருக்கவில்லை.

நல்ல மனிதர்களைக் காண்பதே அரிதான இந்த உலகில் அதிலும் அரசியல் உலகில் தோழர் நாபாவிடம் குடிகொண்டிருந்த அம்சங்கள் அமானுடத் தன்மையுடையவையாகத் தான் தோன்றும். தோழர் நாபாவுடன் நெருங்கிப் பழகி அவரை உண்மையாகப் புரிந்து கொண்டவர்களே அவை நிச்சயமாக இந்த உயர்ந்த தோழரிடம் அமைந்திருந்ததைக் கண்டுகொள்வார்கள்.

தோழர் நாபாவின் இழப்பு என்பது வெறுமனே எமது ஸ்தாபனத்துக்கு மட்டுமல்ல ஈழ மக்களுக்கும், இலங்கைத் தீவின் அனைத்து மக்களினத்துக்கும், விடிவுக்கான போராட்டத்திற்கும், சர்வதேச ரீதியில் உள்ள புரட்சியையும் ஜனநாயகத்தையும் சமாதானத்தையும் விரும்பும் சக்திகளுக்கும் ஒரு பேரிழப்பாகும்.

தோழர் நாபாவின் வாழ்க்கை வரலாறு இந்த உலகில் நல்ல பண்புகளையும் உயரிய இலட்சியங்களையும் வேண்டிநிற்பவர்களுக்கு ஒரு பாடமாகும்.

தோழர் நாபாவைத் தலைவராகத் தந்தமைக்காக அவரது தோழர்கள் அனைவரும் வரலாற்றுக்கு நன்றியுடையவர்களாக இருப்போம்.

தோழர் நாபாவின் நினைவுகளும் கனவுகளும் அவரது தோழர்களில் ஒருவன் உள்ளவரையும் முன்னெடுத்துச் செல்லப்பட்டு அடுத்த தலைமுறையிடமும் கையளிக்கப்படும் என உறுதியாக நம்புகிறேன்.

சிலம்புச் செல்வர் ம.பொ.சிவஞானம்

2009-08-11T00:34:00.000+05:30

தமிழ் மக்களின் உரிமைக்காகப் போராடிய
என் தாயகத்தின் மாப்பிள்ளை

சிலம்புச் செல்வர் ம.பொ.சிவஞானம்

ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி (ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப்) தலைவர் திரு. பத்மநாபா அவர்களுடைய நினைவையொட்டி சிறப்பு மலர் வெளியிடுவது மன ஆறுதலை தருவதாகும். அதற்கு கட்டுரை வழங்குவதும் எனது தவிர்க்க முடியாத கடமையாகும்.

திரு. பத்மநாபாவை ராஜீவ்காந்தி-ஜெயவர்த்தனா உடன்படிக்கைக்கு பிறகுதான் அதிகமாக அறிந்து கொள்ள வாய்ப்பு கிடைத்தது. அதன் பின்னர்தான் தொலைக்காட்சியில் அவரை அடிக்கடி தரிசிக்கவும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.

ராஜீவ்-ஜெயவர்த்தனா உடன்படிக்கைப்படி உருவான தமிழ் மாகாணத்திற்கு திரு. பத்மநாபாதான் முதலமைச்சராக வந்திருக்க வேண்டுமென்று பத்திரிகை செய்திகளில் அறிந்து கொண்டேன். ஆனால் திரு. பத்மநாபா பதவிப் பொறுப்பு ஏற்க மறுத்துவிட்டார்.

அது அவருடைய தியாக உணர்வைக் காட்டுகிறது. என்னைப் பெரிதும் கவர்ந்தது. அதன்பின்னர்தான் அவரை அதிகமாக நேசிக்கலானேன்.

திரு. பத்மநாபாவும் அவருடைய புரட்சிகர முன்னணியும் இலங்கையிலிருந்து பிரிந்து வாழும் தனி ஈழ நாட்டைத்தான் விரும்பினர். அதற்காக ஆயுதப் புரட்சியிலும் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார் திரு. பத்மநாபா. ஆயினும் ராஜீவ்காந்தி-ஜெயவர்த்தனா உடன்படிக்கையை ஏற்றுக்கொண்டு தன் அணியினரிடமிருந்து ஆயுதங்களை இந்திய அமைதிப்படையிடம் ஒப்படைக்க முன்வந்தது ஈழத் தமிழரிடம் நல்லெண்ணமுடைய இந்தியர் அனைவருக்கும் மகிழ்ச்சியைத் தந்தது.

அவர் கொண்ட அரசியல் கொள்கைகளையும், அவர் நம்பிக்கை வைத்திருந்த ஆயுதப் புரட்சியிலும் எனது நிலை எதுவாகினும் தமிழினத்தின் உரிமைவாழ்வில் அவர்கொண்டிருந்த உறுதி என்னை பெரிதும் கவர்ந்தது.

திரு. பத்மநாபா அரசியலில் இடது சாரி மனப்பான்மை உடையவர் என்பதனாலும் அவரை நேசித்தேன். இந்திய தமிழகத்தின் மகளை மணந்து என் தாயகத்தின் மாப்பிள்ளையாக வாழத் தொடங்கிய நேரத்திலேயே அவரது வாழ்க்கை முடிந்துவிட்டது.

திரு. பத்மநாபா பிரேதத்தின் மீது மலர் மாலை வைத்து இறுதி அஞ்சலி செய்தபோது அவரது வீரத் திருமுகத்தைக் கண்டு கண்கலங்கினேன். உடலின் மீது மாலை வைக்கவும் கைகள் நடுங்கின.

திரு. பத்மநாபா தியாகத்தின் மீது ஆணையிட்டு ஈழத் தமிழ் போராளிகளை யான் வேண்டுவது ஒன்றுண்டு அது, ஒன்றுபடுங்கள் என்பதேயாகும். மாவீரர் பத்மநாபாவுக்கு எனது அஞ்சலி உரித்தாகுக.

எம்.வி. சுந்தரம்

2009-08-11T00:30:00.000+05:30

கொள்கை வேறுபாடுகளை அரசியல் குரோதமாகப் பார்க்காதவர்

எம்.வி. சுந்தரம், இந்திய விடுதலை இயக்கப் போராளி

ஈழமக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி முன்னாள் செயலாளர் நாயகம் க. பத்மநாபாவின் 39வது பிறந்த நாளான 1990 நவம்பர் 19ல் அவரது நினைவு மலர் வெளிவரப் போவதாக அறிந்து, இந்திய விடுதலை இயக்கப் போராளிகளில் ஒருவனான என் நினைவுகள் சிலவற்றை மறைந்த மாவீரன் தோழர். கே. பத்மநாபா நினைவாக சமர்ப்பிக்கின்றேன்.

இலங்கை தமிழ் இன மக்களின் உரிமைகளுக்காகப் போராடிவரும் விடுதலை இயக்க அமைப்புகள் பல சென்னையில் இருந்து வருவதால் நானும் ஒரு விடுதலைப் போராளி என்ற தோழமை உணர்வோடு, அந்த அமைப்புத் தலைவர்களுடனும் ஊழியர்களுடனும் உறவு கொண்டு உரையாடி வந்தேன். அவ்வாறு நான் நேரில் சென்று பார்த்தவர்களில் தோழர். கே. பத்மநாபாவும் ஒருவர்.

பாதிப்புக்குள்ளாகி, எனக்கிருந்து வந்த அரசியல் பொறுப்புகள், சமுதாயப் பணிகள் பலவற்றிலிருந்து முழுமையாக விடுவித்துக் கொண்டு தற்போது மருத்துவ சிகிச்சையில் இருந்து வருகின்றேன்.

இந்திய விடுதலைப் போராளியான என்னை மறவாது பாச உணர்வுடன் அடிக்கடி நானிருக்கும் இடம் தேடிவந்து என்னுடைய கருத்துக்களை அமைதியாகக் கேட்டு மிகவும் அகமகிழ்ந்து விடைபெற்றுச் செல்லும் உன்னதமான ஒரு இளைஞர் தோழர் கே. பத்மநாபா. நான் எழுதிய விடுதபை; போராளியின் வாழ்க்கைப் பயணம் என்ற நூலை என்னிடம் நேரில் வாங்க வேண்டும் என்று வந்த ஒரு அரசியல் பண்பாளர். யார்க்கும் எளியனாய், யார்க்கும் வலியனாய், யார்க்கும் அன்பனாய், யார்க்கும் இனியனாய் வாழ்ந்திட விரும்பி அதனையே வாழ்க்கையாக கொண்டவர் தோழர் பத்மநாபா என்று உணர்ந்தேன்.

ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணியின் அரசியல் கொள்கை, அரசியல் நிலைப்பாடு பற்றி பிறர் என்ன கூறுகிறார்கள் என்று அறிந்துக்கொள்ள பிறர் கூறும் அரசியல் கருத்துக்கள் பற்றி உன்னிப்பாகவும், அடக்கமாகவும் கேட்டு கிரகித்துக் கொள்ளும் தன்மை உடையவர் தோழர் பத்மநாபா என்ற உண்மையைக் காண முடிந்தது.

சோஷலிஸ சமுதாயப் பற்றுதலும், இந்திய வெளிநாட்டுக் கொள்கையின் மீது பற்றுதலும், ஜனநாயக ஆர்வமும் உள்ளவர். கொள்கை வேறுபாடுகளை அரசியல் குரோதமாகக் கருதிவிடக் கூடாது என்ற நிதானமான தெளிவான நிலைபாடு உள்ளவர்.

இலங்கையில் உள்ள தமிழ் இன மக்களும், சிங்கள இன மக்களும் சமத்துவமாக வாழும் ஜனநாயக அரசியல் அமைப்பு உருவாக்கப்பட வேண்டும். இதற்கு எதிராக இலங்கை அரசியல் ஆதிக்க வெறியர்கள் இனவெறிக் கலவரங்களைத் தூபமிட்டு வளர்த்து வருகிறார்கள் என்பதே தோழர் பத்மநாபாவின் கருத்து என்பதை அவரிடம் நடத்திய உரையாடல்களிலிருந்து நான் தெரிந்து கொண்டேன்.

அதே போன்று, இலங்கையில் உள்ள தமிழ் இன மக்களின் உரிமைகளுக்காக - ஜனநாயக சம நிலைக்காக - தமிழர், சிங்கள மக்களின் ஒற்றுமைக்காக போராடி வரும் அரசியல் விடுதலை இயக்க அமைப்புகள் ஒன்று சேர்ந்து செயல்பட வேண்டும் என்ற நாட்டமும், செயல்பாடும் உள்ளவர். அதே சமயம் ஜனநாயக வாக்குரிமை மூலமாக வெற்றி காண முடியும் என்ற நம்பிக்கையும் உள்ளவர். இதனையே தமிழக முதல்வர் முன்பு வைத்த பிரேரணை பின்வருமாறு கூறுகிறது.

இலங்கைத் தீவில் வாழுகின்ற தமிழ் பேசும் மக்கள் ஜனநாயக உரிமைகளுடனும், சுதந்திரமாகவும், சுயாட்சி அதிகாரங்களுடனும் வாழுவதற்குரிய நிலைமைகளை ஏற்படுத்தும் முகமாக திட்டவட்டமான அரசியல் தீர்வு ஒன்று முழுமையாகவும், முறையாகவும் உருவாக்கப்பட்டு நிறைவேற்றப்பட வேண்டும் என்று பிரேரணை தெளிவு படுத்திக் கூறுகிறது.

மேலும், அதிகாரப் பரவலாக்கல் என்ற தலைப்பில் அனைத்து விவகாரங்களிலும் இந்திய மாநில அரசுகளும் இருக்கக்கூடிய அதிகாரங்களுக்கு குறையாத அளவு வடக்கு கிழக்கு மாகாண அரசிற்கு அதிகாரங்கள் பரவலாக்கப்படல் வேண்டும். நிர்வாக, நிதி உறவுகளும் இந்திய மத்திய, மாநில அரசுகளுக்கிடையில் உள்ள அளவிற்குக் குறையாது இருத்தல் வேண்டும் என்று ஸ்தூலமாக விளக்கப்படுகிறது.

ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி இந்திய-இலங்கை சமாதான ஒப்பந்தத்தை ஏற்று அமுல் நடத்தவே வடக்குகிழக்கு மாகாண அரசாங்கத்தை ஏற்றுக் கொண்டு செயல்பட்டதாகவும், அதன் விளைவாக 600க்கும் மேற்பட்ட முன்னணி உறுப்பினர்களைத் தியாகம் செய்ய நேரிட்டது என்றம் பெருமையுடனும் அமைதியுடனும் தோழர் கே. பத்மநாபா தன் உரையாடலில் கூறுவார்.

இத்தகைய அரசியல் பண்புள்ள தோழர் பத்மநாபா இந்திய அரசியல் சட்டம் உதயமானபிறகு, 1951 நவம்பர் 19-இல் இலங்கை யாழ்ப்பாணத்தில் காங்கேசன்துறை என்ற இடத்தில் திரு. கந்தசாமி அவர்களின் புதல்வனாகப் பிறந்தார்.

1989ஏப்ரல் 10ல் சென்னையில் திரு. ஏ.ஈ.சுப்பிரமணியம் என்பவரின் புதல்வி செல்வி ஆனந்தியை மணந்தார். திருமணமாகி பதினான்கு மாதங்கள்தான் நிறைவு பெற்றன. சம்பந்தி என்ற உறவுள்ளவர் சென்னை நகரில் 1990 ஜுன் மாதம் 19ம் தேதியன்று அவரது இல்லத்தில் சுடப்பட்டு இறந்தார். சோகம் சென்னை நகரைக் கவ்வியது.

கொலை மேற்கொண்டொரின் கொடிதே அலைமேற்கொண்டு அல்லவை செய்து ஒழுகும் வேந்து என்று குறள் நெறி கூறுகிறது. ஆம், அரசியல் அதிகார ஆதிக்க வெறியால் இலங்கை அரசு தமிழ் இன மக்களுக்கு அநீதி விளைவித்தது. எதிராக சிங்கள இனவெறியைத் தூபமிட்டு வளர்த்தது. தமிழ் மக்களின் சுதந்திர ஜனநாயக உரிமைகளைப் பெறவிடாது அடக்குமுறைக் கொடுமைகள் செய்தது. இத்தகைய அரசின் அரசியல் நடவடிக்கை, அன்று சிங்கள இனவெறிக் கொலைஞரை விட மிகக் கொடுமையாக இருந்தது. இதனால் தமிழ்மொழி - இனப்பாச - வரலாற்று மரபு எனும் உணர்வோடு இலங்கையிலிருந்து அகதிகளாக அன்று வெளியேறிய இலங்கை தமிழ் இன மக்களுக்கு உதவிட இந்திய மக்களும், தமிழ் மக்களும் முன் வந்தனர்.

அவ்வாறு தமிழ் நாட்டிற்கு வந்த பல்வேறான அரசியல் விடுதலை இயக்கத் தலைவர்களில் தோழர் கே. பத்பநாபா ஒருவர். இவரின் சம்பந்தி உறவு நாடாக தமிழகம் மாறியது - அவரின் திருமணத்திற்குப் பிறகு. ஆனால் மறுவீடு வந்த மணமகனை பிணமகனாக படுபாதக கொலைஞர்களால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார். தமிழ் மக்கள் தலை குனிந்தனர்.

அந்தோ! இலங்கை சிங்கள இனவெறி கொடிது! அதனிலும் கொடிது இனவெறித் தூபமிட்டு கொடுமை செய்திடும் இலங்கை அரசு. அதனிலும் கொடிது இன்றைய தமிழ் நாட்டில் பரவலாக அஞ்ஞாதவாசம் செய்து வரும் மனிதத் தன்மையும், மனித நேயமும் இல்லாத பாதக பயங்கரவாதம். தமிழினப் போர்வையில் பதுங்கிய பயங்கர கொலை பாதகர்களின் நடைமுறைச் செயல்பாடு.

புவிமிசைத் தருமமே அரசியல் அதனிலும், பிற இயல் அனைத்திலும் வெற்றி தரும் என வேதம் சொன்னதை முற்றும் பேண முற்பட்டு நின்றார் ? பாரத மக்கள்.

இதனால் படைஞர் தம் செருக்கொழிந்து உலகில்
அறம் திறம்பாத கற்றோர் தலைப்படக் காண்போம்

என்று வெண்சங்கு ஊதிய பாரதி காணும் பாரத நாட்டில் அதிலும் வள்ளுவன் தன்னை உலகினுக்கே தந்து வான்புகழ் கொண்ட தமிழ்நாட்டில்

மனிதர்களைக் கொலை செய்வதே அரசியல் தொழிலாகக் கொண்டுள்ள புலையர்கள், உன்னத இளைஞர் தோழர் பத்மநாபாவையும் விடுதலை இயக்கத் தோழர்கள் சிலரையும் கொலை செய்துவிட்டார்கள். இத்தகைய சிந்தனையோடு மனக்கவலையில் மூழ்கினேன்.

கொலை வினயராகிய மாக்கள் புலைவினயர்
புன்மை தெரிவாரகத்து என்ற குறள் நெறி கொலைபாதகர் பற்றி இனம் காண வைத்தது.

வாழ்க! தோழர் பத்பநாபாவின் தியாகம்!

வி.ஏ. கந்தசாமி

2009-08-11T00:27:00.000+05:30

இணையற்ற தலைவர்

வி.ஏ. கந்தசாமி, பொதுச் செயலாளர், ஈழத் தொழிற்சங்க சம்மேளனம்

சர்வதேச முற்போக்கு சக்கதிகளின் தொடர்புகளாலும், இலங்கை இந்திய முற்போக்கு, புரட்சிகர இயக்கங்களுடனான கலந்துரையாடல்களாலும், பல்வேறு நாடுகளின் விடுதலைப் போராட்ட அனுபவங்களாலும், மக்கள் தொடர்பாலும், போராட்ட அனுபவத்தாலும் உருவாக்கப்பட்ட தன்னிகரற்ற தலைவர் தோழர் பத்பநாபா

தோழர் பத்மநாபாவும் அவருடன் பதின்மூன்று தோழர்களும் கோடம்பாக்கத்தில் கோரமாக படுகொலை செய்யப்பட்டதாக வானொலி பத்திரிகைகள் செய்தி வெளியிட்டபோது முற்போக்கு மனித குலம் அதிர்ச்சிக்கு உள்ளாகியது. இதனால் தமிழ்நாட்டுக்கு தீராத களங்கம் ஒன்று ஏற்பட்டு விட்டது.

தோழர் பத்பநாபா தான் பிறந்து வளர்ந்த நாட்டை நேசித்தது போலவே இந்தியாவையும் நேசித்த ஒருவர். இந்தியா, ஈழத்து மக்களின் விடுதலைப் போராட்டத்திற்கு நேசக் கரம் நீட்டும் என்பதில் அசையாத நம்பிக்கை கொண்டவர். அப்படியான ஒருவருக்கு இந்தியாவை நம்பி வந்த இடத்தில் இப்படியான துயரச் சம்பவம் நடந்தது என்பது இந்தியாவையும் இந்திய மக்களையும் பெருமளவு பாதிக்கும் சம்பவமாகவே அமைந்து விட்டது.

தோழர் நாபா இந்தியாவில் ஏராளமான நண்பர்களைப் பெற்றிருந்தார். தமிழ்நாட்டில் அவர் சந்திக்காத பிரமுகர்களோ மக்கள் அணியினரோ இல்லை என்றே சொல்லலாம். அன்னாரின் மறைவுக்கு அஞ்சலி தெரிவித்து இரங்கற் செய்தி வெளியிடாத மக்கள் இயக்கங்களே இல்லை எனலாம்.

அவருக்கு இறுதி அஞ்சலி செலுத்த இலட்சக்கணக்கான மக்கள் நீண்ட கியூ வரிசையில் காத்திருந்ததும், இறுதி ஊர்வலம் நடந்தபோது வீதியின் இருமருங்கும், வீட்டு மாடிகளிலும், கூரைகளிலும் மக்கள் சோகம் படிந்த முகத்துடன் திரண்டிருந்து தமது துயர அஞ்சலியைத் தெரிவித்ததும் அவருக்கு தமிழக மக்களோடு இருந்த நெருக்கத்தை எடுத்துக் காட்டியது.

தோழர் பத்பநாபா ஈழமக்களின் பெரும் மதிப்பிற்குரிய தலைவராக மட்டுமல்லாமல், ஈழ விடுதலை இயக்கங்களின் தலை சிறந்த தலைவராகவும் விளங்கினார். ஈழவிடுதலை இயக்கங்களை ஒரே அணியில் ஒன்றுபடுத்த பலமுறை முயற்சி செய்தார். அவரின் இடையறா முயற்சியின் பயனாக ஏற்பட்ட ஐக்கியம் தான் திம்பு பேச்சுவார்தையின் போது ஈழவிடுதலை இயக்கங்கள் அத்தனையையும் தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி உட்பட - ஒரே குரலில் பேச வைத்தது.

அன்று இந்தியாவோ ஸ்ரீலங்கா பேரினவாதிகளோ இந்த ஒற்றுமைக்கு எதிராக எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. இதைச் சீர்குலைத்து, சகோதரப் போராளிகளையும் இயக்கங்களையும் தலைவர்களையும் அழித்தொழிக்கும் மிலேச்சத்தனமான செயல்தான், ஈழ மக்களின் விடுதலைப் போராட்டத்தை திசை திரும்பச் செய்தது. இதனால் பேரழிவுக்கும் துன்ப துயரத்துக்கும் உள்ளானது ஈழத்து மக்களே.

தோழர். நாபா ஈழத்து மண்ணில் கால் பதிக்காத இடமே இல்லை எனலாம். தாழ்த்தப்பட்ட ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் வாழும் பகுதியாக இருந்தாலும் சரி, கிராமப்புற கூலி விவசாயிகள் வாழும் பகுதியாக இருந்தாலும் சரி, வடக்கு கிழக்கு மாகாணத்தின் மூலை முடுக்குகள் எல்லாம் அவர் தன் கால் தடங்களைப் பதித்திருந்தார்.

மலையக மக்கள் மத்தியில் வாழ்ந்து அவர்களின் பிரச்சினைகளைப் புரிந்து கொண்ட ஒருவர், ஈழவிடுதலை இயக்கங்கள் மத்தியில் இருந்தார் என்றால் அது தோழர் பத்மநாபா ஒருவராகவே இருக்கும். சிறிமா-சாஸ்திரி ஒப்பந்தத்தால் வலுக்கட்டாயமாக இந்தியாவுக்குத் திருப்பி அனுப்பப்பட்ட அகதிகளான மலையத் தமிழர்களின் புனர்வாழ்வுக்காக அவர் முழு மூச்சாகப் பாடுபட்டார்.

தமிழ் மாணவர் பேரவை, தமிழ் இளைஞர் பேரவை மூலம் தமது அரசியல் வாழ்வை ஆரம்பித்த தோழர் பத்மநாபா தமிழின வெறியராக ஒருபோதும் இருந்ததில்லை.

தென்னிலங்கையில் முற்போக்காளர் மத்தியிலும் அவர் வேலை செய்து வந்ததால், ஸ்ரீலங்கா அரசை கவிழ்க்க சதி செய்ததாக தோழர் பத்மநாபாவை முதன்மைப்படுத்தி சிங்களத் தோழர்களும் உட்பட்ட 23 பேருக்கு எதிராக ஸ்ரீலங்கா அரசு சதி வழக்கொன்றை உருவாக்கியது. அந்த வழக்கில் இருந்து சாகும்வரை தோழர் பத்பநாபா விடுவிக்கப்படவே இல்லை. இதுவும்கூட அவரது விரிவடைந்த பார்வைக்கும் புரட்சிகர செயல்பாட்டுக்கும் எடுத்துக்காட்டாகும்.

தோழர். பத்மநாபாவின் ஆரம்பகால அரசியல் அனுபவங்கள் ஸ்ரீலங்கா பேரினவாத அரசின் சிறை ஒடுக்குமுறைக்கெதிரான மாணவப் பிராய இன உணர்வு சார்ந்ததாகவே இருந்தது. ஸ்ரீலங்கா ஆயுதப்படைகளால் கைது செய்யப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, வீட்டாரின் நிர்ப்பந்தத்தால் உயர் கல்விக்காக இங்கிலாந்து செல்ல வேண்டி ஏற்பட்டது. இது இவரின் அரசியல் வாழ்வில் ஆழ அகலப் பார்வையை உருவாக்கியதெனலாம்.

அன்று லண்டனில் இருந்து ஈழத்தவர்களுடன் இணைந்து ஈழப்புரட்சி அமைப்பில் செயல்பட்டார். பாலஸ்தீன விடுதலை இயக்கம், ஆப்பிரிக்க விடுதலை இயக்கங்கள், இன்னும் பல்வேறு விடுதலை இயக்கங்களுடனான தொடர்புகள் அவருடைய ஈழ விடுதலை போராட்ட உணர்விற்கு புதிய அணுகுமுறைகளைச் சேர்த்தது. இதன் காரணமாக அவர் பாலஸ்தீன விடுதலை இயக்தக்தில் ஒரு பிரிவின் உதவியுடன் லெபானனில் ஆயுதப் பயிற்சி பெற்றார்.

ஈழப்புரட்சி அமைப்பில் ஏற்பட்ட முரண்பாடுகள், தேக்க நிலைமைகள் காரணமாக 1981ஆம் ஆண்டு நடந்த மகாநாட்டில் ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி உருவாகியது. அதன் வேலைத்திட்டத்தின் அடிப்படையில், ஈழ மாணவர் பொது மன்றம் உட்பட கிராமியத் தொழிலாளர், வாலிபர், பெண்கள் மத்தியிலும், பெருந்தோட்டப் பாட்டாளிகள் மத்தியிலும் வெகுஜன அமைப்புகளைக் கட்டுவதில் தோழர் நாபாவும், அவருடனிருந்த தோழர்களும் பெரும் வீச்சுடன் செயற்பட்டார்கள். 1984ஜுனில் நடைபெற்ற ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணியின் முதலாவது காங்கிரசில் தோழர் பத்பநாபா செயலாளர் நாயகமாகத் தெரிவு செய்யப்பட்டார். தன்னலங் கருதாத அவருடைய செயலாற்றும் திறன் இயக்கத்தில் உள்ள அனைவராலும் மதிக்கப்பட்டது. அவர் தோழர்களுக்கும் மக்களுக்கும் தெம்பூட்டுவதில் எடுத்துக்காட்டாக விளங்கினார்.

மரணித்த தியாகிகளின் குடும்பங்களைச் சென்று சந்தித்து அவர்களின் கஷ்ட நஷ்டங்களைக் கேட்டறிந்து, முடிந்தவரை அவற்றை எல்லாம் தீர்த்து வைக்கும் கடமையை எப்போதும் முதன்மையானதாய் கருதி செயலாற்றினார். தோழர் பத்பநாபா மக்களை நேசித்த மகத்தான மனிதர்.

போராட்ட காலங்களிலும் சமாதான காலங்களிலும் மக்களுக்கு பேரிழப்புகள் ஏற்படாவகையில் வழிமுறைகளை வகுத்தளிப்பதில் கண்ணும் கருத்துமாக இருந்தார். நம்மத்தியில் வாழ்ந்துவரும் முஸ்லீம் சகோதரர்களின் அபிலாஷைகளைப் புரிந்துகொண்டு, அவர்களையும் அரவணைத்துச் செல்வதில்தான் ஈழவிடுதலையின் வெற்றி தங்கியுள்ளது என்பது அவரின் அசைக்க முடியாத கருத்தாக இருந்து வந்தது.

செல்வா-பண்டா உடன்படிக்கை, டட்லி செல்வா உடன்படிக்கைகள் தமிழினப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வாக, போராட்ட காலங்களில் சிங்களப் பேரினவாதத் தலைவர்களால் கருத்தளவில் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டபோதும், பௌத்த சிங்கள இன வெறியர்களினது எதிர்ப்புக்கு அஞ்சி கிழித்தெறியப்பட்ட நிகழ்வுகளே ஈழப்போராட்ட வரலாறாகும்.

சிறீலங்கா ஆக்கிரமிப்பு யுத்தமும், ஈழ விடுதலைப் போராட்டமும் ஒரு நெருக்கடியான காலகட்டத்தை அடைந்தபோது, இந்திய இலங்கை சமாதான ஒப்பந்தம் ஒன்று ஈழப் பிரச்சினைக்கு தீர்வாக இலங்கை, இந்திய அரசுகளால் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட போதுதான், ஈழத்து மக்கள் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டார்கள். இனியாவது இந்தியா தலையிட்டு இந்தப் பிரச்சினைக்கு சரியான தீர்வைக் காண உதவும் என நம்பினார்கள். இந்த ஒப்பந்தத்தை மற்ற விடுதலை இயக்கங்களைப் போலவே விடுதலைப் புலிகளும் ஆரம்பத்தில் ஏற்றுக்கொண்டு எமது இராணுவ அமைப்பு கலைக்கப்பட்டு விட்டது. இருப்பது அரசியல் அமைப்பு மட்டும்தான் எனப் பகிங்கிரமாக அறிவித்தார்கள். குமரப்பா புலேந்திரன் உட்படச் சிலர் உயிரிழந்ததைச் சாக்காக வைத்து இந்திய சமாதானப் படைக்கு எதிராக தேவையற்ற யுத்தம் ஒன்றை ஆரம்பித்து, ஈழ மக்களை மீண்டும் பேரழிவிற்கு இட்டுச் சென்றார்கள் விடுதலைப் புலிகள்.

இந்த மோசமான சூழ்நிலையில் இருந்து தமிழினத்தை விடுவிக்க யுத்த தந்திரேபாய ரீதியிலும் ராஜதந்திர ரீதியிலும் செயல்பட்டு, மாகாண சபைத் தேர்தல் மூலம் ஒன்றிணைந்த வடக்கு கிழக்கு மாகாணத்தில் - தமிழர் தாயத்தின் ஆட்சி அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றி, தமிழினம் தன்னைத்தானே ஆட்சி செய்யும் உரிமையை முதல் முறையாக சட்ட ரீதியாக வென்றெடுக்க வழிகாட்டியதில் தோழர் நாபாவின் இலட்சிய நோக்கும் தலைமைப் பண்பும் தெளிவாகத் தெரிந்தது. சகலரும் தோழர் பத்மநாபாதான் என எதிர்பார்த்த போது தோழர் வரதராஜப்பெருமாளை முதலமைச்சராக்கியதில், தோழரின் தன்னலங்கருதாத போக்கும் பரந்த மனப்பான்மையும் வெளிப்பட்டது. மறுபுறம் மக்களின் அனைத்து ஜனநாயக உரிமைகளையும் மதிக்காத புலிகள், தொழிற்சங்கவாதியுமான விஜயானந்தன், நவசமசமாஜக் கட்சியின் அரசியல் குழு உறுப்பினரும் தொழிற்சங்க வாதியுமான ஆ. அண்ணாமலை, தமிழாசிரிய சங்கத் தலைவராயிருந்த திரு. வணசிங்கா ஆகியோர் இதில் அடங்குவர்.

இந்த நிலைமைகள் ஈழத் தொழிலாளி வர்க்கம் செயலற்று, ஏனைய மக்களைப் போலவே உயிருக்கு அஞ்சி உருக்குலைந்த வர்க்கமாக மாறிக் கொண்டிருந்தார்கள். இந்த நிலைமையில் இருந்து விடுவித்து, போர்க்குணம் மிக்க தொழிலாளி வர்க்கமாக மீண்டும் அவர்களை அமைப்பு ரீதியாக ஒன்றபடுத்த, ஈழத் தொழிற் சம்மேளனத்தை உருவாக்குவதில், கட்டி வளர்ப்பதில் தோழர் நாபா பேராதரவு நல்கினார். இதனால் யாழ்ப்பாணம், கிளிநொச்சி, வவுனியா, திருகோணமலை, மட்டக்களப்பு அனைத்து மாவட்டத்திலும் தொழிலாளர்கள் புதிய தெம்புடன் முன்வந்து போராட்டததில் குதித்தனர்.

அதனால் பல கோரிக்கைகளை வென்றெடுத்ததுடன் புதிய சக்தி ஒன்றை ஈழ விடுதலை அரங்கில் பிரவேசித்தது.

தமிழ் மாநில அரசின் (வடக்கு கிழக்க மாகாண அரசு) அதிகாரம், தமிழினத்pன் பாதுகாப்பு ஆகிய விடயங்களில் மாகாண அரசை வழிநடத்தியதில், அதிகாரப் பரவலாக்கல் சம்பந்தமான 19 அம்சத் திட்டத்தை உருவாக்குவதிலும், அதை மாகாண அரசின் முன்வைத்து இந்தியா, இலங்கை ஆகிய இரு அரசுகளோடும் பேச்சுவார்த்தைகளைத் தொடங்குவதற்கும் தோழர் பத்மநாபா சகல முயற்சிகளையும் செய்தார்.

இலங்கை இந்திய சமாதான ஒப்பந்தம் மூலம் இந்தியாவில் உள்ள ஒரு மாநிலத்திற்கு உரிய அதிகாரங்களை தமிழ் மாநில அரசுக்கும் பெற்றுத் தருவதாகச் சொல்லப்பட்ட வாக்குறுதியை நிறைவேற்ற இந்திய அரசையும், சிறிலங்கா அரசாங்கத்தை, அதிகாரப் பரவலாக்கலை நிறைவேற்றி தமிழ் மாநிலத்திற்கு ஒப்புக் கொண்டபடியான அதிகாரம் உள்ள மாநிலமாக மாற உதவும்படி வற்புறுத்தவும் இது உதவியது. இது புலிகளுக்கும் சிறிலங்கா அரசுக்கும் இடையில் திரைமறைவில் நடந்து வந்த பேச்சுவார்ததைக்கு ஒரு நெருக்கடியான நிலையை தோற்றுவித்தது.

இதனால் அதிகாரப் பரவலாக்கலை நிறுத்தவும், மாகாண அரசுக்கு நெருக்கடியைக் கொடுக்கவும் எனத்திட்டமிட்டு, இந்திய சமாதானப் படையை வெளியேற்ற புலிகளும் சிறிலங்கா அரசும் குரல் கொடுக்க முடிவு செய்தனர். மாகாண அரசுக்கும் அதன் பாதுகாப்பு அமைப்புகளுக்கும் எதிராக கூட்டுத்தாக்குதலைத் தொடுக்கவும் தயாரானார்கள். சிறிலங்கா அரசும் விடுதலைப் புலிகளும் கூட்டுச்சேர்ந்து இந்திய சமாதானப் படையை வெளியேற்றி, தமிழ் மாநில அரசை செயலற்றதாக்கியதன் மூலம், தமிழினம் தன்னைத்தானே ஆளும் உரிமையை மீண்டும் குழப்பியடித்தன.

சிறிலங்கா பாராளுமன்றத்தில் தீர்மானத்தைக் கொண்டு வருவதன் மூலம், வடக்கு கிழக்கு மாகாண சபையும் கலைத்து சிறிலங்கா அரசாங்கம் தனது நோக்கத்தை நிறைவேற்றிக் கொண்டது.

விடுதலைப் புலிகளும், தமிழ் மக்களையும் அவர்களது சொத்துக்கள் அனைத்தையும் அழித்தொhழிப்பதற்கான யுத்தம் ஒன்றை மீண்டும் நடத்துகிறார்கள்.

ஈழ மக்கள் இன்று மீண்டும் இந்தியாவில் சகலதையும் இழந்து அகதிகளாக இலட்சக் கணக்கில் தஞ்சம் புகுந்து கொண்டு இருக்கிறார்கள். ஈழத்திலும் சிறிலங்காவிலும் அகதி முகாம்களிலும் பல இலட்சக்கணக்கில் அகதிகள் நிரம்பியுள்ளார்கள். தோழர் பத்மநாபாவும் கொலை செய்யப்பட்டு விட்டார். எமது மக்களின் சாதனைகள் அனைத்தும் தலைகீழாக்கப்பட்டு விட்டது. இலங்கை இந்திய சமாதான ஒப்பந்தத்தின் கதி என்ன, தோழர் நாபாவின் மறைவிற்கு சில மாதங்களின் முன்னால் ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணியின் இரண்டாவது காங்கிரசை கூட்டுவதற்கான தயாரிப்புக் கமிட்டியும் அமைக்கப்பட்டது. அவரின் சிந்தனை அனைத்தும் இரண்டாவது காங்கிரசைக் கூட்டுவதற்கான வழி வகை பற்றியே சிந்தித்தது.

ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி, அவர் நினைவை நிறைவு செய்யட்டும். தோழர் நாபாவினதும் ஈழ மக்களின் அபிலாசைகளையும் நிறைவு செய்ய கட்சியின் இனிவரும் காங்கிரஸ் மாநாடும் தோழர் நாபாவின் வழிகாட்டலில் வந்த தோழர்களும் சரியான திசை வழியில் மக்களுக்கு தலைமை வழங்குவார்கள் என நம்புகிறேன்.

ஏ.நல்லசிவன்

2009-08-11T00:24:00.000+05:30

போராளிகளை ஒன்றுபடுத்தப் போராடிய பத்மநாபா

ஏ.நல்லசிவன், செயலாளர், இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (மார்க்ஸ்சிட்)

ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணியின் பொதுச் செயலாளராக விளங்கிய மறைந்த தோழர் பத்மநாபா அவர்களின் 39 வது பிறந்த தினத்தையொட்டி அவரது நினைவிற்கு மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனினிஸ்ட் கட்சியின் சார்பில் எனது அஞ்சலியை செலுத்த விரும்புகிறேன்.

இலங்கையில் இன்று ஏற்பட்டுள்ள இனப் பிரச்சினைக்கு தீர்வு காணவும், தமிழ் மக்களின் சுயாட்சி உரிமைகளைப் பெறவும், அதே நேரத்தில் இலங்கை தேசிய ஒற்றுமைக்கும், ஒருமைப்பாட்டிற்கும் ஊறு விளைவிக்காமல் ஒரு சுமூகமான தீர்வு காணவும் விரும்பும் ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணியின் நோக்கங்களை தோழர் பத்மநாபா, பொதுச் செயலாளர் என்ற பொறுப்பை ஏற்று மிகுந்த சிரமங்களுக்கிடையில் நிறைவேற்றி வந்தார். ஒரு விடுதலை இயக்கத்தின் தலைவர் என்ற முறையில் மட்டுமல்லாது ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு, உழைக்கும் மக்களை சுரண்டலிலிருந்து விடுதலை பெறச் செய்வது, புரட்சிகர ஜனநாயக சிந்தனையுடன் பொதுவுடைமைச் சமூகத்தைப் படைக்க விரும்பிய ஒரு போராளி என்ற நிலையில் தனது வாழ்நாள் முழுவதும் பாடுபட்டு வந்தார்.

இலங்கைத் தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைக்கு ஜனநாயக வழியிலான தீர்வு காண அயராது பாடுபட்டு வந்த தோழர் பத்மநாபா, இளம் வயதிலேயே சக போராளிக் குழுவினாலேயே சுட்டுக் கொல்லப்பட்டது மிகவும் துரதிர்ஷ்டவசமானது. தேச ஒற்றுமையைப் பாதுகாப்பது, குறிப்பாக பாதிக்கப்பட்டுள்ள ஈழத் தமிழ் மக்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பது என்ற லட்சியத்துடன் இடதுசாரி இயக்கங்களுடன் ஒன்றிணைந்து போராடுவதே அதற்கு சரியான வழி என்ற தீர்க்கமான கண்ணோட்டத்துடன் தோழர் பத்மநாபா, தனது இயக்கத்தை வழிநடத்திச் சென்றார்.

எங்கள் கட்சி அலுவலகத்தில் வைத்து அவரை ஒருமுறை சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. இளம் வயதிலேயே ஒரு தீர்க்கமான சிந்தனையும், நிதானமாக பிரச்சினைகளை எடுத்து வைப்பது என்ற அவரது பாணியும் எங்களைக் கவர்ந்தது. ஒரு புரட்சியாளனுக்குரிய அத்தனை அம்சங்களையும் நிரம்பப் பெற்றவராக திகழ்ந்து வந்தார். இடைவிடாத போராட்ட வாழ்க்கையில், அன்றாடப் பிரச்சினைகளில் சக போராளிகளுக்கு வழிகாட்டியாகவும் விளங்கி, இந்த அமைப்பை உருவாக்கியதில் முன்னணியில் நின்றார் என்பதை அனைவரும் அறிவர்.

அனைத்துப் பிரச்சினைகளையும் சர்வதேச கண்ணோட்டத்துடன் ஆய்வு செய்து, இலங்கையில் தமிழர் விடுதலைக்காகப் போராடும் இதர அமைப்புகளுடன் சாத்தியமான அனைத்து வழியிலும் ஒற்றுமையைப் பேணிக்காக்க முயற்சிப்பது, நடைமுறைச் சாத்தியமான ரீதியில் பிரச்சினைகளைப் பரிசீலிப்பது ஆகிய ஆரோக்கியமான அம்சங்களை அவரது பேச்சிலும், நடைமுறையிலும் நம்மால் பார்க்க முடிந்தது.

மார்க்சிஸ்ட் கட்சியைப் பொறுத்தவரையில் இலங்கைத்தமிழர் பிரச்சினையில் ஒன்றுபட்ட இலங்கையில் அமையும் சுயாட்சி அதிகாரங்கள் கொண்ட தமிழ் மாநிலம் என்ற இலட்சியம் தான். இலங்கைத் தமிழர் பிரச்சினைக்கு ஒரு சரியான தீர்வு என தொடர்ந்து வலியுறுத்தி வந்துள்ளோம்.

இலங்கைத்தமிழ் மக்களிடையே. குறிப்பாக தமிழ் போராளிகளிடையே உள்ள வேற்றுமைகளையும், மோதுதல்களையும் பயன்படுத்தி பிரித்தாளும் கொள்கையை இலங்கை அரசு தொடர்ந்து கடைபிடித்த வருகிறது. ஆனால், இத்தகைய சூழ்ச்சிகளுக்கு ஆளாகாமல் இலங்கைத் தமிழ்ப் போராளிக் குழுக்களுக்கிடையில் ஒற்றுமையை ஏற்படுத்த தங்களால் இயன்ற அனைத்து முயற்சிகளையும் மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று மார்க்சிஸ்ட் கட்சி தொடர்ந்து வலியுறுத்தி வருகிறது.

இத்தகைய நிலையில் ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணியும் தோழர் பத்மநாபா அவர்களும் இலங்கைத் தமிழ் போராளிக் குழுக்களிடம் மட்டுமல்லாது இலங்கை மற்றும் தமிழ் நாட்டிலுள்ள இடதுசாரி ஜனநாயக இயக்கங்களுடன் தொடர்ந்து நெருக்கமான உறவை ஏற்படுத்திக்கொண்டு இலங்கைத் தமிழ் மக்களின் உரிமைகளை மீட்க அனைத்து வழிகளிலும் பாடுபட்டு வந்தார் என்பதை இத்தருணத்தில் நினைவு கூருவது பொருத்தமாக இருக்கும் எனக் கருதுகிறேன்.

தோழர் பத்மநாபா இன்று நம்மை விட்டுப் பிரிந்தபோதிலும், அவர் விட்டுச் சென்ற மகத்தான பணியினை இலங்கையிலுள்ள ஆயிரமாயிரம் முற்போக்கு ஜனநாயக உணர்வு கொண்ட இளைஞர்கள் நிறைவேற்றி முடிப்பார்கள் என நம்புகிறேன்.

தோழர் பத்மநாபாவின் 39வது பிறந்த தினத்தில் அவரை இழந்து துயருற்றிருக்கும் அவரது மனைவி மற்றும் அவரது குடும்பத்தினரின் துயரில் பங்கேற்பதுடன் தோழர் பத்மநாபாவின் பெயரும், புகழும் வரலாற்றில் நீடூழி வாழ விழைகிறோம்..

வாழப்பாடி இராமமூர்த்தி, எம்.பி.,

2009-08-11T00:21:00.000+05:30

காந்தி, லிங்கன், இந்திரா வரிசையில் தோழர் பத்மநாபா

வாழப்பாடி இராமமூர்த்தி, எம்.பி., தலைவர், தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் கமிட்டி

தேச விடுதலைக்குப் பாடுபட்ட மகாத்மா காந்தி அவர்கள் கொலைகாரன் ஒருவனால் வழிபாட்டு ஸ்தலத்திலேயே சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார். சமய வேறுபாடுகள் நீங்கி சகோதரத்துவம் தழைக்க வேண்டும் என்ற உயரிய கொள்கை அவரது உயிரை வாங்கியது.

நிறவெறி ஒழித்து அடிமை விலங்கொடித்து மனித சமுதாயத்தை உய்விக்கப் பாடுபட்ட அமெரிக்க ஜனாதிபதி ஆபிரகாம் லிங்கன் திரையரங்கு ஒன்றில் நிறவெறிக் கொடியவன் ஒருவனால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார்.

கண்மூடிப் பழக்கமெல்லாம் மண்மூடிப் போக வேண்டும் என்பதற்காக அறிவொளி பரப்பிய கிரேக்கத்தின் மாவீரன் சாக்ரடீஸ் சிறையில் விஷம் கொடுக்கப்பட்டு சாகடிக்கப்பட்டான்.

இந்திய ஒருமைப்பாட்டுக்கும் சமய ஒற்றுமைக்கும் மக்கள் நல்வாழ்வுக்கும் அரும்பாடுபட்ட அன்னை இந்திராகாந்தி அவர்கள் பட்டப்பகலில் பதைக்கப் பதைக்கச் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டார்.

இந்தத் தலைவர்கள் இறந்தும் இறவாப் புகழ் எய்திவிட்டனர். சரித்திரத்தின் ஏடுகளில் இடம் பிடித்து விட்டனர். அவர்களுடைய பூதவுடல் மறைந்தாலும், அவர்களுடைய கொள்கைகள் உலகத்தின் மூலை முடுக்கெல்லாம் எதிரொலித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. அவர்களுடைய கொள்கைகள் வெற்றிநடை போட்டு வருகின்றன.

அவர்களது வரிசையில் இடம்பெற்றுவிட்டார் அமரர் பத்மநாபா. 39 வயதே நிரம்பிய தோழர் பத்மநாபா அவரது அரசியல் எதிரிகளால் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டார். அவரோடு அவரது ஏனைய தோழர்கள் 12பேர் படுகொலைக்கு ஆளானார்கள். ஈழ மண்ணில் பிறந்து வளர்ந்த அந்த இளைஞர்கள் தமிழ்நாட்டு மண்ணில் பிணமானார்கள்.

தமிழ்நாட்டு அரசியல் வரலாற்றில் இந்தச் சோக வரலாறு அழியாத கறையை ஏற்படுத்தி விட்டதை எண்ணி எண்ணி தமிழன் தலைகுனிய வேண்டிய நிலையை ஏற்படுத்தி விட்டது.

துடைத்தெறிய முடியாத கறை தமிழ் மண்ணுக்கு ஏற்பட்டுவிட்டதை எண்ணி வேதனைப்படுகிறேன். பகைவனுக்கும் அருள் பாலிக்கும் தமிழ்ப்பண்பாடு இந்தச் சோகச் சம்பவத்தால் களங்கம் கண்டுவிட்டது.

இலங்கை அரசாங்கத்தின் இனவாதக் கொள்கை தோழர் பத்மநாபா அவர்களை புரட்சி வீரனாக மாற்றியது. மாணவப் பருவத்திலேயே இலங்கையின் இனப்படுகொலைகளைக் கண்டு மனம் கொதித்துப்போனார். மாணவர் இயக்கத்தில் இரண்டறக் கலந்து இலங்கையின் இனவெறிக் கொள்கைக்கு எதிராகப் போர்க்கொடி உயர்த்தினார். அவரது மாணவர் இயக்கம் தமிழர் அரசியலில் பெரும்பங்கு வகித்தது.

1974ஆம் ஆண்டு யாழ்ப்பாண நகரத்தில் நடைபெற்ற முதல் உலகத் தமிழர் மாநாட்டில், மாநாட்டுப் பந்தலிலேயே 9 தமிழர்கள் இலங்கை அரசின் காவல்துறையினரால் பதைக்கப் பதைக்கச் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டனர்.

இந்தக் கோரப் படுகொலை இளைஞர் பத்மநாபா உள்ளத்தில் கனலை ஏற்படுத்தியது. இலங்கை அரசாங்கத்தின் இனவெறியை எதிர்த்துப் போராட வேண்டும் என்ற உணர்வையும் அது ஏற்படுத்தியது.

தனது இலட்சியத்தை நிறைவேற்ற தோழர் பத்மநாபா இலங்கை மண்ணில் முதன் முதலாக ஈழ விடுதலை அமைப்பை உருவாக்கினார். இலங்கை அரசுக்கு எதிராக ஆயுதம் தாங்கிய போராட்டத்தின் மூலம் தமிழ் மண்ணை மீட்பது என்பது தான் அவரது திட்டம், கொள்கை.

கல்வி கற்க இலண்டன் மாநகரம் சென்ற தோழர் பத்மநாபா அங்குள்ள ஈழப் புரட்சி அமைப்புடன் தொடர்பினை ஏற்படுத்திக் கொண்டார். புரட்சித் தீ அவரது உள்ளத்தில் கொழுந்து விட்டெரிந்து கொண்டிருந்தது.

களத்தில் நின்று போரிடுவதற்குப் போதுமான பயிற்சிதேவை என்று கருதிய தோழர் பத்மநாபா லெபனான் நாட்டில் பாலஸ்தீன விடுதலை அமைப்பின் மூலம் முறையான போர்ப் பயிற்சியும் பெற்றார்.

இலங்கை தோட்டத் தொழிலாளர்களோடும், தொழிற் சங்கத் தலைவர்களோடும் அவருக்கு ஏற்பட்ட தொடர்பு காரணமாக இலங்கைத்தமிழர் பிரச்சனைக்குத் தீர்வுகாண முழுப்புரட்சி ஒன்றுதான் ஒரே வழி என்ற சிந்தனை அவரிடம் மேலோங்கி வளர்ந்தது.

இலண்டன் நகரத்தைத் தலைமைப் பீடமாகக் கொண்டு செயல்பட்டுவந்த ஈழப் புரட்சி அமைப்பு தனது இலட்சியத்தை அடைய முடியாது என்று உணர்ந்தவர்கள் 1981 ஆம் ஆண்டு மாநாடு நடத்தி புதிய கட்சி ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி என்ற அமைப்பினை உருவாக்கினார்கள். பின்னர் தோழர் பத்மநாபா அவர்கள் அதன் செயலாளர் நாயகமாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். மீண்டும் 1984 ஆம் ஆண்டு அவரே அந்த அமைப்பின் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். இராணுவ ரீதியான ஓர் அமைப்பையும் உருவாக்கி களத்தில் நின்று போராடினார்.
தமிழ்நாட்டு அரசியல் கட்சிகள் அவரது விடுதலைப் போராட்டத்துக்கு ஆதரவு அளித்து வருவது குறித்து அவர் மகிழ்ச்சி அடைந்தாலும் தமிழ்நாட்டில் பிரிவினை சக்திகள் வளர்வதையும், அதற்குத் தீனி போட்டு வளர்க்கும் தலைவர்களையும் அவர் ஒருபோதும் ஆதரித்ததில்லை.

இந்தியாவின் ஒத்துழைப்போடுதான் தமிழர் பிரச்சினைக்கு தீர்வுகாண முடியும் என்று அவர் உறுதியாக நம்பினார்.

அவரது மரணம் விடுதலை இயக்கத்துக்கு ஈடுசெய்ய முடியாத இழப்பாகும். மறைந்த தோழர் பத்மநாபா தமிழர் நெஞ்சங்களில் எல்லாம் நீங்காத இடம் பெற்று என்றென்றைக்கும் நிலைத்து நிற்பார் என்பதில் ஐயமில்லை.

வாழ்க அமரர் பத்மநாபா புகழ்.

ப.மாணிக்கம்

2009-08-11T00:18:00.000+05:30

தீர்க்கதரிசனமுள்ள புரட்சிக்காரர்

ப.மாணிக்கம், மாநிலச் செயலாளர், இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி

தோழர் பத்மநாபா 19.6.90ல் எதிர்பாராத துப்பாக்கிச் சூட்டிற்கு இலக்காகி தனது 12 தோழர்களுடன் மறைந்தது அதிர்ச்சியளித்தது. நினைக்குந்தோறும் வேதனை தருகின்றது. பத்மநாபா தமிழகத்தில் அடைக்கலம் புகுந்தவர். இந்திய இலக்கியங்களிலும், தமிழ் இலக்கியங்களிலும் அடைக்கலம் புகுந்தோர்க்கு நமது உயர் கொடுத்தேனும் பாதுகாப்பு தரவேண்டும் என்பது பண்பாடாக இருந்து வருகிறது. அடைக்கலம் புகுந்தவர் பாதுகாப்பற்ற நிலையில் மரணமடைந்தார் என்பதோடு, கொன்றவர்கள் பிடிபடவுமில்லை, தண்டிக்கப்படவுமில்லை. தமிழ்நாட்டின் மீது கறைபடிந்து விட்டது.

பத்மநாபாவின் வாழ்க்கை தன்னலமற்றதுளூ தியாகங்கள் நிறைந்தது. ஆழ்ந்த சிந்தனையும், அடக்கமும் அவர் தீர்க்க தரிசனமுள்ள புரட்சிக்காரர் என்பதை எடுத்துக்காட்டியது. ஒன்றுபட்ட இலங்கையில் ஈழத்தமிழ் மக்கள் உரிமையோடும், பாதுகாப்போடும் வாழ, ஒன்றிணைந்த அரசியல் இயக்கம் காண பாடுபட்டவர்.

ஈழமக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணியின் செயலாளர் நாயகமாக இருந்து வந்தவர். இது அவருடைய திறமை, தியாகம், உழைப்புக்குக் கிடைத்த அங்கீகாரம். அவர், அவரது தோழர்களால் நேசிக்கப்பட்டார். அவர் தன் தோழர்களோடு ஒன்றிணைந்து வாழ்ந்தார். சில சந்தர்ப்பங்களில் இலங்கை அரசியல் நிலைமை பற்றியும், ஈழ மக்கள் விடுதலைக்காகவும் நடக்கும் போராட்டங்களில்; ஏற்பட்டுள்ள பிரச்சினைகள் பற்றியும் என்னுடன் விவாதித்தார். அவர் பிறர் கருத்துக்களை கேட்டறிவதில் அதிக கவனம் செலுத்துவார். தனது கருத்துக்களை நல்ல சிந்தனையோடு சுருக்கமாகத்தான் குறிப்பிடுவார். இது அவரது சிந்தனைத் தெளிவை புலப்படுத்தியது.

ஈழத்தமிழர்கள் மத்தியில் பாடுபட்டு வந்த அரசியல் இயக்கங்களை போராளிகளின் அமைப்புகளை ஒன்றிணைப்பதில் ஓர் அணியில் கொண்டு வருவதற்கு அரும்பாடுபாட்டார். இதில் அவருக்கு பல சோதனைகள் ஏற்பட்டன. நம்பிக்கை இழக்காமல், சளைக்காமல் பாடுபட்டார். அவர் சுடப்படாமலிருந்தால் அவர் தொடர்ந்து இதற்கான முயற்சிகளை மேற்கொண்டு வெற்றியும் கண்டிருப்பார். ஈழ மக்கள் பிரச்சினைக்கு அரசியல் தீர்வுதான் வழி என்பதை உறுதியாக நம்பி, போராடுவதுதான் அவருக்கு நாம் செலுத்தும் காணிக்கையாகும். ஈழமக்களுக்கு, வரலாற்றுச் சோதனைகள், இலங்கை வாழ் சகல மக்களுக்கும் சோதனைகள் இன்னும் முடியவில்லை. பத்மநாபா இருந்திருந்தால் இத்துறையில் இதற்குள் நல்ல முன்னேற்றம் காண பாடுபட்டிருப்பார்.

வரலாறு அவருக்கு சந்தர்ப்பம் தராவிட்டாலும், வரலாறு அவரது தூரநோக்கு சரி என நிரூபித்து வருகிறது. இத்தகைய தோழருக்கும், அவருடன் வீரமரணமடைந்த தோழர்களுக்கும் நமது அஞ்சலி.